Dit is het geluid van alleen zijn.
Van de illusie dat de wereld even stilstaat. Dat er tijd is en dat die er gewoon is. Van het gevoel dat er ruimte is en dat die er ook gewoon is.
Het geluid van niets-moeten, behalve gewoon je ogen sluiten.
Dit is het geluid van zijn. Simpelweg gewoon zijn, met een leeg hoofd en een open hart.
Dit is het geluid van rust. Rust in hoofd, lijf en leden.
Dit is het geluid van enkele tranen die syncroon hun weg naar beneden dansen.
Gewoon omdat er even ruimte voor is


bij 'Un comptine d'un autre ete' - Amelie Poulin

 

Zomer van het spannende boek

Een zomer onthoud ik makkelijk aan de hand van de boeken die ik las. De zomer van ‘Het spel van de engel’ is ook de zomer in Bretagne. Die zomer dat KleineMeid 's nachts niet wou slapen en ik van pure miserie en wanhoop om 4 uur ’s morgens met het lawaaimonster langs de kustlijn wandelde, kwestie van er zelf ook nog iets aan te hebben.

De zomer van ‘Voor ik ga slapen’ was ook de zomer in de Vendee waar de zon ons niet leek te vinden. En ik ontdekte hoeveel kleurplaten je met je oudste kan inkleuren op een namiddag: veel te veel. 

Deze zomer werd de zomer van Camilla Lackberg. Heel erg veel Camilla Lackberg, want plots leek mijn kroost zandkastelen te kunnen bouwen zonder mijn hulp en werd ik gewoon geacht naast hen te zitten en te lezen. Sla er mijn Goodreadslijstje maar op na: 5 boeken lang zat ik met mijn gedachten in Fjällbacka waar er lijken vastvriezen in het ijs. Meisjes spoorloos verdwijnen. Moorden verhuld worden als auto-ongevallen.
En na elk boek dacht ik: ‘Nu is het genoeg geweest, met dat slaperige dorpje waar er iets teveel gemoord wordt. Nu ga ik voor het serieuzere werk.’ En dan trok ik pakweg Tonio van A.F.Th. van der Heijden op of Liefde en duisternis van Amoz Os van mijn digitale boekenplank. Maar op één of andere manier pakten die boeken op dat moment niet. Ergerde ik me aan de mooie breedsprakerigheid van A.F.Th. van der Heijden of besefte ik dat ik al een kwartier naar pagina 4 van ‘Liefde en duisternis’ zat te staren en dat ik niet meer wist wat ik gelezen had.

Dus diepte  ik telkens opnieuw de volgende Lackberg die klaar stond op uit mijn Kobo en wist ik dat weer verzekerd was van een week leesplezier en spanning.

Het komt ooit wel weer goed, hoop ik.

De eerste

'Ik heb er niet zo geweldig zin in', fluisterde ik tegen Lief op de laatste avond van de zomervakantie.
'In wat?', vroeg hij slaapdronken vanonder zijn dekbed.
'In dat eerste leerjaar. In dat groot worden. Het gaat allemaal veel te snel. '
Mijn Lief haakte af. Hij kent mij. 'Mm-hmmm.'
Met zacht gesnurk op de achtergrond dacht ik aan KleineVent's alle eerste keren. De eerste keer bij de babysit, creche, kleuter, ... . Feilloos nam KleineVent alle sprongen. Ietwat stomverbaasd en een beetje trots sukkelde mijn hart hem altijd achterna.
'Ga ik vanavond al een beetje kunnen lezen?', vroeg hij deze morgen bij het ontbijt.
Iemand is er helemaal klaar voor en ik volg wel, ergens later deze week.

Kleur

Met het pakken van de boekentassen verandert de kleur van de dagen. Van het helle blauw waar augustus voor staat, naar het warme oranje dat in mijn hoofd bij september past.
Ja, in mijn hoofd hebben maanden kleuren. Oktober is bijvoorbeeld oker. November is eerder een roodachtig bruin. December is donkerblauw, zo blauw dat het bijna zwart is. Januari is wit, februari lichtgrijs. Maart en april zijn groen. Bij mei hoort een licht soort paars. Juni is geel en juli is blauw, net zo fel ogendichtknijpen blauw als augustus.

Ik typ het alsof dit de grootste vanzelfsprekendheid is. Voor mij staat dit zo vast als maandag die op zondag volgt. Maar ik vermoed dat ik de enige ben.

Nieuw

Of hij het kaartje met zijn naam van het bord kon halen, vroeg zijn nieuwe juf.
Glunderend en blinkend klom hij op het trapje. Toen hij daarna met zijn naamkaartje in zijn hand zelf zijn plekje in de klas mocht kiezen, was zijn lijfje net een maat te klein om al het enthousiasme te bevatten.
'Kijk mama, mijn potlood en mijn gom en mijn schrift en mijn lijm', wees hij.
'Je gaat leren lezen, schrijven en rekenen', viel ik em bij.
'Mmmm', mompelde hij terwijl het haakje aan zijn bank onderzocht.
In de auto had hij het over de vis in de klas en de kleur van de gordijnen en dat er krijtjes aan het bord lagen.
'Verlang je om naar het eerste leerjaar te gaan?', probeerde ik nog eens.
'Ja, want ik heb volgens mij het leukste plekje in de klas om te zitten.'

Hij richt zich op de kleine dingen om het grote te vatten.
Van wie zou hij dat hebben?