De weerzin om dingen te verzetten moet hier ergens ontstaan zijn. Ik zat vast tussen een tafel en trapspijlen, terwijl het Lief bedacht hoe hij mij, de tafel en de trapspijlen ongeschonden uit de situatie kon krijgen.
'Nooit doe ik het nog, dingen van a naar b en terug zeulen', mopperde ik toen mijn linkervoet begon te slapen en het geprik van de derde tafelpoot in mijn buik wel heel erg pijnlijk werd.
Een loze belofte, zo bleek.
In de tussentijd heb ik al ontelbare tafels van a naar b en terug naar a gezeuld. Dat komt ervan als je lid van de ouderraad bent en wel best een handje wil toesteken tijdens het schoolfeest.
In de tussentijd heb ik ook de helft van mijn huisraad opnieuw een plek gegeven één of twee verdiepingen lager. Dat komt ervan als de volledige gelijkvloers verbouwt en dan toch ook daar in de zetel wil zitten en aan tafel aanschuiven.
En deze morgen verhuisde ik voor het werk onder andere 85 stoelen en 40 tafels van het soort 'loeizwaar' van lokaal a naar zoldertje b. Het schijnt dat daar alles beter staat. Een aantal keer opperde ik of het lokaal onder zoldertje b, niet beter geschikt was. Gezien al het materiaal maar tijdelijk bij ons kampeerde tot het doorgesluisd kon worden naar het nieuwe kantoor. En mijn lijf het wel fijn vindt om die steile trap - dan wel met of zonder stoel - te kunnen skippen. Maar gek genoeg bleek ik de enige van het duo verhuizers te zijn die graten in dit plan zag.
Die 85 stoelen werden dus stuk voor stuk de steile trap opgedragen en tegen een muurtje opgestapeld. En daar mogen ze nu staan voor een maand of zeven tot we ze opnieuw naar beneden dragen in een camionette stouwen en op de eindbestemming het trucje nog eens overdoen.
De vraag wie zal dat doen, is eerder van de retorische soort.
Mijn rug kijkt er nu al naar uit...
En ik voel opnieuw die tafelpoot in mijn buik prikken en een loze belofte opborrelen.
vrijdag 7 juni 2013
dinsdag 4 juni 2013
Overal schoonheid
Ze staat op een stoel, torent hoog boven het publiek uit.
Op het podium doen leerlingen waar ze al een maand aan werkten en voor oefenden. Ze lopen de pasjes die ze instudeerden. Ze doen de zwaai en draai die de juf hun voor toonde. Ze lopen trots af en aan in zelfgemaakte kostuums.
Ouders drommen samen rond het podium om een glimp op te vangen elk van hun eigen kroost, maar daar bovenop haar stoel ziet ze alles perfect, niet gehinderd door een zwaaiende hand of een lijf dat langer is dan het hare.
Wanneer haar dochters opkomen strekt ze zich zo lang mogelijk uit. Rond haar wordt geklapt en gejoeld, maar zij staat en kijkt. Ze zwaait niet, ze maakt geen foto's. Haar ogen zijn vastgelijmd aan het dansende kind. Uit haar ooghoek rolt een traan. Ze kijkt verder, zonder enige aanstalten om de traan weg te vegen. Langzaam rolt hij over haar wang tot hij breekt op haar glimlach.
Als je goed kijkt is er altijd iets moois te zien. In 'Overal schoonheid' probeer ik elke week iets moois dat ik zag te vangen in woorden.
Op het podium doen leerlingen waar ze al een maand aan werkten en voor oefenden. Ze lopen de pasjes die ze instudeerden. Ze doen de zwaai en draai die de juf hun voor toonde. Ze lopen trots af en aan in zelfgemaakte kostuums.
Ouders drommen samen rond het podium om een glimp op te vangen elk van hun eigen kroost, maar daar bovenop haar stoel ziet ze alles perfect, niet gehinderd door een zwaaiende hand of een lijf dat langer is dan het hare.
Wanneer haar dochters opkomen strekt ze zich zo lang mogelijk uit. Rond haar wordt geklapt en gejoeld, maar zij staat en kijkt. Ze zwaait niet, ze maakt geen foto's. Haar ogen zijn vastgelijmd aan het dansende kind. Uit haar ooghoek rolt een traan. Ze kijkt verder, zonder enige aanstalten om de traan weg te vegen. Langzaam rolt hij over haar wang tot hij breekt op haar glimlach.
Als je goed kijkt is er altijd iets moois te zien. In 'Overal schoonheid' probeer ik elke week iets moois dat ik zag te vangen in woorden.
maandag 3 juni 2013
Mirror Monday
Twee jaar lang al staat Roos elke maandag met een camera voor de spiegel.
Net zoals bij de vorige verjaardag doe ik ook vandaag even mee.
Net zoals bij de vorige verjaardag doe ik ook vandaag even mee.
Hoi!
vrijdag 31 mei 2013
Open brief aan de zon
Lieve zon,
Deze winter (en bij uitbreiding ook lente ) kon je me al eens parkeren in een binnenspeeltuin. Enige voorwaarde was dat ik een boek mocht meenemen en dat er koffie beschikbaar was.
Ik wou al eens gaan plonzen op zondagmorgen in een bad vol chloor en een heleboel kinderen. Enige voorwaarde was dat ik mijn lenzen inhield, of ik nam zeker een stel kinderen dat het mijne niet was mee naar huis. Ik wou al eens van cinema spelen, met de rolluiken dicht en een pot zelf gepofte popcorn op onze schoot. Ik verzamelde een regenboog aan gekleurde panty's om mijn benen te beschermen tegen de koude winterwind. Ik hield mijn mond toen mijn oudste ook uit zijn tweede winterjas groeide en mijn dochter haar exemplaar finaal naar de knoppen hield door te blijven hangen in een struik. Zonder morren kocht ik een nieuw exemplaar. Het was dat of wennen aan het zicht van blauwe lippen.
Je leest het. Het is niet dat we niet het beste van gemaakt hebben in die tijd dat jij ergens anders het mooie weer ging maken. Maar nu is het echt tijd dat je weer onze kant uitkomt. Gooi dat wolkendekbed bovenop de kast. Je mag best weer gezien worden. Niemand zal je onder je voeten geven met de vraag waar je zo lang bleef. We zullen het niet hebben over het feit dat je half en half al verwacht werd om hier maart-april te zijn. Zo zijn we niet. We zullen je verwelkomen als de verloren zoon, of dan toch de zon-variant hiervan. We hebben een compleet welkomstpakket voor je klaar. Met bbq's, lange wandelingen, fietstochten. Als je wilt liggen we de hele dag ongestoord in het gras om elke zonnestraal op te slorpen. Je zult de eerste zijn die we 's morgens begroeten en 's avonds zullen we nog lang napraten over hoe geweldig je weer was.
Je leest het, er is echt geen enkele, maar dan ook geen enkele redenen om niet naar hier af te zakken.
Hopelijk tot heel snel,
Kruimel
Deze winter (en bij uitbreiding ook lente ) kon je me al eens parkeren in een binnenspeeltuin. Enige voorwaarde was dat ik een boek mocht meenemen en dat er koffie beschikbaar was.
Ik wou al eens gaan plonzen op zondagmorgen in een bad vol chloor en een heleboel kinderen. Enige voorwaarde was dat ik mijn lenzen inhield, of ik nam zeker een stel kinderen dat het mijne niet was mee naar huis. Ik wou al eens van cinema spelen, met de rolluiken dicht en een pot zelf gepofte popcorn op onze schoot. Ik verzamelde een regenboog aan gekleurde panty's om mijn benen te beschermen tegen de koude winterwind. Ik hield mijn mond toen mijn oudste ook uit zijn tweede winterjas groeide en mijn dochter haar exemplaar finaal naar de knoppen hield door te blijven hangen in een struik. Zonder morren kocht ik een nieuw exemplaar. Het was dat of wennen aan het zicht van blauwe lippen.
Je leest het. Het is niet dat we niet het beste van gemaakt hebben in die tijd dat jij ergens anders het mooie weer ging maken. Maar nu is het echt tijd dat je weer onze kant uitkomt. Gooi dat wolkendekbed bovenop de kast. Je mag best weer gezien worden. Niemand zal je onder je voeten geven met de vraag waar je zo lang bleef. We zullen het niet hebben over het feit dat je half en half al verwacht werd om hier maart-april te zijn. Zo zijn we niet. We zullen je verwelkomen als de verloren zoon, of dan toch de zon-variant hiervan. We hebben een compleet welkomstpakket voor je klaar. Met bbq's, lange wandelingen, fietstochten. Als je wilt liggen we de hele dag ongestoord in het gras om elke zonnestraal op te slorpen. Je zult de eerste zijn die we 's morgens begroeten en 's avonds zullen we nog lang napraten over hoe geweldig je weer was.
Je leest het, er is echt geen enkele, maar dan ook geen enkele redenen om niet naar hier af te zakken.
Hopelijk tot heel snel,
Kruimel
Abonneren op:
Posts (Atom)