De dans ontspringen

Of ik ook even mijn boekenkast onder handen wou nemen, vroeg Lief. Ik keek op van de doos vol speelgoed die ik uit alle hoeken van het huis verzameld had. Alles kreeg een prijskaartje voor de rommelmarkt met het motto: 'Daar spelen ze toch niet meer mee'. (En met de pijnlijke knieval na de uitschuiver over een autootje in het achterhoofd, als ik eerlijk ben.)
Die daar, wees Lief. Net op het moment dat er een paperback uit mijn wijnkistjesboekenkast plofte. Onder lichte dwang dirigeerde hij me naar mijn verzameling en liet me daar staan.
Als ik mijn kinderen hun speelgoed kan verkopen, kan ik het ook met boeken, dacht ik en toog aan het sorteren. Een pijnlijk kwartier later had ik een stapel die tot aan mijn knieën kwam en sorteerde ze in een doos om mee te nemen. Ik probeerde ik niet te denken aan de zalige uren in bad, zetel, strand of trein die deze hoop papier met mij gesleten had.
Tevergeefs, want 's avonds smokkelde ik vier boeken terug mee de donkere trap op en schoof ze zachtjes terug in de boekenkast. En ik was niet de enige. Aan het prijskaartje op het autootje te zien dat KleineVent vastklampte in zijn slaap.

Omdat het weer een tijdje geleden is: donderdag-vraagdag

Mijn werk voelt soms niet als werk. Zoals vorige week: mijn bureau heb ik niet gezien. Alle hoekjes van een dorpszaaltje in een uithoek-gemeente dan weer wel. Tussen de cateringshiften en de berg adminstratie mocht ik elke morgen mee dansen. Een workshop met als enig doel: wakker worden.
Een uur dansen, springen en wiegen op fijne muziek. Om op het einde fuifgewijs en alle hopelijk-kijkt-er-niemand-mij-vrees vergeten te springen op dit:

Dan mag de tijd van mij stil blijven staan. En bij u?

Windhoos

Als een windhoos waai je door de dag. Met een gier en een zwiep gooi je jezelf uit bed.
Je blaast soms luid en scherp - zo erg dat onze oren mee suizen. Andere keren rommel je op de achtergrond. Je wurmt je door de kleinste kieren en laat een spoor speelgoed in je kielzog achter.
Je waait en zwiept over de zetels, op de kasten. Je flappert nadrukkelijk aan onze kleren. In ons haar.

Je staat niet stil. Je gaat nooit liggen en kan niet luwen.

Alleen wanneer je slaapt, is alle beweging uit je. Ben je zacht en warm.
En zelfs dan nog, blijft er een handje flapperen. Als die tak die altijd tegen het raam tikt.

Blinde Boekenruil

Liesetje vraagt het zo vriendelijk. Doen we nog een keer van blinde boekenruil?
Wat denkt u? Ik heb alvast een stapel uit mijn boekenkast gepeuterd.

Ongetwijfeld heb jij in je boekenkast ook enkele dubbele exemplaren staan of graag-gelezen, maar-éénmaal-is-genoeg-exemplaren en dit-is-bij-nader-inzien-echt-niets-voor-mij-exemplaren. In dat geval kunnen we elkaar een groot plezier doen.

Het principe is simpel. Jij stuurt een boek op naar iemand die zich opgeeft voor deze ruil en ontvang zelf een boek van nog een andere ruiler.
Wat moet je doen?

1. Stuur een mailtje naar kruimeltjes@gmail.com met je e-mailadres.
2. Je krijgt in je inbox een uitnodiging om een lootje in te vullen met je adres.
3. Eenmaal alle lootjes ingevuld, trek je een lootje met een ander adres.
3. Kies een boek uit, verpak het en leg zijn lot in de handen van De Post.
4. Ga voor je brievenbus liggen en wacht op de *plof*
5. Je aanmelden kan tot zondag 29 augustus.

Heimwee

De vakantie is voorbij. Voor mij althans. Er zijn geen extra vrije dagen meer in het vooruitzicht. De deadlines zwaaien al van om de hoek en KleineVent hing net met hoopvolle ogen zijn boekentas aan zijn stoel.

Wat wil ik graag vier weken van REW doen. Toen nog aan het begin van een fantastische vakantie. David Gray zong de longen uit zijn lijf. Ik was nog maar heel even 31. Alles was nog mogelijk. De dagen strekten zich nog voor me uit. En samen met de liefste vriendin die een mens zich kon wensen luisterde ik naar dit. Zo klonk puur genieten voor mij toen. Zo klinkt heimwee voor mij vandaag.