Band
Kleine Meid was zes weken oud. Ik drukte een kus op haar hoofd, beet op mijn lip en stapte in de auto. Ik was al even los van haar geweest, maar nooit zo lang en nooit zo ver. Terwijl ik naar een andere provincie reed, voelde ik iets trekken in mij. Ik kende haar alleen maar dicht bij, ik wou haar nog niet loslaten.  
En toen hoorde ik dit:
Fritz Kalkbrenner – Sky And Sand - Radio Edit

Het trekkende gevoel verdween. In plaats daarvan voelde ik iets rekken. Een lijntje tussen ons. Een band die er al lang was en die nu zijn souplesse en rekbaarheid bewees. En ik wist:  Ik hang aan haar, zij hangt aan mij. Zelfs al zitten er onnoemlijk veel kilometers tussen ons.

***
Vanmorgen hoorde ik het liedje weer op de radio, maar ik dacht niet aan KleineVent of KleineMeid. Ik dacht aan mijn mama. En hoe ze exact 33 jaar geleden rondwaggelde. Hoe ze waarschijnlijk haar dikke buik uitfoeterde, want alhoewel ik uitgerekend was voor eind juni bleef ik koppig zitten waar ik zat en dat zou ik nog drie dagen volhouden.  Binnen drie dagen vier ik dat, maar voor het zoveelste jaar op rij zonder de vrouw die me effectief op de wereld zette. Tegen alles in had ik haar moeten loslaten.
En terwijl ik luisterde voelde ik heel duidelijk een band. Ik hang nog aan haar, zij hangt nog aan mij. Zelf al zitten er onnoemlijk veel jaren zonder elkaar tussen.

Gewoon met blote benen

Tien jaar geleden drukte mijn lieve vriendin me het volgende op het hart:
'Weet je, ze verkopen echt ook andere dingen in de kledingwinkels dan jeansbroeken en T-shirts.'
Een uitspraak die je enkel van een goede vriendin pikt.
Tien jaar geleden hadden we ook regelmatig een hoge hakken-discussie.

En als ik vandaag door een maand lang blotebenenfoto's blader, zie ik voornamelijk dit

Ik weet nog altijd niet hoe en waar ik de durf of het zelfvertrouwen bijeenscharrelde om de jeansbroeken en t-shirts naar een hoekje achter in mijn kast te verbannen. Maar eigenlijk doet het er niet toe. Als ik door die foto's blader ben ik vooral blij. Gloei ik van een soort contentement. Ben ik gelukkig dat ik steeds meer de persoon durf te zijn die ik wil zijn.

Vakantiemodus

Echt eerlijk vind ik het niet. Een lijf dat al in vakantiemodus zit. Een hoofd dat klaar is voor dagen vol 'niets moet - alles mag'. En daar tegenover een agenda die de komende drie weken propvol zit en niet met de leuke dingen uit het leven. Er is nog een deadline, er komt nog een razenddrukke projectweek.
Kan interessant worden, met dat lijf van mij dat al op modus 'doucement' en 'lentement' staat.