Compliment

Het was een simpel, gemeend complimentje, enkele maanden geleden. Ze deed er zelfs nog een belofte bij, maar dat hoefde niet. 'Voor wat, hoort wat', gaat niet op in geval van complimentjes.
Deze morgen belde mijn collega van het onthaal. 'Kom je even snel voor de post naar de coördinator gaat. Er zit een persoonlijke brief voor jou bij.'
De persoonlijke brieven die ik in het verleden op het werk ontving, bevatten nooit geweldig goed nieuws. Dus met mijn hart een klein beetje in mijn keel roffelde ik de trap af. Maar bij het zien van het tegenadres, barstte ik in lachen uit. In mijn handen hield ik het beloofde tegencomplimentje

Ilse, 3 dingen:

* lang leve Google
* dat had je niet hoeven te doen
* maar het deed immens veel deugd

De 'Jappers' zijn dan wel verdwenen, maar deze moet nog heel lang blijven:
Rozwijntjes.

Heelhuids

'Aan de blauwe plekken en builen herken je een gezond kind', zei mijn vader ooit. Feit is dat de kinderbeentjes van mijn kroost nooit zonder blauwe plekken waren vanaf ze hun derde en vierde stapje zetten.
En daar kan ik nog mee leven. Een blauwe plek hier, een schram en kras daar.

Waar ik moeite mee heb, zijn de valpartijen en consorten die zorgen voor meer definitieve merktekens.
Zo was KleineVent nog maar vier toen ie met zijn lip op een speeltuig knalde. En dat is er vandaag nog aan te zien.Zo leek KleineMeid nog maar een kersverse baby toen ze na een ongebruikelijke heftig treffen met waterpokken onder het mes moest. Net een jaar en al een haal van schouder naar oksel die er altijd zal zijn. Net zoals de kleine littekens aan haar neus, ogen en sleutelbeen.

Of neem nu afgelopen zondag. Toen werd er een rondje teveel gelopen rond de keukentafel en stond de kast te dicht bij een vallend meisje. Resultaat: een voortandje dat naar binnen geduwd werd en een 's' die weer slist. Gelukkig maar voor drie jaar.

Soms krijg je van de natuur nog een herkansing.