365 dagen vol klein geluk

Uitwaaien!

Zo lang ik me al kan herinneren, verzamel ik dingen. (Laat ons zeggen dat het wat in de familie zit.) En sinds een paar jaar verschoof het verzamelen van materiele dingen naar het bijhouden van momenten en klein geluk (en oké ja, handtassen en notaboekjes)

Dus toen ik op 1 januari las dat PuurArnika #365daysoflittlehapiness lanceerde, was het onmiddellijk duidelijk. Ik doe mee. 365 dagen elke dag een foto maken van wat je blij maakt.

Ik weet niet hoe lang ik het ga vol houden, maar voorlopig vind ik het meer dan behoorlijk plezant.

Vooral omdat ik merk dat er bijvoorbeeld zelfs op de eerste werkdag (6/365), waar ik veel te vroeg naar mijn zin moest opstaan, om aan te komen in een bureau waar de verwarming kapot was. Hoe ik de hele dag moest werken met mijn jas, sjaal en handschoenen aan en nog blauwe vingers en tintelende tenen had. Dat zelfs nadat ik me door mijn mailbox gewerkt had, die bijna ontplofte na twee weken ongeopend te zijn en filegewijs terug naar huis mocht schuiven, ik zonder moeite een moment kon vastleggen. Namelijk in de zetel voor de kachel met nieuw leesvoer voor mijn neus.



Eindelijk warm!

Het pootjelap (*) van de winter…

Zolang de kerstboom er staat is alles peis en vree. Laat maar komen die lichtjes, korte dagen en lange donkere nachten. Gooi er gerust wat sneeuw bovenop. Wij kruipen wel nog wat dichter tegen de kachel aan. Neen, die zoveelste plensbui deert ons niet, er zijn boeken en gezelschapspelletjes.

Maar eenmaal Kerst zijn hielen gelicht heeft en ook het nieuwe jaar verwelkomd werd, keert het gemoed. Steevast.
Weg met glitter en kleine twinkellichtjes. Weg met kaarsen en tv-dekentjes.
Licht en zon willen we. Lang en veel.

Of om het met de woorden van mijn dochter te zeggen.
‘Mag ik mijn badpak aandoen?’ als antwoord op de vraag ‘Ga je mee naar het strand?’

(*)

2013 in letters

Ook dit jaar daagde ik mezelf Goodreadgewijs uit. 35 boeken wou ik uitlezen. Ik ben net gestrand op de meet, met twee bijna uitgelezen boeken op mijn nachtkastje. Maar toch 34 boeken. Dat zijn  11432 pagina's.

En terwijl ik door de titels struin die ik het afgelopen jaar las, denk ik weer aan de stoelen, zetels, treinen en busbankjes waarop ik allemaal gelezen heb.

Wonder zorgde ervoor dat ik tijdelijk een heel asociale collega werd tijdens de lunchpauzes. Zo eentje die liever met haar neus tussen de bladzijden zat, dan mee te praten over koetjes en kalfjes.
The Likeness is onlosmakelijk verbonden met het zicht op de spelende kleuter aan het zwembad én als ik een beetje verder keek, de prachtige heuvels rondom Carcasonne.
Mr Penumbra's 24 hour bookstore zal me altijd terugvoeren naar de passagier zetel waar ik - enkel onderbroken om de kroost op de achterbank af en toe een nieuwe dvd te voeren - het boek in één ruk uitlas tijdens onze rit tent in de Ardèche - thuis.
Broer staat voor die week waar zowel de jongste als de oudste met hoge koorts tegen me aangeplakt hingen. En ik even in mijn boek kon wegduiken als het gloeiend lijfje naast me besliste om in slaap te vallen.

Op naar een nieuw leesjaar. Met opnieuw de meet op 35 boeken.

Wat ik je wens

Een mooi en bovenal gezond 2014.
Met klein geluk elke dag.

Secret Santa 2013

In het kader van firstworldproblems. Hoe ouder je wordt, hoe minder pakjes je krijgt. Waar ik vroeger een verlanglijstje opstelde en kerstfeest na nieuwjaarsfeestje één van mijn materiele verlangens uit het papier kon trekken, blijft het sinds ik de 30 gepasseerd heel stil onder de kerstboom voor mij. (Schoon)ouders die vinden dat je te oud bent voor een pakje en gewoon wat geld in je handen duwen. Heel lief, maar op de één of andere manier vindt dat geld zijn weg niet naar mijn verlanglijstje, maar eerder naar de kassa van het grootwarenhuis. Firstworldproblems, ja ik weet het. Gelukkig zijn er lieve vrienden waar we hardnekkig een cadeautjes-clausule mee in stand houden en is er ook Secret Santa.

Ook dit jaar deed ik weer graag mee. En mocht dit in de brievenbus vinden:

 

De gulle gever was Soetmin. En ze verraste me met cadeautjes die elk voor een belangrijk aspect in het leven stonden. Een kussen voor de rust, klavertjes vier voor geluk, roze nagellak voor het meisje in mij en een lolly om af en toe eens te zondigen. Maar het mooiste waren de stickygrams.

9 foto's van mijn Instagramfeed geplukt en op stickygrammagneten gedrukt. Het voelt een beetje vreemd om je eigen kroost uit het inpakpapier te plukken. Een goede soort vreemd.

Dankje Soetmin! En zoals altijd, ook dankje Tess!