# wijvenweek: maskers af
Over het waarom van make-up

Als ik heel eerlijk ben heb ik geen crème, poeder, concealer, schaduw of liner voor waar dan ook nodig. Al wat ik nodig heb is tijd. Om op het gemak mijn ogen open te trekken. Om langzaam wakker te worden. Geef me wat tijd voor een koffie en gestaar naar de bomen buiten en ik kan de wereld aan. Wat zachte muziek op de achtergrond, een lege dag vol beloftes. Het staat instant garant voor wakkere ogen, zachtroze huid en een blos op mijn wangen.

Maar net omdat ik ’s morgens dat allemaal niet heb, heb ik ze wel nodig. Die concealer om de wallen onder mijn ogen weg te werken. De mascara om mijn blik wat wakkerder te maken en wat blush om er iet of wat gezond uit te zien.

Jammer genoeg stopt ook dat gegeven soms bij het hebben van twee kinderen. Ontbreekt mij zelfs daarvoor de tijd voor. Je weet wel, op die ochtenden dat de capaciteit om zich zelf aan te kleden onbestaande lijkt, maar zelf uitkleden geen probleem lijkt. Of dat er verstoppertje gespeeld wordt met schoenen en autosleutels. Dat boterhamwerpen wordt verfijnd tot een Olympische sport en het record zus-zitten, haartrekken-broer dringend moet verbeterd worden. Op die dagen stap ik de deur uit net zoals ik het bed uitstapte. Met haar dat alle kanten uitpiekt, vlekkerig rood vel, twee fronsen waarachter zich twee ogen schijnen te verschuilen. En zo werk ik als een briesend paard mijn kinderen de deur uit, jaag ze de auto in en gooi ze nog net niet de voorschoolse opvang in.

En op die dagen – in de twee minuten wachten op mijn carpoolcollega – doe ik van zwiep veeg met wat fond de teint en een mascaraborsteltje.

Veel menslievender, vol humor en overlopend van capaciteit om alle triviale dingen te relativeren word ik er niet van, maar tenminste zie ik er toch zo uit.

Schoon

Er zijn dingen die ik zo schoon vind dat de tranen spontaan in mijn ogen springen. Uit het niets biggelen enkele tranen over mijn wang.
Een mooi liedje terwijl ik over het altijd rechte stuk rijd waar ik tienmaal per week over rijd.
Een stilleven van duplopopjes op een traptrede als de spelmakers al lang in dromenland vertoeven.
Een handgeschreven briefje van mijn mama dat ik tussen de pagina's van een boek vind als vergeten bladwijzer.
Natte krullen in de nek van zoon of dochter terwijl ze frisgewassen en moe elk onder hun dekentje in de zetel opgekruld een filmpje kijken.
Een gedicht dat over alle barrières en obstakels in mijn hoofd springt en mijn hart week maakt.

Welk moois maakt jouw wangen nat?

Ochtendstond

Slaapgewijs zijn de rollen omgedraaid. De jongste, die het afgelopen jaar met gemak een gat in de ochtend kon slapen, heeft haar voorliefde voor het krieken van de dag hervonden. (Alleen jammer dat ze het hele huis wil laten delen in die liefde. )
De oudste die tot voor kort kwart voor vijf een prima uur vond om hele playmobile-scenario's uit te testen aan de deur van de ouderlijke slaapkamer, heeft tezelfdertijd zijn liefde voor kussen en dekbed ontdekt.

Wat dus resulteert in dit:
*vanop de tweede verdieping om 5:30*
MAMA, IK BEN WAKKER
*vanop de eerste verdieping*
ZUS, WEES STIL. IK WIL NOG SLAPEN
*vanop de tweede verdieping*
MAMA, IK BEN WAKKER!!
*vanop de eerste verdieping*
ZU-HUS, NIET ROEPEN. IK WIL NOG SLAPEN
*vanop de tweede verdieping*
MAMAMAMAMAMAMAMAMAMA, IK BE-HEEEN WAAAAA-KKER!!
*vanop de eerste verdieping*
IK ZEG TOCH NIET ROEPEN. IK WIL NOG SLAPEN EN NU MAAK JE MAMA EN PAPA OOK NOG WAKKER!!!!!!!

Enfin, ik geef hem een 8 voor de poging.