Stil
Het is niet al stof, gruis en kinderen in mijn leven, zoals hieronder wel zou durven blijken. Het is een groot deel. Zo groot dat - tegen dat de kroost in bed en het stof en gruis weggedweild en opgepoetst zijn - ik me 's avonds eigenlijk alleen maar op ons zetel/bed wil laten vallen en slapen. Een beetje tijdsverspilling van die twee uur per dag dat ik mijn eigen gedacht kan doen.
En toen dacht ik terug aan dit. (Voor het geval u het zich afvraagt. Ja, ik heb die bewuste alinea ingelijst, in het klein in één van mijn notaboeken).
Ik doopte KleineVent's slaapkamer/nu tijdelijk keuken om tot mijn werkplek. Ik eiste Lief's Ipod op en installeerde mijn playlists erop. En ik laat me leiden door de muziek. Norah Jones is de ideale kompaan om te schrijven aan dat wat ooit iets moet worden. Ozark Henry neuriet op de achtergrond terwijl ik stoei met papier, naald en draad. Adele is mijn vriendin wanneer ik mijn plannetje bezig ben en zo zijn de avonden weer een heel klein beetje van mezelf.
donderdag 8 december 2011
Halfvol
Een godsgeschenk waren ze, KleineVent en KleineMeid, het moment nadat de drie groepen bouwvakkers onze benedenverdieping voor die dag lieten voor wat ie was. En dat was niet meer dan een holle ruimte met veel uitstekende kabels, uitgekapte goten en nog nawiebelende buizen. In een hoek nog wat puin dat niet meer in de container paste. En dat overgoten met een gigantische hoeveelheid wit stof.
Net op het moment dat mijn energie en het-komt-wel-goed-gevoel achter de bouwvakkers aan wou hollen was er dat lichtje dat ik bijna zag branden (stof, weetje wel) boven KleineVent en KleineMeid's hoofden.
KleineVent trok baantjes in het stof, stapelde wat planken links en rechts en stuurde samen met KleineMeid de autootjes door hun geïmproviseerde autoparcours. Hun 'scheelt er iets?-blik herinnerde me aan mijn 'de wasmachine is gewillig'-mantra en ik liet hen. Net zoals ik hun in bad liet. Voor één keer werkte het storm op zee-spel in de badkuip in mijn voordeel.
Het laten zal de komende dagen misschien niet zo'n slecht idee zijn.
Een godsgeschenk waren ze, KleineVent en KleineMeid, het moment nadat de drie groepen bouwvakkers onze benedenverdieping voor die dag lieten voor wat ie was. En dat was niet meer dan een holle ruimte met veel uitstekende kabels, uitgekapte goten en nog nawiebelende buizen. In een hoek nog wat puin dat niet meer in de container paste. En dat overgoten met een gigantische hoeveelheid wit stof.
Net op het moment dat mijn energie en het-komt-wel-goed-gevoel achter de bouwvakkers aan wou hollen was er dat lichtje dat ik bijna zag branden (stof, weetje wel) boven KleineVent en KleineMeid's hoofden.
KleineVent trok baantjes in het stof, stapelde wat planken links en rechts en stuurde samen met KleineMeid de autootjes door hun geïmproviseerde autoparcours. Hun 'scheelt er iets?-blik herinnerde me aan mijn 'de wasmachine is gewillig'-mantra en ik liet hen. Net zoals ik hun in bad liet. Voor één keer werkte het storm op zee-spel in de badkuip in mijn voordeel.
Het laten zal de komende dagen misschien niet zo'n slecht idee zijn.
Abonneren op:
Posts (Atom)