Donderdag-Vraagdag #8
Een steen met mijn naam en geboortedatum in. Een tot de draad versleten knuffelbeer en een steen waar mijn vader een vlinder op schilderde. Waar ik ook ging, ze gingen mee. Op kot, in ons eerste appartement, in ons huis. Herinneringen aan vroeger die ik nooit kwijt wil, staan nu nog steeds op mijn nachtkastje.
Wat nam jij mee uit jouw kindertijd?
dinsdag 25 mei 2010
Florence N.
Vier zonovergoten dagen. Net die dagen koos mijn gezin uit om eens goed ouderwets ziek te zijn. U weet wel: koorts, geen honger, moe - maar niet kunnen slapen. Her en der werden barbecues aangevuurd, communies gevierd, fietstochten ondernomen, de eerste waterdoop van het jaar.
Ik zag het met lede ogen aan terwijl ik jongleerde met perdolan, dafalgan, antibiotica en nog een doos tissues aansleepte. De gordijnen dicht en de zon buiten, was het devies.
Op het eind van de dag gooide dus maar een kippenboutje in de pan, goot wat wijn in een glas en proostte naar de net ontluikende iris in onze tuin. Zo was het toch wat lentezomer voor heel heel even.
Vier zonovergoten dagen. Net die dagen koos mijn gezin uit om eens goed ouderwets ziek te zijn. U weet wel: koorts, geen honger, moe - maar niet kunnen slapen. Her en der werden barbecues aangevuurd, communies gevierd, fietstochten ondernomen, de eerste waterdoop van het jaar.
Ik zag het met lede ogen aan terwijl ik jongleerde met perdolan, dafalgan, antibiotica en nog een doos tissues aansleepte. De gordijnen dicht en de zon buiten, was het devies.
Op het eind van de dag gooide dus maar een kippenboutje in de pan, goot wat wijn in een glas en proostte naar de net ontluikende iris in onze tuin. Zo was het toch wat lentezomer voor heel heel even.
vrijdag 21 mei 2010
Vakantie-in-een-flesje
Al drie dagen klinkt het door onze gangen: Een echte zeeman ruikt naar zee. En zotte vis. En zotte vis. Want KleineVent en ik, hadden een date. Samen met Kapitein Winokio. Meer is er voor mij niet nodig om in dat flesje te kruipen. U weet wel, dat vakantie-in-een-flesje-gevoel-flesje. Blote tenen in het gras. Lekker zonnetje. Dàt flesje.
Dus doken we samen de spiegeltent in. KleineVent en ik. Samen met Kapitein Winokio. We zaten op de kussens en wachtten. Hij op Kapitein Winokio. Ik op het moment. Dat moment dat zijn ogen groot werden, zijn mond een beetje openviel en hij alles en iedereen rond zich vergeten zich liet meenemen door de Kapitein.
Op dat moment leunde ik achteruit en bekeek die kleine zingende, roeiende en genietende meter kleuter en dook helemaal in het flesje.
Al drie dagen klinkt het door onze gangen: Een echte zeeman ruikt naar zee. En zotte vis. En zotte vis. Want KleineVent en ik, hadden een date. Samen met Kapitein Winokio. Meer is er voor mij niet nodig om in dat flesje te kruipen. U weet wel, dat vakantie-in-een-flesje-gevoel-flesje. Blote tenen in het gras. Lekker zonnetje. Dàt flesje.
Dus doken we samen de spiegeltent in. KleineVent en ik. Samen met Kapitein Winokio. We zaten op de kussens en wachtten. Hij op Kapitein Winokio. Ik op het moment. Dat moment dat zijn ogen groot werden, zijn mond een beetje openviel en hij alles en iedereen rond zich vergeten zich liet meenemen door de Kapitein.
Op dat moment leunde ik achteruit en bekeek die kleine zingende, roeiende en genietende meter kleuter en dook helemaal in het flesje.
dinsdag 18 mei 2010
Er was eens 24 jaar geleden...
Lilith is benieuwd is naar mijn eerste communiekleedje compleet met strikjes, kant en het gipskruid in mijn haar. Kijk en wees teleurgesteld
Ik was een jongenmeisje. Kleedjes en rokjes waren niet aan mij besteed, of eerder aan mijn mama waardoor ze dus niet in mijn kleerkast terechtkwamen. En als 6-jarige sloeg ik zelf nog niet aan het winkelen. 6 jaar was ook de leeftijd dat ik om 'lang haar' begon te zeuren. Daarvoor werd het goed kort gehouden. Makkelijk en niet nodig om te kammen. Op mijn eerste communie had ik voor het eerst in mijn leven haar dat over mijn oren hing.
Geen kleedje dus met kant en strikjes. Een degelijke witte broekrok, een wit T-shirt waarvan ik me nog steeds herinner dat het bijna onmogelijk was om mijn hoofd door te wringen en een witte pull. Dat wollen vestje was enkel maar omdat het koud was die dag. Het boeketje hoorde bij een dansje dat we op het einde van de mis moesten doen.
Lilith is benieuwd is naar mijn eerste communiekleedje compleet met strikjes, kant en het gipskruid in mijn haar. Kijk en wees teleurgesteld
Ik was een jongenmeisje. Kleedjes en rokjes waren niet aan mij besteed, of eerder aan mijn mama waardoor ze dus niet in mijn kleerkast terechtkwamen. En als 6-jarige sloeg ik zelf nog niet aan het winkelen. 6 jaar was ook de leeftijd dat ik om 'lang haar' begon te zeuren. Daarvoor werd het goed kort gehouden. Makkelijk en niet nodig om te kammen. Op mijn eerste communie had ik voor het eerst in mijn leven haar dat over mijn oren hing.
Geen kleedje dus met kant en strikjes. Een degelijke witte broekrok, een wit T-shirt waarvan ik me nog steeds herinner dat het bijna onmogelijk was om mijn hoofd door te wringen en een witte pull. Dat wollen vestje was enkel maar omdat het koud was die dag. Het boeketje hoorde bij een dansje dat we op het einde van de mis moesten doen.
Dit is trouwens ook de enige foto die ik zelf heb. De stapels en stapels foto's die er zijn liggen veilig opgeborgen in mijn vaders bureau...
Kan dit stokje nog verder vliegen? Marie, Maaike en Annelysewaren jullie overladen met strikjes en lintjes?
Abonneren op:
Posts (Atom)