Ongeduld
'Hoeveel keer nog slapen?', vraagt hij terwijl hij pakje op pakje in zijn armen stapelt.
'Nog vijf keer', antwoord ik en pluk het ene na het andere cadeautje weer van de toren voor zijn gezicht.
'En dan mag ik alle pakjes opendoen!'.
Het is geen vraag. Het is een bevestiging. Oma's, opa's, tantes, nonkels, beste vrienden en MijnMakkers. Jullie zijn allemaal gewaarschuwd. KleineVent heeft wilde plannen tijdens de kerstdagen. Nog vijf lange dagen verdedigen we wat jullie toekomt en dan is het uit onze handen.

Op tijd te laat

Elke morgen opnieuw zit de tijd me briesend op de hielen terwijl ik me door het hindernisloop van de ochtend werk. En hoe ik ook train, oefen of haast. Telkens blijkt er één hindernis te hoog. Zo hopen wij elke morgen dat het kind-weigert-kleren-fenomeen een eenmalige gebeurtenis was. Dichte familie trouwens van peuter-kiepert-melk-over-hoofd-syndroom. Maar zelfs los daarvan van zijn de organisatoren van de ochtend bijzonder vindingrijk. Zo mocht ik vanmorgen kennismaken met het ‘rits-van-laars-hapert-halverwege’-vehikel. Ondanks gespring, getrek en gewurm leverde het me een achterstand van minstens vijf minuten op. Dat in combinatie met de klassiekers ‘aangevroren-ruiten’, ‘zieke-kleuter’ en ‘peuter-wil-niet-in-autostoel’ schitterde ik onderaan de regionen van het ochtendspits-scorebord. Een achterstand die in grote blokletters te lezen stond op de gezichten van mijn carpool-collega’s.

Verleerd

Hoe het komt, ik weet het niet, maar ik ben het verleerd. Vroeger had ik mijn pen altijd in de aanslag en voelde ik me verloren als ik geen papier bij had. Ik kon niet schrijven met een klavier. Niet echt schrijven. Het uitdenken gebeurde op papier, het uitwerken op scherm. Nu is het papier er nog voor een aanzet van vier woorden, als het wat meezit. Op scherm schrijf ik bijna zo snel als ik denk. Op papier ben ik mezelf minstens een alinea voor.
En toch mis ik het. Papier heeft iets. Een notaboek in je tas heeft zoveel meer charme dan één of ander technologisch hoogstandje. Maar om die woordenberg in mijn hoofd, zou ik bijna overwegen om er één aan te schaffen.

Word ik ondanks alles dan toch meer digitaal dan ik dacht?


Wat ben jij verleerd in de loop der jaren?

Sint&Piet

Zeer volwassen is het niet. Als dertigplusser toegeven dat je uitkijkt naar de komst van Sinterklaas. Dat je elke dag mee aan tafel zit om een vakje van de Sint-aftelkalender te kleuren. Dat je regelmatig en spontaan Sinterklaasliedjes zingt in de auto om zo de achterbank te overhalen in te vallen. Ja, ik ben zo eentje die een beetje kippenvel krijgt bij het horen van Kniktieklaas. En ik dwing mijn kinderen ei zo na brief te schrijven naar de Sint, om post terug te krijgen.

Zelf zet ik mijn schoen niet meer. Ik geef mijn wensen tussen de lijnen van hun brieven mee. Ik laat zelf een extra suikerklontje vallen in de maatjes 23 en 28 voor de kachel. En in de nacht dat er beneden schoentjes wachten, word ik wakker en tel de uren af tot wanneer we hand in hand de trap afsluiten.

Er staat al lang geen pakje meer voor mij op tafel. In plaats daarvan prent ik twee gezichtjes in. Alle facetten van verbazing, ontlading en plezier. Kijk ik naar de stoere ridderverhalen die zich afspelen in het nieuwe kasteel en naar een kersverse poppenmoeder die haar poppenkind het nieuwe huis toont.

Dat Sinterklaasgevoel gaat tot de toppen van mijn tenen.

Psst, Tante Hilde