||

Daar tussen het pijltje en het vierkantje staat ie de pauzeknop.
En die druk in nu in. Tot andere dingen uit mijn systeem zijn en ik hier mijn woorden weer vind.

Donderdag-Vraagdag #13

Het gaat helemaal niet zo traag en langzaam als de letters hier laten vermoeden.

Er wordt gelopen, geschreven en gemaakt. Er wordt gegroeid met de nodige pijnen.

En tussen dat al in, wil ik buiten zijn met mijn neus in de wind en hoofd in de zon.

Tijd voor de pauzeknop?

Ogen toe

Ik doe het bijna zo automatisch als tandenpoetsen. Bloem, bicarbonaat en bakpoeder. Kristalsuiker en cacao.
Terwijl KleineVent roert meng ik melk, olie en een ei. KleineVent nog wat laten roeren en muffinbakjes vullen.
Twintig minuten in de oven. Twintig minuten waarin ik me even een goddelijke huisvrouw waan... tot ik blijf plakken aan de vloer waar KleineVent chocoladechips strooide voor KleineMeid.

4

Dit exemplaar is vier.

4 jaar
48 maand
1460 dagen
35040 uren

Ik ga er maar even voor zitten en kijken hoe hij samen met de tijd voorbij zoeft. 

DonderdagVraagdag #12

Steunend onder de mand met koekjes liep hij de kleuterzaal in. Vriendjes dansten om hem en zijn traktatie heen en hij speelde het glunderende middelpunt.
Een middelpunt dat het wel wat moeilijk had om rugzak en trui aan het haakje te hangen, zo vergroeid met een mand vol koekjes.
'Geef maar even, dan kun je jouw trui uitdoen', bood ik aan.
'Neen mama, dat kan ik nu allemaal zelf. Nu ben ik groot!', weerlegde mijn kleuter ter hoogte van mijn heup.


En , wie was verantwoordelijk voor jou eerste glimlach vandaag? 

Over vliegen en Flow

Heeft u ook het gevoel dat u vliegt van hot naar her? In mijn geval van verjaardagsfeestje, naar het stoeltje het dichts bij de deur in het stemlokaal met de kieslijst in mijn hand tot vadertjesdag maal drie. En zo hing ik zondag wat hijgend in de touwen van het weekend. Met een gloeiende dochter op mijn buik.

Maandag drukten we samen op de pauzeknop.

Ik zorgde voor haar en zij voor mij. Door een gat in de middag te slapen en me zo de tijd te geven voor verse cake, de nieuwe Flow en koffie. Die dochter weet nu al wat vrouwen nodig hebben.

Wachten

Vier jaar geleden keek op de kalender en streepte het laatste hokje weg. Ik nestelde me in de zetel en keek naar mijn buik. 'Doe maar', maande ik de kleine eilandbewoner aan. 'Kom maar', het is tijd.
12 juni had de dokter beloofd. En gezien hij mijn groeiende buik steeds van deskundig commentaar voorzag, geloofde ik em rotsvast. Ik gaf em nog drie dagen speling, maar de 15e was mijn uiterste deadline.

Nu vier jaar later ben ik ervan overtuigd. Ik was niet overtijd. KleineVent was toen al gewoon koppig...

Donderdag-Vraagdag #11

Het schuim dat boven mijn buik knisperde toen ik het boek opensloeg, was al lang verdwenen. Het bad was niet meer warm te noemen, noch lauw of aangenaam. Eigenlijk gewoon koud. Maar ik bleef liggen. Ik bleef lezen. Uit het bad stappen en me afdrogen, betekende ook dat ik me moest losscheuren uit het verhaal.
Ware niet dat Lief de stop uit het bad trok, ik lag er nog verkleumd en al. 

Welk boek slokte jou ooit op tot je er bijna in verdween?

Studio 100 - Kruimel: 1-0

MmmmmBa! MmmmmBa! scandeert de kleinste enthousiast bij het zien van de clown met de gele muts.
Of ook Wa MmmmmmBa? als ie niet in zicht is.
Dat kan ze. Maar mama en papa dat moet je er uit sleuren.

Die dochter van mij leeft dus in een wereld waar enkel een gele clown noemenswaardig is. Waar een poes Wraaah! doet, net zoals de koe, de hond en de eend en waar je neus aan je tenen hangt.

DonderdagVraagdag #10

Shakira met haar WakaWaka, op de voet gevolgd door het Franse Eurosong Allez olé. Als geniepige oorwurmen rollen ze de hele dag over mijn lippen.

Welk liedje krijg jij niet uit je hoofd (maar zou je misschien wel willen)

Ik wring em zijn nek om, die Murphy

Of ik antwoord simpelweg nooit meer op de vraag: 'Hoe gaat het nu 's nachts? Wil ze al wat doorslapen?'
En ik zeg zeker nooit meer vrolijk: 'Goed, het gaat super.'
Ze waren nog niet koud, die woorden, en daar liepen we al weer op en neer. Konden we al de mensen bijna horen snurken tussen de krijsbuien door.
Het is Murphy's schuld, ik zeg het je.