Mandarijnen
Van de tweemaal twee kilo die we eergisteren nog kochten, liggen nog drie exemplaren samengetroept in een veel te grote kom. Sinds KleineMeid zelf op de stoel kan klimmen om tot bij de fruitmand te komen én zelf een mandarijn kan pellen is 'mag ik een mandarijn?' eerder een retorische vraag. Toch gezien het feit dat ze het vraagt met een mond vol mandarijnenbilletjes en een hoopje oranje schillen aan haar voeten.
'Ik heb honger in mijn buik, mag ik een mandarijn?' fleemde ze in het krieken van deze ochtend.
'Ja, maar eentje. Ik wil ook graag nog een mandarijn.'
'Oké dan.' Ze klimt op de stoel, plukt twee exemplaren uit de fruitmand en duwt er eentje in mijn hand. Ik eet de mijne op en zodra ik merk dat KleineMeid aan de overkant van de keukentafel opgaat in het wegpulken van de witte velletjes, gris ik snel de laatste mandarijn uit de mand en moffel deze weg in mijn werktas.
'Mag ik wog een madawijn?' vraagt KleineMeid met een mond vol.
'Ze zijn op', gebaar ik.
'Neen, ew wawen ew dwie', mompelt ze boos.
'Ze zijn op', gebaar ik nog eens.
KleineMeid pikt het niet en marcheert doelbewust naar mijn tas. Na wat gerommel mijn agenda en laptop komt ze weer boven water met een haar vondst.
'Hier is nog een mandarijn!', juicht ze triomfantelijk en plant haar duim in de oranje schil.
Morrend keil ik dan maar een appel in mijn tas.
maandag 29 oktober 2012
vrijdag 19 oktober 2012
Procrastination
Mijn job telt redelijk wat deadlines. Minder dan die van een gemiddeld journalist, maar toch genoeg om met de regelmaat van de klok op mijn vingernagels te knagen wanneer de stress door mijn lijf schiet.
Als mijn werk een voetbalmatch was, zou mijn to do lijst er zo uitzien:
3 goals scoren
Grassprietjes op het plein weer rechtzetten
Lijnen bijwerken
Veters schoenen strikken
Foto’s maken van het publiek
De topprioriteit is zonder verdere uitleg duidelijk, dacht ik. Ik weet ook wat ik geacht wordt om te doen. Maar in plaats van te doen wat het belangrijkste is, richt ik mij op de kleine taken. En als we de metafoor verder zetten – en meteen even doen alsof ik überhaupt een snars van voetbal snap – ben ik de eerste 85 minuten van de wedstrijd bezig met heel wat. Ik zet de grassprietjes op het plein weer recht, poets de lijnen aan de zijkant bij. Allemaal terwijl rond mij de wedstrijd in volle gang is en de tegengoals ons rond de oren vliegen. En ik zie dat wel. Ik weet dat er iets van mij verwacht wordt. maar om de één of andere manier schiet ik niet in actie. Ik doe heel erg veel, maar niet echt iets waar veel volk op zit te wachten.
Pas wanneer heel het stadion brult dat ik die grassprietjes maar even moet laten voor wat ze zijn, doe ik dat. En twee minuten voor het einde van de wedstrijd trap ik alle nodige ballen binnen. Zodat we winnen, glansrijk!
En met het nodige angstzweet in de handpalmen.
Zo’n beestje heeft een naam, toch?
Mijn job telt redelijk wat deadlines. Minder dan die van een gemiddeld journalist, maar toch genoeg om met de regelmaat van de klok op mijn vingernagels te knagen wanneer de stress door mijn lijf schiet.
Als mijn werk een voetbalmatch was, zou mijn to do lijst er zo uitzien:
3 goals scoren
Grassprietjes op het plein weer rechtzetten
Lijnen bijwerken
Veters schoenen strikken
Foto’s maken van het publiek
De topprioriteit is zonder verdere uitleg duidelijk, dacht ik. Ik weet ook wat ik geacht wordt om te doen. Maar in plaats van te doen wat het belangrijkste is, richt ik mij op de kleine taken. En als we de metafoor verder zetten – en meteen even doen alsof ik überhaupt een snars van voetbal snap – ben ik de eerste 85 minuten van de wedstrijd bezig met heel wat. Ik zet de grassprietjes op het plein weer recht, poets de lijnen aan de zijkant bij. Allemaal terwijl rond mij de wedstrijd in volle gang is en de tegengoals ons rond de oren vliegen. En ik zie dat wel. Ik weet dat er iets van mij verwacht wordt. maar om de één of andere manier schiet ik niet in actie. Ik doe heel erg veel, maar niet echt iets waar veel volk op zit te wachten.
Pas wanneer heel het stadion brult dat ik die grassprietjes maar even moet laten voor wat ze zijn, doe ik dat. En twee minuten voor het einde van de wedstrijd trap ik alle nodige ballen binnen. Zodat we winnen, glansrijk!
En met het nodige angstzweet in de handpalmen.
Zo’n beestje heeft een naam, toch?
vrijdag 12 oktober 2012
maan, roos en een vis
Lezen is nog werken als je zes bent. Elke letter is weer graven in dat hoofdje. Elk woord wordt vooraf gegaan door een diepe denkrimpel en bijten op de wang. Leren lezen is ook een wereld die open gaat, stukje per stukje, maar voor KleineVent kan het niet snel genoeg gaan.
Voor het eerst laat hij in de bib alle prentenboeken en voorleesverhalen links liggen. In plaats daarvan trekt hij resoluut naar de 'eerste lezertjes'-kast en laadde zijn mand vol met vertellingen over Roos en aap en vis.
's Avonds in ons dekenfort wil hij zelf lezen.
'Ik ga jou wel voorlezen'.
Ik leun achterover en luister hoe hij zich al hakkend en plakkend door de eerste zin werkt.
'Ik vind het maar een saai verhaaltje', zucht hij na het ontcijferen van roos heeft een oog.
'En als ik jou nu voorlees?'
'Mag dat nog?', vraagt hij terwijl hij zijn boekje aan de kant legt en het grote sprookjesboek van Klaas Vaak uit het boekenrek trekt. Met zijn knuffels tegen zijn wang nestelt hij zich tegen mij terwijl ik vertel van Klaas Vaak en Oehoe Houdou en het herinnerzand.
'Dankjewel voor het verhaaltje', mompelt hij slaperig wanneer ik het licht uitknip.
'Dankje dat ik nog mag voorlezen', denk ik terwijl ik de laatste kus van de dag op zijn kruin plant.
Lezen is nog werken als je zes bent. Elke letter is weer graven in dat hoofdje. Elk woord wordt vooraf gegaan door een diepe denkrimpel en bijten op de wang. Leren lezen is ook een wereld die open gaat, stukje per stukje, maar voor KleineVent kan het niet snel genoeg gaan.
Voor het eerst laat hij in de bib alle prentenboeken en voorleesverhalen links liggen. In plaats daarvan trekt hij resoluut naar de 'eerste lezertjes'-kast en laadde zijn mand vol met vertellingen over Roos en aap en vis.
's Avonds in ons dekenfort wil hij zelf lezen.
'Ik ga jou wel voorlezen'.
Ik leun achterover en luister hoe hij zich al hakkend en plakkend door de eerste zin werkt.
'Ik vind het maar een saai verhaaltje', zucht hij na het ontcijferen van roos heeft een oog.
'En als ik jou nu voorlees?'
'Mag dat nog?', vraagt hij terwijl hij zijn boekje aan de kant legt en het grote sprookjesboek van Klaas Vaak uit het boekenrek trekt. Met zijn knuffels tegen zijn wang nestelt hij zich tegen mij terwijl ik vertel van Klaas Vaak en Oehoe Houdou en het herinnerzand.
'Dankjewel voor het verhaaltje', mompelt hij slaperig wanneer ik het licht uitknip.
'Dankje dat ik nog mag voorlezen', denk ik terwijl ik de laatste kus van de dag op zijn kruin plant.
donderdag 4 oktober 2012
Klein als een liedje
Ik maak de dag zo klein als een liedje. Een liedje waar ik net in pas als ik mijn buik wat intrek en mijn benen helemaal tegen me trek. Het lukt net, met mijn knieën tegen mijn oren en mijn neus richting navel. Veel plaats is er niet. Wat woorden, een mooie melodie en dat is het.
Er is veel dat niet in zo'n liedje past:
Driftbuien van enkele medebewoners (diegene onder 1m18)
Eindeloze wegomleidingen, zonder aanwijsbare redenen.
Mensen die het werk van drie weken met één achteloos getikte mail naar de vuilbak verwijzen.
Mama's die al veel te lang hier niet meer zijn.
En vandaag ben ik daar blij om. Dus maak ik me extra klein, zodat ik in een liedje pas.
Zo eentje als dit.
Ik maak de dag zo klein als een liedje. Een liedje waar ik net in pas als ik mijn buik wat intrek en mijn benen helemaal tegen me trek. Het lukt net, met mijn knieën tegen mijn oren en mijn neus richting navel. Veel plaats is er niet. Wat woorden, een mooie melodie en dat is het.
Er is veel dat niet in zo'n liedje past:
Driftbuien van enkele medebewoners (diegene onder 1m18)
Eindeloze wegomleidingen, zonder aanwijsbare redenen.
Mensen die het werk van drie weken met één achteloos getikte mail naar de vuilbak verwijzen.
Mama's die al veel te lang hier niet meer zijn.
En vandaag ben ik daar blij om. Dus maak ik me extra klein, zodat ik in een liedje pas.
Zo eentje als dit.
Abonneren op:
Posts (Atom)