Elimineren

Muren voorzien van verf en behang blijkt de opruimwoede in Lief iets te fel aan te wakkeren. Na het debacle met het eerste erfstuk, was Lief's oog gevallen op mijn boekenkast.

Ik trof hem aan met lege wijnkistjes overal en boeken in dozen.

 

Wat ben jij aan het doen? (Het kan wat hysterisch geklonken hebben)
Ik dacht: je hebt nu je Kobo...
Ja-ha *vlammende ogen*
En ik dacht, misschien kunnen deze weg.
Weg, naar waar?
In dozen, in de kelder of zo...
Ik ga nu in de tuin verder snoeien.
En ik zet de wijnkistjes terug?
Graag!


Lief heeft het de laatste tijd voor veel wit, clean
Jammer dat hij getrouwd is met een Kruimel die maar wat graag zou sparen voor een huis waar zoiets kan:

Iets nieuws

'Streetlife' is het thema van KleineVents sportkamp. Vijf dagen vol hiphop, handshakes, skaten en graffiti. Het kind is 's avonds niet mee te krijgen naar huis en kan 's morgens niet wachten om te vertrekken.
Het heeft ook gevolgen voor de moeders.
Bij het afscheid wil ik hem een zoen geven. Hij trekt zijn gezicht weg en draait met zijn ogen.
Neen, mama. Geen zoen, een vuisje. Ik steek dan maar gelaten mijn vuist op en doe mee met de ingewikkelde combinatie handbewegingen.
Terwijl ik de zaal uitloop zie ik hem een skateboard nemen en rustig een rondje glijden.

Het kleine is bijna helemaal weg.
Er luikt iets in hem...
iets nieuws, groter dan wat hij tot nu toe was.
Ofwel was dat er al een tijdje en zie ik het nu pas.

(En moet ik nu op zoek naar een nieuwe blognaam voor hem?)

Erfstuk

In onze woonkamer staat een oude houten secretaire. Zo eentje met een rolluikje en binnenin een verzameling aan vakjes en laadjes. Heel mijn kindertijd heb ik deze geweten in de woonkamer. En toen mijn vader 10 jaar geleden besloot dat het tijd was voor nieuwe meubelen, adopteerde ik met veel liefde het oude bureautje.
Nog eens 10 jaar later vond mijn Lief het tijd voor iets anders. Mijn hart piepte en kraakte als ik er aan dacht om dit bureautje door te schuiven naar een ander huis. Ja, het is het meest onpraktische meubelstuk in ons huis. Ja, de laptop past er slechts met moeite in. Ja, het is een oud stuk zonder veel waarde, maar soms vind ik het het mooiste wat in ons huis staat.

Ik trok met een meetlint door ons huis en verschoof in mijn hoofd meubels tot er nieuwe hoekjes en kantjes ontstonden. Dagdromen van het bureautje op de meest zonnige plek in ons slaapkamer worden droogweg uit de lucht gehaald door een realistische Lief. 'Vergeet het Kruimel, dat ding raakt nooit te nimmer de trap op.'
Gelukkig wou GroteKleineBroer het familie-erfstuk wel adopteren.

Toen kwam er die maand dat het Lief aan het plakken, schilderen en behangen sloeg. En werd het bureau even uit de weg geschoven tegen de vers behangen muur. In afwachting van de ophaaldienst.
Lang verhaal kort.
Raad eens waar ik nu zit?

Aan mijn hals draag ik vandaag een kleine witte vogel bij me.

Op haar sterfdag zag ik deze foto op het www passeren. Ik klikte zonder verder nadenken op bestellen en toen het pakje in de bus viel, schoof ik het ongeopend achter in mijn kleerkast.
Deze morgen - met de ochtend nog aan mij zij - opende ik het aan de keukentafel. Ik hoorde buiten vaag vogels fluiten, de lucht was helblauw met vuurrode en warmoranje strepen aan de horizon.

Ik deed de ketting om en fluisterde 'gelukkige verjaardag'.
Vandaag zou ze 60 geworden zijn.

ochtendstond

De ochtend is van mij. Niet dat ik dat wil. Of dat ik daar voor ijver.
Het is gewoon zo. Vroege ochtend en ik, wij zijn een duo gegroeid in de tijd.
Ik ben diegene die de lichten aansteekt, de verwarming aan het werk zet en de ontbijttafel voorziet van ontbijt. Als je de eerste de deur uitmoet, een uur voor al de rest, hoort dat blijkbaar bij het takenpakket.
Mijn huisgenoten weten niet hoe kil een woonkamer kan zijn na een nacht vol vorst. Hoe ik die ene plant al enkele keren voor een te vroeg opgestaan kind aanzag. Dat is tussen de ochtend en mij.
De ochtend weet hoe ik zing onder de douche. En hoe ik snel mijn mond hou als ik een deur hoor piepen. De ochtend weet dat ik het mis om voor mijn kleerkast te staan, bedachtzaam over wat bij de dag past.
Wanneer het eerste paar kindervoeten de ondertussen warme woonkamer binnenstapt, neemt de ochtend zijn biezen. Dan is het tijd voor de rush van kleren en kousen, ontbijt en melk op, tanden gepoetst. Dan is het tijd om het Lief van onder zijn dekbed te schudden en hem met de rest van de ravage achter te laten.
Door de jaren heen heb ik het geleerd om het niet erg te vinden dat ik altijd als eerste mijn benen vanonder het warme dekbed moet zwieren. Want zo is de ochtend en de rust die hij (als is het soms maar heel kort) met zich meebrengt, van mij.