We doen van Villa Kakelbont tegenwoordig
We staan aan de creche wanneer die overduidelijk gesloten is, alleen wisten we dat niet. We hossen 's nachts rond met flessen en pijnstillers en willen 's ochtends (en bij uitbreiding vaak ook over de middag)alleen maar slapen. We openen deuren in pyjama met haren alle kanten op voor vriendelijke meelezers, de schaamte voorbij en in volle gelatenheid.
We staan een dag te laat aan de ingang van het theater. En de film die we dan als troostprijs willen bekijken, ja, daar waren we ook te laat voor.
We doen van Villa Kakelbont tegenwoordig. Met evenveel chaos als Pippi herself, maar wat minder charme.

Klassiekers
Op zijn tenen loert hij over de balie naar het roodharige meisje dat zijn boeken inscant.
'Mevrouw?'
'Ja, manneke?'
'Ben jij Pippi Langkous?'

Bobijntje
We vlogen door de dagen. Vierden de 'één' bij vissen en pinguïns. Stortten onszelf in het ballenbad en zoefden van grote glijbanen. We bewonderden de KleinsteMeid en waagden het om twee nieuwe kasten te kopen in het gezelschap van een peuter en een kleuter. We plensden door de regen op weg naar de bibliotheek en wonden de bibliothecaresse zodanig rond onze vinger dat we nog tien minuutjes extra mochten zoeken naar een mooi voorleesboek. We dwaalden rond in de mooiste speelgoedwinkel en wisten onder vier kleine oogjes ongezien pakjes mee te smokkelen.
Maar er moesten ook veel snotneuzen geveegd worden, tranen gewist en verdrietjes getroost. Er waren veel pamperwissels onder oorverdovend protest, natte hoeslakens door 'oeps' en speelgoedtornades die in een oogwenk de woonkamer overspoelden. En er zijn die nachten die nog steeds veel te kort lijken.
Zodoende beweeg ik me trager door deze zondagmorgen dan normaal, tot ik struikel over het cadeautje dat Lief voor me meebracht. Een stukje Boekenbeurs in huize Kruimel. En ik overweeg met hart en ziel om me te verstoppen tussen pagina 1 en 389.