Los

Ik werd gisterenavond begroet door een ventje met een brede glimlach waar een groot gapend gat zijn rij tanden onderbrak.
Je ziet er zo anders uit', speelde ik verbaasd.
'Mijn tandje is eruit', glom KleineVent.

Wat ik niet mocht doen - de wiebelende tand een verlossend duwtje geven -  mocht het beste vriendje wel.
Naar het schijnt - sportkampmeesters zijn betrouwbare bronnen - vertrok de een met pijn aan zijn lip naar het toilet en ging de tweede mee om hem te troosten. Even later kwamen ze terug, de één met een gat in zijn glimlach, de ander triomfantelijk met de bewuste tand in de lucht. In mijn verbeelding zie ik Beste Vriendje zijn mouwen opstropen en iets mompelen à la 'ik ga jou helpen'.
Maar goed na het uitvallen van de tand volgt het bewaren van de tand en tandenfee-ritueeltje. De tand ging in een mooi envelopje met daarop waar en wanneer en het envelopje ging in het tandendoosje. Doosje op de kast en briefje voor de tandenfee onder het kussen.
De volgende morgen troffen we een dartele KleineVent aan met de gevonden cent in zijn knuisten. We troffen ook een boze KleineMeid aan, alle tanden nog recht op een rij, zonder cent.
En in een onbewaakt moment werd het tandendoosje geschaakt en envelopjes leeggeschud. Weg voortandje van linksboven. Op handen en knieën zocht ik naar het verdwenen tandje. En gek, hoe groot dat gat in dat mondje ook lijkt, in werkelijkheid is het maar een klein brokje wit. Een te klein brokje wit.
'Ik vind em niet', zuchtte ik.
'Mama, dat is toch niet erg. Ik krijg toch een nieuwe tand', haalde KleineVent laconiek zijn schouders op.

Het is duidelijk wie wil groeien en wie wil vasthouden.

Probleem

Ik zal niet de eerste enthousiastelinge zijn die zich aan haar naaimachine vastkluisterde in het fijne gezelschap van Mme en ElzaD. hun boek. (Ik zal ook niet de laatste zijn, vermoed ik) Maar het mag dus gezegd worden dat mede dankzij Mme en ElzaD. hun boek (en het opnieuw beneden wonen zodat nachtelijk naaimachinegeratel de slaap van de medebewoners slechts in minimale mate verstoord) ik mijn avonden weer helemaal opsoupeer aan stoeien met patronen, stof en draad. De letters die gelezen worden zijn schaars, de programma's die ik volg zijn op 1 vinger te tellen, het aantal kledingstukken dat gestreken wordt is schaars, de toren te strijken was helt vervaarlijk naar links.
Niets maakt mijn avond zo goed als beginnen met een lap stof en een metertje paspel en door er dingen als stolpplooi en engelse naad erbij op te tellen de avond af te sluiten met een mooi nieuw item voor mijn kledingkast.
Alleen jammer dat ik in mijn stoffenkeuze ietwat gedurfder ben dan in het aankopen van doorsnee basics.

Dus hier het echte probleem: wat staat enigszins mooi bij een helgroene rok?

De laatste

De laatste Japper hier in huis is gevallen. Na de nodige tongacrobatieën van KleineVent volgde ook KleineMeid haar broer in de alternatieve naamgeving. Of het kan zijn dat de combinatie S-P gewoon heel erg moeilijk is voor een kleutermondje.
KleineMeid hoefde echter geen aanmoediging om zichzelf te verbeteren. Geen aanduiding van truien of andere. Vorige week kwam ze aan mijn rok trekken:
'Mama, is niet japper. Wel Jassss perrr' en met die aankondiging vervolgde de kleine mevrouw haar wegen en verdwenen de veelvuldige jappers uit onze dag.

Ik hou me vast aan de botejammen, de kjaboutes en juf majie's in de komende weken en vraag me af wanneer die gaan verdwijnen.