3

Een kinderhand is snel gevuld. Die van mijn dochter helemaal. Het ovenverse driejarig kleutergeweld straalde deze morgen zowat uit haar pyjama bij onze driestemmige versie van lang zal ze leven. (Ietwat toononvast, hier en daar wat mompelende klanken omdat één van de drie zangers eigenlijk nog maar één oog half open gekregen had. Maar goed, om half zeven zijn we vergevingsgezind op dat vlak.)
Eenmaal beneden danst de nieuwbakken driejarige een rondje bij het zien van een trosje balonnen, klapt ze enthousiast in haar handen wanneer ze de vlaggenslingers in het vizier krijgt en gilt onze trommelvliezen aan flarden als ze haar kroon opmerkt.
Het feit dat er nog een cadeau stond terwijl er niemand anders een cadeautje kreeg sloeg haar met verstomming. Voor heel even. Toen trok ze het pak naar zich toe, grijnsde 'ikke jarig' en versnipperde de verpakking als een echte pro.

Haar kinderhand zal het nog zwaar te verduren krijgen de komende twee dagen propvol verjaardagsfeest.

Hiep hiep

Drie jaar geleden was ik het zat. Meer dan een week voor de datum dat ik het een beetje zat mocht beginnen worden. En opnieuw is de 'drie jaar later versie' van 3 november leuker dan die van 3 november 2008. Toen zat ik naar die gigantische buik te staren en me af te vragen hoe ik het pijnlijke gedeelte zou kunnen overslaan. Vanavond heb ik enkel op tafels en stoelen staan balanceren om slingers op te hangen. Hielden Lief en ik een klein balonnengevecht waardoor er een viertal balonnen minder aan hun touwtje hangen.

Het cadeau staat ingepakt.
De stoel is versierd.
De kroon staat klaar.

En boven is een klein meisje in haar slaap vast en zeker aan het oefenen hoe ze met één hand kan tonen hoe oud is ze.

Toon je kast

Mijn boekenkast en ik. Dat is iets speciaal. Daar kom je niet zomaar aan.
En eigenlijk vraag ik me af of ik de enige ben? Daarom in navolging van het 'mogen we in uw sjakosj kijken - postje'. Een 'kijk-dit-is-mijn-kast-postje'.

Eigenlijk is het niet meer dan een dertigtal wijnkisten op elkaar gestapeld. Op de overloop, tussen trap en slaapkamers. Maar ik kan me geen betere plaats inbeelden voor mijn collectie boeken. Het is één van de eerste dingen die ik 's morgens zie. Dat helpt al een beetje tegen het ochtendhumeur-monster. Vanuit bed (mijn favoriete leesplek) kan ik mezelf in twee stappen voorzien van nieuw leesvoer.

Na een mislukt experiment om boeken te sorteren op kleur, toch maar weer noodgedwongen volgens alfabet. Een wijnkist per letter. En dan zijn er nog wat kistjes over voor oude notaboekjes, mijn collectie Flows en poëziebundels.

citaat links:
Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
(Ida Gerhart)

En jij? Mogen we ook even in jouw boekenkast loeren?

Er zijn van die boeken waarin ik graag wil wonen. Waar ik tussen de pagina's wil kruipen om het verhaal in één ruk te inhaleren. Er zijn boeken waar de personages verhuizen van tussen de letters tot in mijn hoofd. Waar ik overdag aan denk: 'Hoe zou het met ze gaan? Hoe loopt het af?' Gelukkig wachten ze geduldig op mij. Altijd daar waar de bladwijzer bleef steken.

Room is zo'n boek. Jack is vijf. Hij woont met Ma in Kamer. Kamer heeft een gesloten deur en een lichtkoepel. Kamer is zijn wereld. Tot Ma vertelt dat er nog een wereld buiten Kamer is....
Ik steel mijn leesmomenten om te weten te komen wat er gaat gebeuren. Ik negeer de tv, blijf veel te lang lezen 's nachts en sta op voor iedereen wakker is (zelfs de verwarming. ) Jack en Ma gaan al de hele week overal mee in mijn hoofd.

Room is zo'n boek dat het lezen zalig maakt. Waar je helemaal in het verhaal verdwijnt en verbaast opkijkt als er twee kleuters ongedurig aan je broekspijpen aan het sjorren zijn.

Zo wil ik er nog.
Heb je tips? Gooi ze in de kruimels hieronder. Ik zal je dankbaar zijn (als ik van tussen de pagina's raak), mijn Lief, kinderen en huishouden misschien iets minder, maar ach...

Mijn huishoudtoestellen, mijn vrijheid

Er staat iets in onze tuin wat een ruwbouw heet. En samen met die ruwbouw kwam ook de opmerking "sorry, mevrouwtje, maar de hele riolering moet eruit". Zodoende waren we afvoergewijs afgesloten van de buitenwereld. En dat klinkt bijlange niet zo vervelend als het is.
Afwassen, douchen, kleren wassen, ... het mocht allemaal zoals deze zomer op de camping. Alleen jammer dat het er op het eind van onze tuin geen sanitair blok staat en ook jammer dat de temperaturen niet meer zijn zoals deze zomer in Frankrijk.

En terwijl we dat deden daalde het stof neer en begon het grote wachten op allerlei mannetjes. Meerbepaald op het dak -en deurmannetje, zonder wie er niet verder kan gewerkt worden. Maar het dak -en deurmannetje had geen tijd voor ons in zijn agenda. En ik was het afwassen in teiltjes en het visiteren van wassalons grondig moe.
Dus verhuisde mijn Lief de droogkast van opslagplaats naar keuken. Was hij een namiddag creatief met tuinslang en wasmachine en bleek het loodgietermannetje wel een beetje medelijden met ons te hebben en werkte hij voor zijn beurt.

Resultaat: een huis waarvan het buizennet opnieuw aangesloten is op de riolering. En mits het nodige gedraai aan buitenkraantjes en gegoochel met stekkers en verdeeldozen heb je een handvol werkende huishoudtoestellen.

Waar mijn vrije woensdagvoormiddag vooral bestond uit zitten in het wassalon en kijken naar draaiende was, prop ik nu de inhoud van een wasmand in mijn eigenste machine in mijn eigenste badkamer. De natte inhoud gooi ik in de droogkast en in één vlotte beweging steek ik zowel deze als de vaatwas aan. Ik laat nog even de Senseo een solo brommen boven het broederlijke gezoem van het eerste trio en ga in de zetel liggen met mijn nieuwste bib-vondst.

Tien minuten werk, maar ik voel mij zowaar een ijverige huisvrouw. Dat het teiltje onder de ietwat lekkende tuinslang-constructie regelmatig geleegd moet worden en dat het risico op een keuken onder water vrij reëel is, kan nu even echt niet op tegen het gevoel van de combinatie "zetel, goed boek en koffie".