Boos
Haar lijf staat strak gespannen. Knuisten als kleine betonblokken.
Haar plakt krullend aan natte wangen en snot loopt ongehinderd in een opengesperde mond.
Haar ogen vlammen, ze loopt bloedrood aan en laat mijn blik niet los.
Ze is alle woorden kwijt. Ze is alleen nog één langgerekte, grommende WAAAAAAAAAAAAAAH!'
Ze is een gekwetst dier, het vertrouwen in alles en iedereen kwijt. Ze deinst terug in een hoekje als ze opengestrekte handen ziet. Het gebrul zwelt aan bij elk sussend woordje. Ze wordt meer paars dan rood.
Deze morgen omdat de boterham 'niet sjo' lag ....
maandag 30 januari 2012
Feestvloer-winnaar
Ik ging iets ingewikkelds doen met namen en nieuwe vloertegels en wat nog al, maar samen met de cementmolen draaide ook tijdelijk de internetverbinding thuis in de soep.
Dus daarom met ouwe getrouwe random.org die als stand-in voor de onschuldige kinderhand een nummertje trok:
Ik ging iets ingewikkelds doen met namen en nieuwe vloertegels en wat nog al, maar samen met de cementmolen draaide ook tijdelijk de internetverbinding thuis in de soep.
Dus daarom met ouwe getrouwe random.org die als stand-in voor de onschuldige kinderhand een nummertje trok:
donderdag 26 januari 2012
donderdag-vraagdag anno 2012 #2
Goede tradities hou je in ere:
Nu
Ik adem niet, ik zing.
zelfs als ik zucht, klinkt het
per ongeluk alsof ik
een paar noten neurie
die me vannacht, terwijl
ik sliep, zijn voorgezongen.
Het is alsof de lucht
mijn deken is en ik
mijn hoofd het liefst
te rusten leg op het kussen
van mijn longen, de plek
waar ik mijn hartslag hoor
in vierkwartsmaat:
dat ik besta, dat ik besta.
Bart Moeyaert,
uit: Gedichten voor gelukkige mensen,
Querido, Amsterdam 2008
welk gedicht maakt jouw gedichtendag vandaag?
Goede tradities hou je in ere:
Nu
Ik adem niet, ik zing.
zelfs als ik zucht, klinkt het
per ongeluk alsof ik
een paar noten neurie
die me vannacht, terwijl
ik sliep, zijn voorgezongen.
Het is alsof de lucht
mijn deken is en ik
mijn hoofd het liefst
te rusten leg op het kussen
van mijn longen, de plek
waar ik mijn hartslag hoor
in vierkwartsmaat:
dat ik besta, dat ik besta.
Bart Moeyaert,
uit: Gedichten voor gelukkige mensen,
Querido, Amsterdam 2008
welk gedicht maakt jouw gedichtendag vandaag?
woensdag 25 januari 2012
Het gaat er luid aan toe deze week, met kloppen, gezoem van een reuze mixer, het gillende geluid van een slijpmachine en balanceerparcours daar waar we tijdelijk niet mogen lopen.
Nog enkele dagen wachten om de nieuwe grond onder onze voeten te testen.
Wie wil meefeesten kan tot en met vrijdag nog een kans wagen.
Nog enkele dagen wachten om de nieuwe grond onder onze voeten te testen.
Wie wil meefeesten kan tot en met vrijdag nog een kans wagen.
vrijdag 20 januari 2012
Kruimel geeft een feestje
Het kan me niet schelen hoe of wat, maar die vloer moet hier weg. Liever vandaag of morgen. Dat was één van de allereerste dingen die ik zei toen we net de sleutel van ons huis in handen hadden. En dat is bijna 10 jaar geleden.
De "hoe's" of "wat's" wogen uiteindelijk toch zwaarder door dan mijn dreigement. En zo ontwikkelde ik een haat-liefde verhouding met onze vloer. Zo erg dat ik tijdens elke dweilbeurt verzuchtte: "De dag dat die vloer hier verdwijnt, geef ik een feestje."
En kijk, na krap tien jaar, verdwijnt de vloer nu eindelijk. Het punt van den grooten verbouwink waar ik het allermeest naar uitkeek. En - zoals beloofd aan mezelf - geef ik een feestje, in de vorm van een rondedansje en enkele glazen cava.
Maar daar hebben jullie niets aan, toch?
Dus ook hier een klein "de-vloer-is-eindelijk-weg-feestje" met een kleine give away. Een hanger zoals hier op de foto, maar die ik speciaal op jouw maat maak.
Wat moet je doen?
Hieronder vermelden dat je wil meedoen en jouw lievelingskleur opgeven.
Het kan me niet schelen hoe of wat, maar die vloer moet hier weg. Liever vandaag of morgen. Dat was één van de allereerste dingen die ik zei toen we net de sleutel van ons huis in handen hadden. En dat is bijna 10 jaar geleden.
De "hoe's" of "wat's" wogen uiteindelijk toch zwaarder door dan mijn dreigement. En zo ontwikkelde ik een haat-liefde verhouding met onze vloer. Zo erg dat ik tijdens elke dweilbeurt verzuchtte: "De dag dat die vloer hier verdwijnt, geef ik een feestje."
En kijk, na krap tien jaar, verdwijnt de vloer nu eindelijk. Het punt van den grooten verbouwink waar ik het allermeest naar uitkeek. En - zoals beloofd aan mezelf - geef ik een feestje, in de vorm van een rondedansje en enkele glazen cava.
Maar daar hebben jullie niets aan, toch?
Dus ook hier een klein "de-vloer-is-eindelijk-weg-feestje" met een kleine give away. Een hanger zoals hier op de foto, maar die ik speciaal op jouw maat maak.
Wat moet je doen?
Hieronder vermelden dat je wil meedoen en jouw lievelingskleur opgeven.
Abonneren op:
Posts (Atom)