donderdag vraagdag : Wakker

Mijn kinderen hebben 's ochtends twee standen: aan en uit.
Uit, dat ligt voor de hand, dat is slapen. Een fijne stand 's morgens om 6 u.05.
Aan dat is wakker. Heel erg wakker. En de overgangsfase tussen uit en aan is onbestaand. Het ene moment liggen ze nog compleet voor pampus een fractie van een seconde later gieten ze snerpend en onverstoorbaar het relaas van hun dromen, hun plannen voor die dag en hun wensen voor de ochtend (gaan we nu monopoly spelen, mama?) in mijn oor. En dat om pakweg 6 u.05 en 10 seconden.

Persoonlijk ben ik meer het wake-up light-type. Ik heb mijn tijd nodig 's morgens. Tijd om uit te vissen welke van mijn twee oogleden ik eerst omhooghijs. Tijd om te beslissen met welk been eerst ik het best uit bed geraak. Tijd om een beetje te landen onder de douche. Enfin, u snapt het wel...

Je zou denken dat die twee kinderen die monter, wakker en vol plannen door de ochtend marcheren je wel wakker maken. Maar dat gebeurt dus niet. Ik zet mezelf in wachtstand. Ik smeer boterhammen, help hoofden uit de te kleine armsgaten van een trui en toon de juiste weg. Ik vul boekentassen met fruit, koekjes en brooddozen. Allemaal met een soort grijze mist om mijn hoofd.

Op zo'n moment prijs ik me gelukkig met het lange stuk rechtdoor dat elke morgen tussen onze voordeur en mijn bureau ligt. Een horizon die nooit hetzelfde is. Heel luide muziek of soms geen muziek. Tijd om mezelf te horen denken. Daar word ik echt wakker van. En met de collega die altijd wat vroeger is en heerlijk sterke koffie zet. Die is ook een godsgeschenk.

En jij, waar word jij wakker van?

Rommelmarkt

Met zijn rimpelige handen, wandelstok en gebogen rug leek hij niet het juiste doelpubliek. Maar toch boog de oude man zich lang en geconcentreerd over ons kleedje kinderspeelgoed op de plaatselijke rommelmarkt.
'Wat is dit?', vroeg hij en wees naar een doosje met een puzzelblokken.
'Een puzzel'
'Dat zijn blokken.'
'Ja en op elke kant staat een prentje. Zo kun je zes verschillende puzzels maken.
'En wat kunnen ze daar mee doen?'
'Puzzelen, in elk geval. Torentjes maken, gooien, rollen, ...'
'Niet zoveel dus', mompelde hij, maar hij bleef kijken en draaien aan het doosje. 'Wat moet dat kosten?'
We discussieërden wat over de prijs, bleven wat hakkelen over de laatste 5 cent, maar uiteindelijk besliste hij om te kopen. Minitieus bleef hij koperen centen uit zijn broekzak opdiepen, tot we aan de afgesproken 25 cent kwamen.
'Voor de kleinkinderen?', vroeg ik terwijl ik zijn geld aannam.
'Neen, die heb ik niet. '
Voor wie het wel was liet hij in het midden.
Met het kleurige doosje in zijn hand slofte hij verder. Bij de hoek bleef hij even staan, vouwde zijn handen rond zijn mond en riep luidkeels: 'Madammeke, nog één ding. moeten er daar batterijen in?'

Trucje

De herfst kan het ook. Ik wil me rond mijn mok koffie vouwen, geef mezelf op mijn kop omdat ik sandalen aanheb en sjor het lichte truitje tegen beter weten in nog wat dichter tegen me aan.
Als ik mijn ogen sluit hoor ik de wind waaien, ruik ik de geur van een herfstregenbui en voel ik bladeren knisperen onder mijn voeten.

Ik verlang naar een dekentje, een zetel, wat kussens en mijn boek.
Herfst, zomaar - boeink - op mijn hoofd deze middag.

Moeilijk

Foto's van bruingebrande kindjes in tegenlicht die met een bosje veldbloemen/onkruid in hun handjes dromerig naar het landschap staren. Mooi ingerichte tuinen/woonkamers/slaapkamers/... Verslagen van geweldige uitstapjes naar onbekende maar o zo schone plekjes, ... . Lappen stof die zichzelf schijnbaar moeiteloos omtoveren in jurken en rokken die als gegoten zitten. Originele knutselactiviteiten of gewoon woorden op een rij waarbij mijn mond openvalt van schoonheid.

Internet is voor mij de meeste dagen inspirerend.  Het helpt om mijn horizon wat uit te rekken en nieuwe ideeën op te doen.
En op andere dagen heb ik het moeilijk. Voel ik mezelf zo in die val stappen. Dat ik de meetlat pak en de maatstaf leg op die aaneenschakeling van mooie en inspirerende blogposts die ik de afgelopen dagen las. En dan voel ik hoe ik ettelijke centimeters en meer tekort schiet om überhaupt aan die maatstaf te kunnen tippen.

Dus help mij even...

tuurlijk ligt die woonkamer van jullie er met de regelmaat van de klok als een veldslag bij.
tuurlijk smaakt het eten op je bord soms ook eens niet zo lekker als het eruit ziet.
tuurlijk liggen er onder in jouw stoffenmand enkele onafgewerkte projecten met het label 'nooit of te nimmer aan het daglicht tonen.'
tuurlijk krijsen die kindjes die goddellijk mooi in tegenlicht poseren ook wel eens jouw trommelvliezen aan flarden.

tuurlijk!
toch?

Vlaggetjes

Vorige week hing ik vlaggetjes op, want het was feest.
Ergens in de zomer was er een drie achter mijn drie geslopen, die de twee naar het verleden knikkerde.
Ergens in de zomer kwam er ook een keuken. Een echte, met werkblad en dampkap (ooh, wat kan een mens blij zijn met een dampkap)
En op het eind van de zomer was er zowaar een datum waarop lieve vrienden tijd hadden om samen in de tuin te zitten.

Het feest is ondertussen voorbij, de laatste kruimels die in de tuin rondwaarden zijn weggewaaid of opgepeuzeld door blije vogels. Ik prutste af en toe een verloren gewaand stoffen groente en fruit van tussen de zetelkussen en at bij wijze van vieruurtje nog een laatste stuk feest-cake. Maar de vlaggen hangen er nog steeds.
'Die mogen er nu wel af, niet? ', wees Lief deze morgen.
Ik mompelde iets van 'doe ik dan wel' maar laat rustig in het midden wanneer 'dan' wel is. Vrolijke vlaggetjes in je woonkamer, wat mij betreft mag dit de nieuwe trend worden.