Toon je kast

Mijn boekenkast en ik. Dat is iets speciaal. Daar kom je niet zomaar aan.
En eigenlijk vraag ik me af of ik de enige ben? Daarom in navolging van het 'mogen we in uw sjakosj kijken - postje'. Een 'kijk-dit-is-mijn-kast-postje'.

Eigenlijk is het niet meer dan een dertigtal wijnkisten op elkaar gestapeld. Op de overloop, tussen trap en slaapkamers. Maar ik kan me geen betere plaats inbeelden voor mijn collectie boeken. Het is één van de eerste dingen die ik 's morgens zie. Dat helpt al een beetje tegen het ochtendhumeur-monster. Vanuit bed (mijn favoriete leesplek) kan ik mezelf in twee stappen voorzien van nieuw leesvoer.

Na een mislukt experiment om boeken te sorteren op kleur, toch maar weer noodgedwongen volgens alfabet. Een wijnkist per letter. En dan zijn er nog wat kistjes over voor oude notaboekjes, mijn collectie Flows en poëziebundels.

citaat links:
Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
(Ida Gerhart)

En jij? Mogen we ook even in jouw boekenkast loeren?

Er zijn van die boeken waarin ik graag wil wonen. Waar ik tussen de pagina's wil kruipen om het verhaal in één ruk te inhaleren. Er zijn boeken waar de personages verhuizen van tussen de letters tot in mijn hoofd. Waar ik overdag aan denk: 'Hoe zou het met ze gaan? Hoe loopt het af?' Gelukkig wachten ze geduldig op mij. Altijd daar waar de bladwijzer bleef steken.

Room is zo'n boek. Jack is vijf. Hij woont met Ma in Kamer. Kamer heeft een gesloten deur en een lichtkoepel. Kamer is zijn wereld. Tot Ma vertelt dat er nog een wereld buiten Kamer is....
Ik steel mijn leesmomenten om te weten te komen wat er gaat gebeuren. Ik negeer de tv, blijf veel te lang lezen 's nachts en sta op voor iedereen wakker is (zelfs de verwarming. ) Jack en Ma gaan al de hele week overal mee in mijn hoofd.

Room is zo'n boek dat het lezen zalig maakt. Waar je helemaal in het verhaal verdwijnt en verbaast opkijkt als er twee kleuters ongedurig aan je broekspijpen aan het sjorren zijn.

Zo wil ik er nog.
Heb je tips? Gooi ze in de kruimels hieronder. Ik zal je dankbaar zijn (als ik van tussen de pagina's raak), mijn Lief, kinderen en huishouden misschien iets minder, maar ach...

Mijn huishoudtoestellen, mijn vrijheid

Er staat iets in onze tuin wat een ruwbouw heet. En samen met die ruwbouw kwam ook de opmerking "sorry, mevrouwtje, maar de hele riolering moet eruit". Zodoende waren we afvoergewijs afgesloten van de buitenwereld. En dat klinkt bijlange niet zo vervelend als het is.
Afwassen, douchen, kleren wassen, ... het mocht allemaal zoals deze zomer op de camping. Alleen jammer dat het er op het eind van onze tuin geen sanitair blok staat en ook jammer dat de temperaturen niet meer zijn zoals deze zomer in Frankrijk.

En terwijl we dat deden daalde het stof neer en begon het grote wachten op allerlei mannetjes. Meerbepaald op het dak -en deurmannetje, zonder wie er niet verder kan gewerkt worden. Maar het dak -en deurmannetje had geen tijd voor ons in zijn agenda. En ik was het afwassen in teiltjes en het visiteren van wassalons grondig moe.
Dus verhuisde mijn Lief de droogkast van opslagplaats naar keuken. Was hij een namiddag creatief met tuinslang en wasmachine en bleek het loodgietermannetje wel een beetje medelijden met ons te hebben en werkte hij voor zijn beurt.

Resultaat: een huis waarvan het buizennet opnieuw aangesloten is op de riolering. En mits het nodige gedraai aan buitenkraantjes en gegoochel met stekkers en verdeeldozen heb je een handvol werkende huishoudtoestellen.

Waar mijn vrije woensdagvoormiddag vooral bestond uit zitten in het wassalon en kijken naar draaiende was, prop ik nu de inhoud van een wasmand in mijn eigenste machine in mijn eigenste badkamer. De natte inhoud gooi ik in de droogkast en in één vlotte beweging steek ik zowel deze als de vaatwas aan. Ik laat nog even de Senseo een solo brommen boven het broederlijke gezoem van het eerste trio en ga in de zetel liggen met mijn nieuwste bib-vondst.

Tien minuten werk, maar ik voel mij zowaar een ijverige huisvrouw. Dat het teiltje onder de ietwat lekkende tuinslang-constructie regelmatig geleegd moet worden en dat het risico op een keuken onder water vrij reëel is, kan nu even echt niet op tegen het gevoel van de combinatie "zetel, goed boek en koffie".

In de sjakosj

Zij begon ermee (en velen volgden): De - op dit moment - ultieme post wanneer de inspiratie wat moeilijker bij de lurven te vatten is.
Keer je sjakosj om, maak er een foto van en zet het op je blog. Aangezien ik al meermaals de binnenkant van mijn hoofd en ziel op dit scherm loslaat, is het maar een klein stapje naar de inhoud van mijn sjakosj.

(de sjakosj zelve: een eerste testversie van de Boleo)

- Mijn agenda. Naar het mooie voorbeeld van Polkadotjes en credit aan mijn boekbinder-papa om de kaften zo netjes te assembleren.
- Mijn werk-notaboek opgefleurd met een sticker uit de Flow
- Een to-do-post-it boekje. Ideaal om mijn lijstjes niet kwijt te raken.
- Programmabrochure waar ik werkgewijs heel wat uren mee zoet ben.
- GSM en lader
- Mijn persoonlijk notaboek voor alles wat door mijn hoofd schiet. Gevonden bij Papiermier
- Pennenzak volgens het recept van Oontje.
- Huissleutels met de saaie Delhaizesleutelhanger en autosleutels.
- Muntjes
- Paperflags. Om altijd en overal papiergewijs mijn weg terug te vinden.
- Balpen
- Portefeuille
- Koekje
- Paraplu, met het voorspelbare Belgische weer in het achterhoofd.

Ontbreken op foto: brooddoos, mandarijnen (in verschillende fases van gepletheid) en een boek.
En u, mogen we even in uw sjakosj loeren?

Weg lopen

De zon kleurt de hemel rood en paars. Het ruikt naar herfst, naar natte bladeren en mul zand. Het voelt als herfst, met warm zweet op mijn rug en koude lucht op mijn voorhoofd.
Rustig lopen we onze wekelijkse toer. Niet opgejaagd door opgelegde kilometers, tijden of afstanden. We lopen ons rondje zoals we dat al sinds maart doen. Naast de velden die eerst begroeid waren met onkruid, daarna vers omgeploegd om dan helemaal uit te drogen tijdens de te warme lente. We liepen langs frisse plantjes die later in de zomer hoge maïsplanten werden.
De velden zijn nu weer kaal. Het is bijna weer even koud als toen we begonnen.
Het ziet er waarschijnlijk vredig uit, als je ons zo samen ziet draven. Niet snel, wel perfect in cadans. Voeten in hetzelfde ritme, armen in hetzelfde ritme en witte wolkjes die ons pad markeren.

Maar niet alles is zo vredig. In mijn oren klinkt op eindeloze repeat dit:

Het enige lied dat mijn voeten altijd in het juiste ritme laat lopen.

Autumn on my mind

De herfst is in het land. En zondag om 12.34 was het plots écht herfst. De jongste sliep, de oudste verkondigde dat hij ook een beetje wou rusten in ons bed. Ik warmde mijn kersepitkussentje op, palmde het beste plekje van de zetel in, stal meteen ook de twee zachtste kussens vanonder Lief zijn neerzakkend hoofd, krulde op met een boek op mijn schoot en drapeerde het grootste en zachtste tv-dekentje over het geheel.
"Het voelt als Sinterklaas", mompelde ik genietend. Wat zoveel wil zeggen als: Het is een heerlijke dag om binnen te blijven, hoogstens onderbroken voor een wandeling buiten in de koude wind, alleen maar om rode wangen en koude handen te kunnen warmen aan iets warms en lekkers.
"Het is nog maar net herfst en jij denkt al aan de winter", mompelde mijn dommelende lief
"Sinterklaas valt wel in de herfst", weerlegde ik.
"Maar Sinterklaas voelt als winter", besloot hij met het laatste woord.

En u, herfst of winter?

Cadeautjes-tijd

Ze doet het weer! Tess en haar elfje organiseren een nieuwe Secret Santa.
Een grote virtuele kerstboompluk, zeg maar. Vorig jaar deed ik mee en mocht ik juichen met dit
Wil je ook iets maken voor iemand die je alleen via het www kent en een cadeautje terugkrijgen van iemand die jou niet kent? Wil je twee weken vol voorpret aan de brievenbus liggen om de postbode op te wachten en wil je - net als ik vorig jaar - een vreugdedansje doen rond de keukentafel? Meld je dan aan bij Tess.

Toch al één (of kom twee) die al blij zijn...

"Nog nooit zo content geweest om een terras tot zien veranderen tot een hoop betonpuin", dacht ik toen een viertal mannen met drilboor en kraan ons terras sloopten en onze tuin definitief in een bouwwerf veranderden.
Maar die KleineVent van ons, die is er zo mogelijk nog blijer mee.
Het kind kampeert aan het raam om geen enkele schep zand of gemetselde steen te missen. Eenmaal de bouwvakkers weg zijn schiet ie zijn laarzen aan om "nog een beetje te werken" waarna hij wat met een stok in het zand pookt en de hardheid van de beton test. En filosofeert wat over de zin en onzin van verbouwen filosofeert.

"Mama, ik vind jullie een beetje gek"
"Waarom, ventje?"
"Eerst komt er een meneer die een grote muur stuk maakt. Dan komt er een meneer om die op te ruimen en dan bouwen die samen een nieuwe muur."

"Mama, ik mag al op die muur lopen heeft de meneer gezegd. Want ik ben klein. Maar jij mag er nog niet op, want als jij erop staat zal de muur omvallen."

Of mijn favoriet tot nu toe:
"Waar gaan jullie naartoe?" tegen de bouwvakkers die alles inpakken om te vertrekken.
"Naar huis en patatjes eten",antwoord die ene die duidelijk zelf kinderen heeft.
"Wonen jullie dan allemaal samen in één huisje?"