F**** de computer
'Nog heel even en je maakt een duikeling het raam uit', dreig ik met uitgestoken wijsvinger.
Het scherm blijft bevroren.
'ZON-DER PAR-ACH-UTE!!!!', grom ik met mijn tanden opeengeklemd terwijl ik ritmisch op de toetsen beuk.
Er stijgt wat gepiep en gebrom op. Het scherm komt tot leven en tientallen waarschuwingsmeldingen bliepen op. Nog wat langer gepiep en het scherm gaat zwart. Dat was meteen het einde van een werkdag waar Word me tientallen alinea's te laat achterna kan. Van 8 uur starten en heropstarten. Van maniakaal elk geschreven woord opslaan uit vrees voor een computer die opeens de handdoek in de ring kan gooien.
Weet je wat, misschien moet ik het weer ganzeveer- en postduifgewijs aanpakken. Me ouderwets boven papier buigen en met laten leiden door het gekras van een pennepunt. En als jullie toch nog willen meelezen, dan mailen jullie me simpelweg jullie adres.

Doop
Ook de diaken weet nu over welke set longen onze dochter beschikt. Samen met alle opa's, oma's, nonkels, tantes, peters en meter. Gelukkig was er een boekje met de teksten voorhanden, zo kon iedereen zelf voor de ondertitels zorgen bij de dappere pogingen van de diverse voorlezers.

Maar het was mooi. Mooi met de hoofdletter M. Het weer, familie en vrienden, de bijzondere cadeau's en KleineMeid. Vooral KleineMeid.

Feest
De tent in de tuin heeft KleineVent al geadopteerd als zijn 'speelhuisje'. Zijn hele kleuter hebben&houden sleepte hij al het partyding in. Het gras is gemaaid, de planten zo goed en kwaad mogelijk gesnoeid, houtschors opnieuw op hun plek geveegd en er kwamen bloemen bij. Al zeg ik het zelf: onze tuin zag er nooit eerder zo fleurig uit.
Nu is het wachten. Wachten en hopen. Dat de zon morgen even vrolijk schijnt, dat oprecht uitgesproken woorden hun weg vinden naar het hart van iedereen die er zal zijn. Wachten op lekker eten en hopelijk een warme lenteavond. Maar vooral afwachten of KleineMeid nog steeds in haar kleedje past.

Ik heb vele liefdes

Het is erin gegroeid. Erin gesleten, zeg maar. Van noodzaak tot rustmoment waar ik elke dag opnieuw naar uitkijk.
Toen het rondwandelen en wiegen overbodig gemaakt werd door het simpelweg ‘er zijn’. Op dat moment nam ik ‘Schaduw van de Wind’ erbij. Want ik kan in twee werelden zijn: daar in Barcelona met één oor gereserveerd voor mijn dochter die de slaap naar haar bedje lokt.
Een stapel houdt samen met mij de wacht. ‘Lelieblank en scharlakenrood’ soest geduldig bovenop ‘Jonathan Strange & Mr. Norrel’ die op zijn beurt de laatste pagina van ‘Boetekleed’ afwacht. Op dagen die starten met een knal en doorrazen tot ik de tijd vind om stil te vallen is dit mijn schuilplek. Een moment dat niets meer behelst dan een makkelijke zetel, voorzichtig licht dat mijn dochter niet wekt en een wereld tussen de regels.

Ik heb vele liefdes. Heel wat daarvan hebben een naam, anderen zijn een gevoel en één van die liefdes gaat uit naar het alfabet en wondermooie woorden.

Moleskine - 18 maand
Ik blader terug in mijn agenda, zoekend naar oude namen die bij oude afspraken hoorden. Ik zoek door haastige aantekeningen, pijltjes die wijzen naar niets. Doorschrapte afspraken daar waar ik mezelf en eilandbewoner verplicht op de bank moest parkeren. Nog meer afspraken daar waar ik tegen alle verwachtingen weer vrij verklaard werd.
Ik grinnik bij vier november: gyn en een puntje.
Dat had ik zonder het toen al te weten juist.
Ik grijns bij vijf november: rondleiding verloskwartier.
Dat was niet meer nodig.
Ik verzucht bij de dagen daarna. Babybezoek, babyafspraken en vooral babyritme. Daarna wordt het stil in mijn agenda. Dagen, weken en maanden zijn leeg. De datumvakjes blinken me blanco toe. En ik zucht wanneer na pagina’s en pagina’s zwijgen de afspraken en to do lijstjes de pagina’s weer afrollen.
Ze zijn echt voorbij: mijn volle, lege dagen.