5

Verstrooid staarde het oude mannetje me aan toen ik mijn fiets vastklikte aan het fietsrek. Ik sjorde wat aan de pijpen van mijn korte broek, maar een short heet niets voor niets een short. Met een diepe ademteug en een klik voor de muziek in mijn oren jogde ik de andere kant op.
Ik jogde langs kersverse mama's en papa's, geoefende lopers, rode lopers, bankzitters, picknickende gezinnen, honden, mensen die die honden beter aan de lijn zouden houden. Ik knikte naar lopers die vriendelijk hun hand op staken. Ik werd bijna omver gelopen door veel betere lopers die niet genoeg hadden aan een pad van twee meter breed.
Ik schakelde mijn shuffle op repeat en draafde verder op iets veel te luid en veel te hard van Daft Punk.
Knalrood en wat duizelig tikte ik het verkeersbord bij mijn fiets aan. Mijn finish voor mijn eerste halfuur lopen en meteen ook mijn eerste 5. Het oude mannetje zat er nog steeds. Zijn blik gleed van mijn bezwete hoofd naar mijn benen die nog wat wiebelig aanvoelden. Laat die short maar een short zijn. De eerste 5 km stond op mijn palmares. Alle getuigen waren goed, zelfs dat verstrooide mannetje dat alleen maar naar mijn benen keek.

Het puntje van de staart

Ik bleef volhouden, tot het allerlaatste moment van de allerlaatste dag vakantie: het is vakantie.
Ik las mijn ogen moe tot 00:00:01. En toen mocht ik van mezelf terugkijken. Naar de foto's van twee bruingezonde water-en modderratten. Borg ik -bijna plechtig- de drie boeken op waar ik de afgelopen weekenden mijn gestolen momenten in stak. En ik bladerde ik in mijn hoofd door de afgelopen drie weken. Ongeveer op dat moment rolde mijn maag zich in een knoop.

'Wat denk je? ',fluisterde ik tegen de rug van mijn slapend lief. 'Volgend jaar twee maand onbetaald? Met de tent naar daar waar de zon en de zee zijn?'
Hij gromde enkel eens in zijn slaap.

Vakantie

met een perzikdief en een nijlpaardnapper.
Wie denkt er dan nog aan schrijven?

Voorpret

Het begint met het afprinten van 'We gaan op reis en vergeten niet...' en vanaf dan wordt het alleen maar leuker. Niet dat ik nu zo hou van koffers pakken en lang vergeten spullen opgraven. Maar elk item dat ik in de daarvoor bestemde curverbak mik, is een stapje dichter naar het weg-zijn.
En zo stapelde ik met een voor lief onverstaanbaar genoegen drie boeken op elkaar. Stranddieven (J. Harris), Millenium III (S. Larsson) en Tegenspel (F. Zwigtman) zijn mijn reizen mee op reis.

Zomer-zoen
Recht uit het plonsbad ploffen ze neer aan tafel. Met druppende tenen en strengen nat haar geplakt tegen wangen en oren. Het geeft niet dat er al eens met rijst gestrooid wordt. De vogels klaren de klus die mijn borstel anders moet doen. Een perzik kan vandaag alleen al smekkend verorberd worden. Met sap dat langs een kinnetje drupt en vruchtvlees dat in het haar hangt.
Een heel kleuterhuishouden wordt buiten geparkeerd. Ik leer soep koken met zand en lavendel. Tot we onder de pimpelpaarse spikkels zitten.
We mogen, neen we moeten plakken. Ruiken naar gras, water en zand. Fonkelen in ons vel als de druppels die na de dagelijkse sproeironde op de bladeren van de passiflora blijven hangen.