Oranje, rood, bruin

Op weg naar nog maar eens iets voor het werk zie ik hoe mooi de bomen tonen dat het echt herfst is. Rood, oranje en bruin versmelten samen tot een streling voor het oog tegen een lichtblauwe lucht.
'Wandel onder ons', ritselen de bomen me toe.
'Luister naar ons gekraak', dwarrelen de bladeren in de lucht.
Ik knars met mijn tanden, knijp wat harder in mijn stuur en zie op de klok dat ik nog een kwartier heb om op tijd te raken waar ik moet zijn op een veel te mooie zondagmorgen.

Ik verlang naar een stevige herfstbries die mijn agenda wat leegblaast.

Zacht

Hoe langer de ochtenden veel te vroeg beginnen, hoe zachter mijn matras voelt.
Hoe eerder mijn dochter aan de slaapkamerdeur piept 'Is het opstaantijd?', hoe zwaarder mijn hoofd op mijn kussen weegt.
Hoe vroeger mijn zoon me wakker kust, des te warmer omhuld mijn dubbel dekbed me.

Nog enkele dagen zoals de afgelopen twee weken en ik overweeg een winterslaap.

De keerzijde van een beste vriend

Deze, welteverstaan.
Voor iemand die niets heeft met knopjes en techniek, blijf ik na een jaar nog altijd ongewoon lyrisch over mijn e-reader. Heel mijn bibliotheek bij de hand, nooit geen gewik en geweeg meer over welk boek wel en welk boek niet mee kan op reis. Vanuit mijn zetel previews downloaden.
Nog altijd blij met mijn Kobo, ik.
En toch is er één groot gemis. Want ik ben zo'n lezer die uit enthousiasme kan gaan preken. Als ik een boek geweldig vind, wil ik het op alle nachtkastjes krijgen en vaak duw ik mijn gelezen exemplaar simpelweg in de pollen van mijn gesprekspartner. Weer een nachtkastje bij met een geweldig boek op.
Jammer genoeg lezen de leeswurmen in mijn vriendenkring nog op de degelijke manier en vertikken ze het om een e-reader aan te kopen. Iets met de geur van papier en het gewicht van een nieuw boek in je hand kunnen wegen.
Dus als we weer een rondje doen 'wie las wat en wat is de moeite' en ik ben weer aan het vertellen over dat geweldige boek dat je echt moet lezen, zie ik ze al fronsen.
Maar die heb je alleen digitaal zeker?

dienstmededeling

Neen, dit heeft niets met Kruimels te maken. Wel met de aanstormende cadeaulawine van sint en kerst en nieuw.

Ik ben op zoek naar een tweedehands houten knikkerbaan. Ligt er bij jou nog eentje te verstoffen? Mail me dan even. Kunnen we elkaar blij maken.

*einde dienstmededeling*

4

Vier jaar geleden smeet ik 's avonds om 20 u. de telefoon toe met de woorden 'ik denk dat mijn water gebroken is.' Drie uur later belde ik diezelfde vriendin terug op met de mededeling 'je bent meter geworden van een klein meisje.'
Dat kleine meisje heeft er net een verjaardagsweek op zitten.
Als opwarmer vierde ze in het mooiste sprookjespark dat er is voor het eerst haar vier.
Twee dagen later zette een tafel vol vriendjes een lang zal ze leven in. Maar na de vierde hiep-hiep-hoera bleef ze verwachtingsvol kijken.
'Nu ben ik toch vijf?
Deze morgen plakte ze zelf simpelweg nog twee hiep-hiep's na ons verjaardagsgezang op bed.
'En nu ben ik zes', glunderde ze.
'Neen, nog altijd vier', weerlegde ik. ' En dat is groot genoeg voor dit jaar'.