<3 jarige ventjes

Geef dit zes jaar

en dan krijg je dit

Klaagzang
In het balkje onderaan mijn laptopscherm wacht er een vervelende taak. Zo'n exemplaar dat ik al dagen en dagen uit de top drie van mijn to-lijst knikkerde en helemaal naar achter in de rij verwees. Maar vandaag haalt hij het grove geschut boven: een klein rood vlaggetje waarop staat vrijdag 15 juni 16:00. Ook gekend als het deadline-vlaggetje. Tegen beter weten in pluk ik hem maar uit de rij en kijk hem recht in de ogen. Maar in mijn hoofd blijft het wazig. Ik lijk wolken in plaats van hersenen te hebben. Of tientallen eekhoorntjes die me afleiden bij het minste. Ik roffel om mijn toetsenbord in het ritme typ-delete-typ-delete.
Als ik na een uur opkijk staat er nog steeds niet op mijn scherm, behalve een geduldig pinkende cursor. En ja dat driftig zwaaiende rode vlaggetje dat nu we voor een gezonde dosis paniek begint te zorgen.

Ik drink koffie.
Sjees de trap enkele keren op en af.
Check mijn mail nog eens om enige vorm van productiviteit te veinzen.
Maar net zoals op mijn scherm komt er niets meer in me op dan een geduldig pinkende cursor.

Help me, Norah, fluister ik en druk op play van de computerjukebox.

De paniek zakt
Het kolken verdwijnt.
Enkele wolken trekken op.
Mijn vingers doen een dansje op het toetsenbord. En kijk, uit het niets daar staan zowaar wat letters op een rij die zowaar iets zinnigs te zeggen hebben. Nog even en die taak kan zijn vlaggetje steken waar ...

Dankje Norah.

14 dagen met blote benen

BloteBenen loopt al een halve maand.

Heel veel sandalen of ballerina's zijn er nog niet aan de pas gekomen deze maand.

Elke dag een rok dragen vind ik moeilijk. Oké, op dagen waar ik ga werken of wanneer er een feestje is. Minder oké op dagen dat er in de tuin gewerkt wordt of wanneer er kleuterklassen geschilderd moeten worden.

Ik ben niet bijster origineel als het op leuke foto's maken aankomt. Daily looking down, is letterlijk looking down. Maar kijk, ondertussen heb je toch een mooi beeld van onze nieuwe vloer.

Op werkdagen draag ik makkelijk twee dagen na elkaar hetzelfde, maar neen, ik nam geen twee foto's. Dus doe het aantal blote benen hier maar maal twee.

Lang leve zelfgemaakte rokjes. En ook lang leve Mme Zsazsa met die kantjes en bandjes introduceerde aan mijn rokken.

Voorzichtig !!!

De trap in het vakantiehuisje was niet veilig, dat hadden alle 10 aanwezige ouders in één oogopslag door. Dus jongleerden we een weekend lang met traphekjes, eisten we handen op in het beklimmen en afdalen van de trap en als er geen hand voorhanden was gooiden we er veiligheidshalve een 'voorzichtig op de trap' achteraan.

Maar blijkbaar moest er toch eentje van de trap duikelen. Met een misselijkmakend gerommel hoorden we allemaal dat er een kinderlijfje zeer onzacht zijn weg naar beneden zocht. Beneden aan de trap lag een hoopje Kleinevent. In paniek, in tranen en met een grote snee in zijn kaak.
Ambulances zijn niets tegen een huisje vol vrienden. De auto stond al te draaien voor ik me weer herinnerde waar de deur was. Mijn dochter werd onder andere moedervleugels genomen en net op het moment dat mijn hart besloot om vanuit mijn keel terug af te dalen richting borstkast stonden we al in de spoed. Eén prik en twee draadjes later namen we een piraat terug mee naar het vakantiedomein.

Een dag later kleurde zijn oog helemaal blauw en werd knipperen een pijnlijke zaak. Twee dagen later was de piraat in kwestie het beu om zijn verhaal te vertellen. Op de derde dag is hij zijn volledige piratenbestaan beu en telt hij de dag dagen af tot hij opnieuw naar de dokter mag. Toevallig ook dag dat ie de 5 voor de 6 wisselt.

Ik heb em toch vrij lang ongeschonden weten te houden, troost ik mezelf.

Iets met wachten
Het was half december. We lagen samen op bed (bij gebrek aan zetel) te fluisteren. Gesprekken na 19.30 moesten gefluisterd worden, want één kamer verder lagen twee kinderen te slapen. Dat hoort zo als je van kamperen in eigen huis doet tijdens de winter.
Al fluisterend fantaseerden we. Nog 8 weken en dan staat ie er. Dat waar de verbouwing in de eerste plaats mee begon: onze keuken. Want na maanden stof happen, koken op een klein kookplaatje in de kamer van de oudste en overal over vallen omdat er nergens ruimte was, droomden we van de eindmeet met de keuken als kers op de taart.
De oplettende lezers weten ondertussen wel dat ie er niet op tijd stond. Eerst was er iets met waterschade, dan met productiefouten. En toen kwam de waarheid op tafel: een groot woord dat begint met een F. Sinds gisteren wachten we niet meer op de kers. Meneer de keukenbouwer kreeg een vriendelijk bericht dat het niet meer hoeft, dat er andere keukenbouwers zijn.

En ik dacht dat ik ondertussen geleerd heb om te wachten, om geduld te hebben en te blijven aandringen.
Dat dacht ik, tot deze morgen de terrasmeneer aanbelde met de mededeling dat ze regen voorspellen en hij dus niet kon beginnen aan ons terras. Net zoals vier weken geleden en drie weken geleden. En ja, het was inderdaad jammer dat hij in die korte zomerprik echt-echt-echt niet bij ons kon werken. En neen, volgende week zal ook al niet kunnen. Hij komt dus half juni, als het niet regent tenminste. Of als ze niet voorspellen dat het zal regenen de eerste drie dagen.

Ik heb dus niet geleerd te wachten. Of mijn geduld is op. Dat kan ook. In elk geval ben ik op zo'n dagen  blij dat ik redelijk wat kilometers moet rijden naar mijn werk. Dat de muziek luid kan en dat niemand er last van heeft dat je de longen even uit je lijf schreeuwt in de beslotenheid van de auto.
Voor het welzijn van mijn collega's ...