donderdag-vraagdag anno 2012 #2
Goede tradities hou je in ere:
Nu
Ik adem niet, ik zing.
zelfs als ik zucht, klinkt het
per ongeluk alsof ik
een paar noten neurie
die me vannacht, terwijl
ik sliep, zijn voorgezongen.
Het is alsof de lucht
mijn deken is en ik
mijn hoofd het liefst
te rusten leg op het kussen
van mijn longen, de plek
waar ik mijn hartslag hoor
in vierkwartsmaat:
dat ik besta, dat ik besta.
Bart Moeyaert,
uit: Gedichten voor gelukkige mensen,
Querido, Amsterdam 2008
welk gedicht maakt jouw gedichtendag vandaag?
woensdag 25 januari 2012
Het gaat er luid aan toe deze week, met kloppen, gezoem van een reuze mixer, het gillende geluid van een slijpmachine en balanceerparcours daar waar we tijdelijk niet mogen lopen.
Nog enkele dagen wachten om de nieuwe grond onder onze voeten te testen.
Wie wil meefeesten kan tot en met vrijdag nog een kans wagen.
Nog enkele dagen wachten om de nieuwe grond onder onze voeten te testen.
Wie wil meefeesten kan tot en met vrijdag nog een kans wagen.
vrijdag 20 januari 2012
Kruimel geeft een feestje
Het kan me niet schelen hoe of wat, maar die vloer moet hier weg. Liever vandaag of morgen. Dat was één van de allereerste dingen die ik zei toen we net de sleutel van ons huis in handen hadden. En dat is bijna 10 jaar geleden.
De "hoe's" of "wat's" wogen uiteindelijk toch zwaarder door dan mijn dreigement. En zo ontwikkelde ik een haat-liefde verhouding met onze vloer. Zo erg dat ik tijdens elke dweilbeurt verzuchtte: "De dag dat die vloer hier verdwijnt, geef ik een feestje."
En kijk, na krap tien jaar, verdwijnt de vloer nu eindelijk. Het punt van den grooten verbouwink waar ik het allermeest naar uitkeek. En - zoals beloofd aan mezelf - geef ik een feestje, in de vorm van een rondedansje en enkele glazen cava.
Maar daar hebben jullie niets aan, toch?
Dus ook hier een klein "de-vloer-is-eindelijk-weg-feestje" met een kleine give away. Een hanger zoals hier op de foto, maar die ik speciaal op jouw maat maak.
Wat moet je doen?
Hieronder vermelden dat je wil meedoen en jouw lievelingskleur opgeven.
Het kan me niet schelen hoe of wat, maar die vloer moet hier weg. Liever vandaag of morgen. Dat was één van de allereerste dingen die ik zei toen we net de sleutel van ons huis in handen hadden. En dat is bijna 10 jaar geleden.
De "hoe's" of "wat's" wogen uiteindelijk toch zwaarder door dan mijn dreigement. En zo ontwikkelde ik een haat-liefde verhouding met onze vloer. Zo erg dat ik tijdens elke dweilbeurt verzuchtte: "De dag dat die vloer hier verdwijnt, geef ik een feestje."
En kijk, na krap tien jaar, verdwijnt de vloer nu eindelijk. Het punt van den grooten verbouwink waar ik het allermeest naar uitkeek. En - zoals beloofd aan mezelf - geef ik een feestje, in de vorm van een rondedansje en enkele glazen cava.
Maar daar hebben jullie niets aan, toch?
Dus ook hier een klein "de-vloer-is-eindelijk-weg-feestje" met een kleine give away. Een hanger zoals hier op de foto, maar die ik speciaal op jouw maat maak.
Wat moet je doen?
Hieronder vermelden dat je wil meedoen en jouw lievelingskleur opgeven.
donderdag 19 januari 2012
donderdag-vraagdag anno 2012 # 1
Als ik realistisch ben:
Op mijn bed tegen een berg zachte kussens aan. Op mijn nachtkastje: koffie, chocolade. In mijn handen: een goed boek. In mijn oren: muziek - om het lawaai van een bouwdroger, warmtekanon, vloerder en timmerman te overstemmen.
Als ik een beetje mag dromen:
Op ons nieuw terras, met vrienden, cava en een tafel vol hapjes.
In wat zomerse temperaturen. Kinderen in een zandbak die weer een zandbak is en een zwembadje op een grasveld dat weer een grasveld is.
Als ik helemaal los mag gaan,
dan graag hier.
En u, waar zou u graag zijn.
Vandaag, nu - als het even kon.
Als ik realistisch ben:
Op mijn bed tegen een berg zachte kussens aan. Op mijn nachtkastje: koffie, chocolade. In mijn handen: een goed boek. In mijn oren: muziek - om het lawaai van een bouwdroger, warmtekanon, vloerder en timmerman te overstemmen.
Als ik een beetje mag dromen:
Op ons nieuw terras, met vrienden, cava en een tafel vol hapjes.
In wat zomerse temperaturen. Kinderen in een zandbak die weer een zandbak is en een zwembadje op een grasveld dat weer een grasveld is.
Als ik helemaal los mag gaan,
dan graag hier.
En u, waar zou u graag zijn.
Vandaag, nu - als het even kon.
dinsdag 17 januari 2012
Moe?!
Het voelt als dit.
Er is meer dan ooit te doen. Er is minder plaats dan ooit.
En er is ook een datum, 6 februari, binnen handbereik. Maar ik voel me net weer die watermeloen op beentjes die ik drie jaar en nog wat geleden was. Een walvis op het droge die knarsetandend glimlacht naar iedereen die zegt 'Ooh, maar het is bijna voorbij'.
Meer dan ooit denk ik dat het nooit in orde komt. Net zoals ik toen dacht 'Mannekes, waar hebben jullie het over, die baby die zal nooit geboren worden, die blijft voor eeuwig en altijd in de buurt van mijn navel kamperen.'
Het voelt als dit.
Er is meer dan ooit te doen. Er is minder plaats dan ooit.
En er is ook een datum, 6 februari, binnen handbereik. Maar ik voel me net weer die watermeloen op beentjes die ik drie jaar en nog wat geleden was. Een walvis op het droge die knarsetandend glimlacht naar iedereen die zegt 'Ooh, maar het is bijna voorbij'.
Meer dan ooit denk ik dat het nooit in orde komt. Net zoals ik toen dacht 'Mannekes, waar hebben jullie het over, die baby die zal nooit geboren worden, die blijft voor eeuwig en altijd in de buurt van mijn navel kamperen.'
Abonneren op:
Posts (Atom)