Schichtig
Stil en handenwringend ijsbeert hij door de keuken als hij opmerkt hoe mijn bankkaart samen met het lijstje in de verzorgingstas verdwijnen.
'Neem je geen buggy mee?', vraagt hij wanneer ik de de draagdoek erboven prop.
'Neen, ik vind het niet handig om met een buggy en een karretje door de gangen te manoeuvreren.'
'Is zo'n mandje dan niet genoeg?'
Ik werp hem mijn jij-kent-me-wel-beter-dan-dat-blik toe en rits de tas toe.
'Ben je wel een beetje...'
'Ja'
'Hou je alstublief een beetje...'
'Tuurlijk'
'Ik bedoel, de kast hierboven...'
'Ik weet het.'

Het boekenfestijn... het klinkt als een ji-haa in mijn oren. Lief's witte neus is volledig gerechtvaardigd.

Laat ik het houden op 'wat wil je ... dit is de holst van de nacht'

Berg
Wankelend staan ze op elkaar. Drie overvolle wasmanden, geruggesteund door nog twee kleinere curverbakken. Te strijken en te plooien. Veel meer organisatie dan dit weet ik voorlopig niet in mijn leven te plooien. Om maar te zwijgen van het tijdstip wanneer ik daadwerkelijk aan het strijken en plooien sla.
'Ik wist dat een baby voor veel extra was kan zorgen, maar zeg eens eerlijk... zoveel kleren heeft ze simpelweg niet', mompelt Lief terwijl hij de wiebelende stapel tegen de muur manoevreert.
'De helft is van mij', zucht ik. 'We zijn met vier, maar de helft van de was bestaat uit inwoners van mijn kleerkast.

KleineMeid zorgt met haar nieuwe hobby 'projectiel****' dat ik gevaarlijk dicht bij het 'ik heb niets meer om aan te trekken' kom.