Je weet dat je het teveel zegt als...
KleineMeid giet haar beker met water minutieus uit over de tafel.
'Dat is niet de bedoeling, meisje', zucht ik en leg het watervalletje langs de tafelpoot droog.
'Neen Zus', hoor ik KleineVent vermanend roepen wanneer ik mijn rug draai. 'Dat is NIET de bedoeling!'
Ik draai me om. Juist op tijd om te zien hoe KleineMeid een boterham met confituur op haar hoofd plant.
vrijdag 5 maart 2010
donderdag 4 maart 2010
In de categorie: Ooh-kay?
'Ik hoorde onlangs iets treffends op de radio', vertelde mijn vader. KleineMeid kronkelde woest op zijn schoot. 'Over kinderen hebben.'
'Aah?', doe ik terwijl ik KleineMeid op mijn heup hijs.
'Dat je ze doodgraag ziet. Je ze nooit kan missen. Ze zo'n wezelijk deel van je leven zijn, dat ze bijna een deel van jezelf zijn.'
'Mmmm?', doe ik terwijl ik KleineMeid met één arm op mijn heup hou en met de andere hand probeer koffie te zetten.
'Maar minstens éénmaal per dag', gaat mijn vader verder. 'minstens éénmaal per dag wil je ze in de hoogste boom die je kan vinden zetten, al is het maar voor even.'
Ik laat KleineMeid voorzichtig op de grond zakken en lach door haar protest heen. 'Of achter het behang.'
'Of het uit-knopje even gebruiken.'
'Ben je niet blij dat die tijd voorbij is?' vraag ik en pel KleineMeid opnieuw van mijn been.
'Wie zegt dat die tijd voorbij is?'
'Ik hoorde onlangs iets treffends op de radio', vertelde mijn vader. KleineMeid kronkelde woest op zijn schoot. 'Over kinderen hebben.'
'Aah?', doe ik terwijl ik KleineMeid op mijn heup hijs.
'Dat je ze doodgraag ziet. Je ze nooit kan missen. Ze zo'n wezelijk deel van je leven zijn, dat ze bijna een deel van jezelf zijn.'
'Mmmm?', doe ik terwijl ik KleineMeid met één arm op mijn heup hou en met de andere hand probeer koffie te zetten.
'Maar minstens éénmaal per dag', gaat mijn vader verder. 'minstens éénmaal per dag wil je ze in de hoogste boom die je kan vinden zetten, al is het maar voor even.'
Ik laat KleineMeid voorzichtig op de grond zakken en lach door haar protest heen. 'Of achter het behang.'
'Of het uit-knopje even gebruiken.'
'Ben je niet blij dat die tijd voorbij is?' vraag ik en pel KleineMeid opnieuw van mijn been.
'Wie zegt dat die tijd voorbij is?'
maandag 1 maart 2010
Upgrade
Als ik echt moet kiezen hoef ik geen multifunctionale oven of die open haard waar we toch al even van dromen. Ik hoef geen tiental vierkante meter extra of een bad dat bellen kan blazen.
Als ik echt mag kiezen wil ik een zoekfunctie in mijn huis.
Een simpel schermpje waar ik 'sleutels' intyp zodat ik binnen de twee seconden weet waar die zich ook al weer verschuilen.
Dat zou mijn leven pas een stuk simpeler maken.
Als ik echt moet kiezen hoef ik geen multifunctionale oven of die open haard waar we toch al even van dromen. Ik hoef geen tiental vierkante meter extra of een bad dat bellen kan blazen.
Als ik echt mag kiezen wil ik een zoekfunctie in mijn huis.
Een simpel schermpje waar ik 'sleutels' intyp zodat ik binnen de twee seconden weet waar die zich ook al weer verschuilen.
Dat zou mijn leven pas een stuk simpeler maken.
dinsdag 23 februari 2010
Voer
De frisse neus die ik nodig had, vond ik tussen de boekenrekken in de boekhandel. Tien gestolen minuten op de dag. Het voelde als die ene zonnestraal die voorbij de wolken raakt en je rug heerlijk verwarmt. Langdurig rondsnuisteren tussen papier, 't Was lang geleden. Gelukkig is er daar nog 't Internet waar je voldoende inspiratie kan opdoen.
'De kleine Odessa' & 'Het verhaal van de olifant en de goochelaar of hoe Peter zijn zusje terugvond' sloegen op het ritme van mijn stappen geruststellend tegen mijn knieën.
Er vormt zich een wachtrij op mijn nachtkastje en dat is altijd goed.
De frisse neus die ik nodig had, vond ik tussen de boekenrekken in de boekhandel. Tien gestolen minuten op de dag. Het voelde als die ene zonnestraal die voorbij de wolken raakt en je rug heerlijk verwarmt. Langdurig rondsnuisteren tussen papier, 't Was lang geleden. Gelukkig is er daar nog 't Internet waar je voldoende inspiratie kan opdoen.
'De kleine Odessa' & 'Het verhaal van de olifant en de goochelaar of hoe Peter zijn zusje terugvond' sloegen op het ritme van mijn stappen geruststellend tegen mijn knieën.
Er vormt zich een wachtrij op mijn nachtkastje en dat is altijd goed.
donderdag 18 februari 2010
Ochtendritueel
Van kin tot oren onder de choco staat ie aan de voordeur te brullen. 'Mama, nog één!' Met KleineMeid op mijn ene arm, tas en laptoptas aan de andere en de autosleutels daar ergens tussen draai ik 180° op mijn hielen voor KleineVents allerlaatste 'nog één'.
'Zoen' *smak*
'Knuffel' *knuffel*
In de auto diep ik een papieren zakdoek op om de chocosporen van mijn wang te poetsen. Tot ik em opnieuw hoor roepen. 'Nog een aller-allerlaatste'.
Ik wacht nog maar even met chocosporen weg boenen, elke morgen opnieuw.
Van kin tot oren onder de choco staat ie aan de voordeur te brullen. 'Mama, nog één!' Met KleineMeid op mijn ene arm, tas en laptoptas aan de andere en de autosleutels daar ergens tussen draai ik 180° op mijn hielen voor KleineVents allerlaatste 'nog één'.
'Zoen' *smak*
'Knuffel' *knuffel*
In de auto diep ik een papieren zakdoek op om de chocosporen van mijn wang te poetsen. Tot ik em opnieuw hoor roepen. 'Nog een aller-allerlaatste'.
Ik wacht nog maar even met chocosporen weg boenen, elke morgen opnieuw.
Abonneren op:
Posts (Atom)