Deadline

Met pijn in het hart knipte ik de stengel van de passiflora door. De ranken en bloemen bleven ongehinderd aan het muurraster hangen. De bak met wortel sleepte ik naar achter in de tuin. Samen met de buxussen, lavendel, mini-kruidentuin, bbq, ... De halve wijnton-streepje-vijvertje werd geleegd. De waterbaan werd -onder luid protest van de jongste- afgebroken en de tuinmeubelen sleepte ik -onder luid protest van mijn andere ik- de kelder in.
Vreemd om de tuin winterklaar te maken, net op het moment dat het lijkt alsof een indian summer om de hoek loert. Maar als het nog maar vier dagen duurt alvorens er een aannemer en bobcat in de tuin verschijnen, dan red je wat er te redden valt.

Moe, bezweet en onder het stinkend slijk - dat alleen maar vanuit de halve wijnton-streepje-vijver kon komen - bekijk ik de leegte wat ooit ons terras was en ooit meer woonruimte moet worden. Geen handig moment van Lief om te bellen met de aankondiging: "Ik heb de aannemer gehoord. Er is een probleem met de vergunning voor de kraan. Hij begint pas volgende week woensdag in plaats van nu maandag."

Bos

"Als je heel stil bent, kun je misschien de kabouters horen", fluistert hij met zijn wijsvinger op zijn lippen.
De jongste knikt wijs om dan plotsklaps uit te barsten in een oorverdovende versie van inetosaaraateenuisje.
Ik verwacht een mokerslag met één van de twaalf verzamelde stokken, maar de kabouterfluisteraar knikt zijn zusje toe. "Ja, dat liedje horen ze graag."
En zo gaan we op kabouterjacht. Hij op de toppen van zijn tenen. Ik met gebogen knieën. "Ahja, mama, zo denken ze dat jij ook een kindje bent. En van kindjes zijn ze niet bang, alleen van grote mensen." Hij kan het weten, want hij is een wandelende kabouterencyclopedie. De jongste die de rij sluit is ondertussen overgestapt op ietiraatietiraat. Geen nood, sust de kabouterexpert. "Dat horen de kabouters ook graag. Mama, neen niet rechtstaan. Je moet je klein maken. Anders worden ze bang."

Of hoe een boswandeling, nooit gewoon een boswandeling is.

Herinneren

Zullen ze het nog weten, vraag ik me vaak af.
Zal zij later nog weten hoe ze enthousiast naar elke auto zwaaide die voorbij reed.
Zal hij nog weten hoe hij steevast ‘Vijf! En jij?’ antwoordde op de vraag ‘Hoe oud ben je’.
Wat zullen ze bijhouden van de jaren waarin ze zo intens groeien?
Zijn eerste stap is hij al lang kwijt. Ik betwijfel of hij het ooit zelf snapte wat hij deed. Daarentegen staat het op mijn netvlies gebrand. Een klein mannetje - met een gezicht strak van concentratie – dat de spijlen van zijn park loslaat en vastberaden vier stappen zet.
Zal zij weten dat ze kon dansen voor ze kon stappen. Hoe ze kruipend de ster van een kinderdiscodansvloer werd.

Ik prop mijn hoofd vol, om later te herinneren voor drie.