Mirror Monday

51 weken lang neemt Roos al een foto van zichzelf voor de spiegel. Voor de 52ste editie zocht ze bloggers die ook even met de camera voor de spiegel wilden staan:

Zo, dit ben ik.

Vergeten

Enkele maanden geleden paste ik het blokje hier rechts aan. Leeftijd een cijfertje hoger, draagdoeken eruit want daar is mijn kroost nu echt te groot voor. Bij het zinnetje 'af en toe vergeetachtig' weifelde ik wat. Was dat nog wel zo? De realiteit gaf me keihard lik op stuk, voor het twijfelen.

's Morgens in volle ochtendfile roept Lief vanuit de gang.
'Waar staat de auto?'
'Voor de deur, zoals altijd', gil ik terug. Terwijl ik KleineMeid haar hand uit de pot confituur probeer te houden en KleineVents poging om zijn chocomond aan mijn wit T-shirt af te vegen ei zo na verijdel.
'Neen, daar staat ie niet!'
'Op de wijk dan?'
Ik hoor de deur open en dichtslaan en lijn twee kleuters op aan de lavabo met de tandenborstels in de aanslag. Wanneer het laatste schuim door het afvoerputje kolkt, stormt Lief met grote ogen en wit weggetrokken de badkamer binnen.'Ik heb overal gezocht. De auto staat niet voor de deur, niet in de straat en ook niet op de wijk. Het zal toch niet....'
Ik hoor zo wat hij denkt en ergens in mijn hoofd voel ik iets vallen...
'Wacht even. Gisteren ben ik naar de carpoolparking gereden, collega D. reed ons naar het werk en 's avonds....'
''s Avonds wat?'
''s Avonds heeft hij mij thuis afgezet', mompel ik met mijn gezicht in mijn handen.
'Dus de auto staat nog...'
'Op de carpoolparking...' vul ik stilletjes aan.

Ik denk dat ik dat vergeetachtig nog even laat staan, hierzo rechtsboven.

Groot 

Na badtijd, terwijl ik armen en benen afdroog, zie ik het opeens . Hij is bijna geen kleuter meer. Er is iets groters in zijn trekken geslopen. Er straalt een soort honger van hem uit. In de bibliotheek weigert hij naar het voorlees halfuurtje te gaan. In plaats daarvan slaat hij zijn kamp op bij de natuurboeken en stapelt een toren van pizza aan encyclopedieën naast zich op. Hij hangt met open mond over prentjes met skeletten, vlinders en vogels allerhande.
'Mama, ik wou dat we hier woonden', mompelt hij. 'Dan had ik altijd zoveel boeken om in te kijken.'
Op zo'n momenten moet ik me inhouden om hem niet plat te knuffelen, want dat mag niet meer zomaar.
Groot worden, ik zei het al.
s' Avonds wil hij nog wel een verhaal, maar als hij echt mag kiezen nestelt hij zicht met een A4-tje, een potlood en 'Van kop tot staart' tegen zijn kussens in het licht van zijn leeslampje.

'Ik ga nog een beetje schrijven', mompelt hij terwijl ik zachtjes de deur dichttrek. (Op een kiertje, mama!)

Gelukkig is er nog zoiets als bedtijd voor volwassenen. En kan ik nog altijd ongestoord zijn kamer binnensluipen om hem opnieuw in te stoppen, het leeslampje uit te knippen en het A4tje uit zijn knuist te ontfutselen. Ik staar naar het A4tje, volgetekend met A's, T's en omgekeerde B's en E's. Hij draait zich om, trekt zijn knuffel onder zijn kin en smakt op zijn duim.
Hij is groot aan het worden, maar gelukkig zit hij nog aan de kleine kant van 'groot worden'.