KleineMeid,

Voor het eerst sinds lang brulde jij mij niet wakker, maar was je nog een hoopje zachte slapende baby toen ik je kamer binnenkwam. Er zullen dagen komen dat ik op dat moment zacht over je hoofd wrijf. Of een zoen op je neus druk. Misschien zal ik ooit de deken van je aftrekken, luidruchtig gordijnen openschuiven zodat je ineen krimpt van de zonnestralen. Maar niet vandaag. Deze morgen hurkte ik naast je spijlenbedje en keek naar het vuistje dat één spijl vastklemde. Ik keek naar je lange wimpers, neergestreken op je wang. Naar je gezichtje dat nog voor even helemaal ontspannen was. Ik slorpte op hoe klein je bent in je slaap. Het enige wat ik miste waren je grote, donkere ogen.

Toen werd je wakker. Eén en al lach, energie en beweging. Van klein naar groot in een vingerknip.

Ik zal het nooit meer allebei kunnen hebben met jou.

Inspiratie

Er ligt een Flow op tafel. Ik merk nog net zijn 'ik-vond-dit-wel-iets-voor-jou'-glimlach en laat me in de pagina's zuigen. Soms is er niets beter dan letters en papier. Mooie dingen ontdekken. Ruimte om zelf te schrijven.
Ergens in de pagina's lees ik 'Je kan zoveel mooie dingen doen met papier.' Op dat moment klapt de wereld toe rond mijn hoofd. Ik trek mijn Moleskine voor me en ik schrijf. Ik doe niet mijn best om mooi te schrijven, ook niet goed of interessant. Ik schrijf net zoals een kleuter danst. Blij en de wereld om zich heen vergeten.

DonderdagVraagdag #7

Nu begrijp ik waarom mama's niet altijd kunnen rennen.
Waarom er 's avonds naar het nieuws gekeken moet worden.
Waarom heel veel koekjes voor het avondeten niet kunnen.
Waarom je niet met je rolschaatsen van de brievenbus mag springen.
Waarom je je studententijd moet koesteren.

Tijd en opgroeien leert je stilzwijgend veel.
Wat heb jij geleerd?

Eng

Tijdens een rondje 'jeugdsentimentyoutuben' kwamen ze voorbij. Je kent het wel.
Vrouwtje Theelepel! MikMak&Mon! Het Liegebeest! tot onvermijdelijk .... De Freggels.
Als die naam valt, zwijg ik.
Dan is het jeugdsentiment voorbij.
Want, zeg nu zelf, de Freggels die waren toch gewoon eng. Die knipperden nooit met hun ogen. Hun mimiek vastgeroest. Die armpjes en beentjes zwaaiden als los van lijf rond als ze liepen. En zwijg me over die pratende vuilnishoop en de reuzen. En wat deden die kleine mannetjes daar ook weer in de grot?
Ik keek, zoals ik nu kijk naar een horrorfilm. Met mijn handen voor mijn ogen, tussen mijn vingers door.

Nu de dertig voorbij, durf ik al met één oog open en één oog toe kijken. Maar ze blijven vreemd, die freggels.

Lieve KleineVent,

Die brocolli of dat boontje dat je niet lust. Je kunt daar veel mee doen. Geloof me. Ik was (en ben soms nog wat ouders met een zucht een slechte eter noemen. Wat dat betreft is je appeltje nooit ver van de boom gevallen. Maar je hoeft datgene wat je niet lust echt niet elke keer met ware doodsverachting door de kamer te gooien.
Er zijn heel wat manieren. Creatiever, niet zo doorzichtig, grappiger.
Moffel ze op het bord van je zus (die eet toch alles).
Smokkel ze terug in de potten op tafel.
Plooi ze in je serviet. Een vuilnisbak is nooit ver weg.
Snij en schuif totdat het niet zo meer opvalt dat je niets gegeten hebt.
Want eerlijk waar, KleineVent, ik ben het doodmoe om boontjes uit de gordijnen te plukken.