Lieve dochter,

Elke ochtend controleer ik je pyjama en elke avond opnieuw check ik je kleren van die dag, maar ik snap het niet. Er zitten geen schatten in verborgen, geen geheime boodschappen die voor mijn ogen verborgen moeten worden. Ik vind ook nergens sporen van lijm die het dagelijkse ritueel pyjama-kleren, kleren-pyjama bijzonder pijnlijk maken. En toch, deins je keer op keer terug als ik nog maar aanstalten maak om een knoopje te openen of een rits aan te raken. Je knalrode kopje spreekt boekdelen. Je luidkeels gekrijs maakt het helemaal duidelijk. Kleren wisselen is niet echt jouw ding.
Maar , lieve dochter, je moet me niet wijsmaken dat je het nut pyjama versus kleren niet vat, want dan zou het mantra 'kleren aandoen, kleren aandoen, kleren aandoen' op trommelvliesscheurend volume ook niet nodig zijn, eenmaal je in pyjama met jas erboven in de auto gedeponeerd wordt richting kleuterschool.
Volgens mij - ik doe maar een gok, maar ooit was ik ook drie - is dit een knap staaltje van 'ik wil niet omdat jij het wel wilt'.
Waarom ik dit schrijf? Wel als je ooit een foto ziet van een KleineMeid met een rok op haar hoofd en sokken aan haar handen, dat was niet mijn idee...

kus,
je mama.

Donderdagvraagdag anno 2012 #3

Meer dan een maand tuimelde ik van het ene geweldige boek in het andere. Een soort lezershigh die mij niet snel overkomt. (Eén goed boek, ja. Twee, soms. Drie, zelden.) Het begon met Toen God een konijn was. Dan waren daar Familieportret, de trilogie van de Hongerspelen en Jonathan Tropper en ten slotte liet ik mij opslorpen door het onderhuidse gekonkel van Emily Barr.

En ik weet dat er mij weer enkele avonden besluiteloosheid staan wachten. Hoppen van het ene boek naar het andere. Wat door pagina's struinen in de hoop door het verhaal vastgegrepen te worden. En dan even met heimwee kijken naar die geweldige boeken die uit zijn.

Welk boek vond jij zo goed, dat je jaloers bent op iedereen die het nog kan ontdekken?

Dat met die eindmeet

We stappen samen door de grote lege ruimte. Onze voeten pletsen in eenzelfde ritme op de nieuwe tegels. Hij wijst en ik vertel. Hier de zetel, daar de tafel. Hier jullie speelgoed. Wat? Je tafeltje om te tekenen? Waar zou je dat willen zetten? Daar aan het raam, ja dat lijkt me een goed plekje.
Eigenlijk was deze week de eindspurt. In de vorm van mannetjes die kasten opstelden, elektrische apparatuur aansloten om de kers op de taart in de vorm van de keuken te installeren.
Jammer van dat dak in die loods waar onze keuken stond. En jammer dat onze keuken net te dicht bij het gat in het dak stond en meer water moest slikken dan goed is voor een keuken.
We doen dus nog even door met onze lege ruimte. En kamperen nog wat vrolijk verder, in een iets grotere ruimte.