Kijk
Ze kijkt me aan met ogen die ik al mijn hele leven ken. Ze kijkt me aan met het grijsgroen dat heel mijn jeugd vulde. Van opgetogen, blij tot donderend en boos. Mijn mama kon alle blikken aan. En nu kijkt mijn dochter me met net diezelfde schakering aan.
Een kleindochter met de ogen van haar oma. En daartussenin zit ik onverklaarbaar blij te wezen.

Play
Ik wou dat ik een rem op de tijd kon zetten. Of beter nog, dat ik de rewind-knop kon indrukken. Ik wil de komende dagen eindeloos lang laten duren. Minuut na minuut in me opnemen en genieten.
Nu geniet ik van de dagen zoals je geniet van een ritje in de paardemolen. Alles flitst aan je voorbij en je kan alleen maar vooruit.
Ik wou dat ik een rem op de tijd kon zetten, want 11 dagen dat is zo goed als niets meer.

Geen grapje
'Er staat feest in mijn agenda onder 1 april', lacht mijn collega hoorbaar door de telefoon. 'Dan hoef ik je niet meer te missen.'
Ze is lief, mijn collega, maar voor het eerst ben ik het niet met haar eens. Teentjes kriebelen inwisselen voor koffie met de collega's. Geestdriftig supporteren bij een poging tot rollen ruilen voor de *ping* van mijn mailbox. Voorlezen uit Jip en zijn vriendjes links laten liggen voor nog maar eens een vergadering.
Ze kan maar beter zorgen dat er een grote chocoladecake klaar staat... en tot dan doe ik van 'carpe diem'.