Gedichtendag #2

En toen hoorde ik Tomas dit voorlezen:

de dag sleept zich tergend traag vooruit
ik heb nood aan een opjuttend geluid
The Verve's 'Love is Noise'
lijkt mij de ideale choice
dan kan ik er weer voor gaan, ronduit

En volgde dit:



En toen blies ik muziekgewijs en van puur jolijt de trommelvliezen van mijn carpoolcollega's aan flarden. Ja kijk, ik hoor niet elke dag mijn eigen limerick op de radio.

Gedichtendag

Aan een klein meisje

Dit is het land waar grote mensen wonen,
Je hoeft er nog niet in het is er boos
Er zij geen feen meer er zijn hormonen
En altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn avonturen
Hetzelfde van een man en van een vrouw
En achter elke muur zijn andere muren
En nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
En alle teddyberen die zijn dood.
En boze stukken staan in boze kranten
En dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
En de soldaten zijn niet meer van tin
Dit is het land waar grote mensen wonen
Wees maar niet bang, je hoeft er nog niet in.

(Annie M.G. Schmidt)

Liedje in haar hoofd
Kaarsrecht staat ze. Alleen en stevig. Lachend en stralend.
Ze kijkt ingespannen voor zich uit. Haar hoofd een beetje naar links. En dan fladderen die twee handjes op. Ze doet niet aan voorzichtig. Ze wappert boven en onder, recht en naast. Ze buigt haar knieën hupsgewijs en ze lacht luid en klaterend.

Ze stapt nog niet. Ik vermoed dat ze wacht tot ze kan dansen. Dansen op dat liedje in haar hoofd.

Koppige zaterdag
Hij zet zijn hakken in het zand. Mijn 'ja' is zijn 'neen'. Mijn 'niet' is zijn 'wel'. We doen van zwart-wit vandaag, KleineVent en ik. Er is vandaag geen grond van overeenkomst. Wil ik dat hij binnenkomt, blijft hij buiten in de regen. Krijgt hij een koek wil hij chips en vliegt de koek tegen de muur, om dan in huilen uit te barsten, want hij wil een koek.
Ik balanceer op een randje. Tussen wie ik wil zijn vandaag en wie ik ben vandaag. Om me ten slotte me gelaten in het zand te laten zakken. Naast die koppige KleineVent-ezel van me die beslist heeft om op deze zaterdag geen centimeter terrein toe te geven.

Zij kijkt glimlachend
naar de restjes fruitsap in de glazen
en de stukjes boterham met jam
overschotjes liefde.
Dan veegt ze met haar hand
een hoekje schoon
voor een boek
en reist tussen de keukenmuren.
Geluk is soms
wat kruimels op de vloer.

(K. Finaut)


gezien hier