Voer
De frisse neus die ik nodig had, vond ik tussen de boekenrekken in de boekhandel. Tien gestolen minuten op de dag. Het voelde als die ene zonnestraal die voorbij de wolken raakt en je rug heerlijk verwarmt. Langdurig rondsnuisteren tussen papier, 't Was lang geleden. Gelukkig is er daar nog 't Internet waar je voldoende inspiratie kan opdoen.

'De kleine Odessa' & 'Het verhaal van de olifant en de goochelaar of hoe Peter zijn zusje terugvond' sloegen op het ritme van mijn stappen geruststellend tegen mijn knieën.
Er vormt zich een wachtrij op mijn nachtkastje en dat is altijd goed.

Ochtendritueel

Van kin tot oren onder de choco staat ie aan de voordeur te brullen. 'Mama, nog één!' Met KleineMeid op mijn ene arm, tas en laptoptas aan de andere en de autosleutels daar ergens tussen draai ik 180° op mijn hielen voor KleineVents allerlaatste 'nog één'.

'Zoen' *smak*
'Knuffel' *knuffel*

In de auto diep ik een papieren zakdoek op om de chocosporen van mijn wang te poetsen. Tot ik em opnieuw hoor roepen. 'Nog een aller-allerlaatste'.

Ik wacht nog maar even met chocosporen weg boenen, elke morgen opnieuw.

In mijn ideale wereld...
zou het zo gaan.


(Alle credits voor de fantastische Klaas)

Verdronken

Ik wik wolkenblauw tegenover luchtbelblauw. Vouw mijn hoofd in mijn nek en staar naar een onbestaande vlek op het plafond.
'Je toetsenbord is zo stil', mompelt Lief. 'Vlot het niet?'
'Ssht, ik ben hard aan het werk', fluister ik terug. Hoofd nog steeds in mijn nek, wikkend en wegend tussen wolk en luchtbel.

Dansen

Het begon niet met vier of vijf wankele stapjes. Neen, KleineMeid strekte zich kaarsrecht, hield elegant haar handen breed links en rechts en stapte.
Ze stapte alsof ze nooit iets anders deed, nonchalant van de zetel tot in de keuken. (Laat ons zeggen tien meter.) Toen leunde ze quasi cool tegen de muur en klapte grijnzend in haar handen.
Twee dagen later lieten we KleineVent los op de dansvloer van de kinderdisco in een welbekend familiepark. Hobbelend zocht KleineMeid haar weg tussen hupsend kleutergeweld en stal de show met haar versie van Mamasé.

Ik wist het!

Oude liefdes, nieuwe liefdes

Een oude liefde moest lange tijd plaats ruimen voor de tegenwoordige tijd.

In die vuilnisbak die ik soms mijn tas noem, was er tussen de agenda, extra tut, speeltje en een prentenboek maar amper plaats. Naast de brooddoos, die appel die ik toch nooit opeet en een portefeuille die uitpuilt van de ziektebriefjes. Ik merk namelijk aan niets beter dat ik mama ben, dan aan mijn tas (of het zijn die wallen onder mijn ogen, maar die zie ik zelf niet). Ik weet niet hoe dat bij anderen gaat. Maar die extra pamper voor KleineMeid en een schoon onderbroekje voor KleineVent's 'je-weet-maar-nooit' blijven vaak hardnekkig lang kamperen. Tel daar nog eens een handvol balpennen en enkele vergeten rekeningetjes bij op. Kortweg, het ding zit stamp- en overvol. En dan moeten de mooie, niet nuttige dingen plaats ruimen, zoals
een boek voor je-weet-maar-nooit of mijn schetsboek dat eigenlijk een schrijfboek is.

Maar oude liefdes kennen zo hun trucjes. En zo ruimde ik net voor Valentijn mijn vuilnisbak uit tot tas. Met daarin sinds vandaag opnieuw mijn Moleskine. Hij is weer aan mijn zijde, van 's morgens tot 's avonds.

En trouwens, in die Moleskine daar woont Louis,
maar daarover later (hopelijk) veel veel meer...

11

Elf.

Dat is een één en nog een één. En dan het woordje 'jaren'.
Zo lang zijn we haar al kwijt.
Elf, dat is lang.
Soms voelt het alsof er nog een nul bij moet.
110 jaren.
Soms voelt het alsof de jaren slechts dagen zijn.
11 dagen.
Soms vergeet ik dat ze er niet meer is. Sta ik met de telefoon in mijn handen om haar te bellen.
Soms ben ik haar helemaal kwijt in mijn hoofd. Moet ik een foto opzoeken om haar trekken weer in mijn geheugen te prenten.

Elf. Dat het na een één en nog een één nog altijd zo'n pijn kan doen.