Ik doe even niet mee

Lief buigt zich over de plannen en zet stipjes met zijn balpen.
'Moesten we nu het lichtpunt niet hier steken, maar wel hier', mompelt hij en kijkt me vragend aan. Ik knipper met mijn ogen. Ligt het aan het tijdstip dat middernacht nadert, aan het feit dat we net nog twee kasten leeggemaakt hebben en al wat mocht blijven een tijdelijk ander logeeradres in ons huis gaven of aan het feit dat mijn maandlenzen aan vernieuwing toe zijn. Ik weet het niet, maar ik zie geen stipjes meer. Ik zie verspringende bolletjes en dansende lijnen. En ik onderdruk heel hard de neiging om poppetjes te tekenen in het zeteltje op ons plan.

Aangezien er in feite nog helemaal nog niets verbouwd is, laat staan nog maar een stuk gras omgewoeld is, zal ik nog wel op mijn woorden terugkeren. Maar waar we nu inzitten vind ik tot nu toe de vervelendste fase van verbouwen.
Zitten wachten tot er gaten in de tuin gegraven worden, beton gestort, ramen uitgebroken. Zitten en niets doen. Ofwel. Je halve benedenverdieping evacueren naar andere delen van het huis. Met de wetenschap dat de volgende helft volgt. En het eindeloze gepeins en gedenk over welke kabel langs waar te trekken. Vooruit denken, want nu moeten we wat fout is in ons huis rechttrekken. Noem het gerust mijn zesde afwijking.

Ik geef geen moer om hoe diep de fundering moet zijn, welke diameter de buizen minstens moeten zijn en op welke manier de waterleiding tot in de keuken moet komen. Gelukkig heb ik een man die zich daar met graagte druk om maakt en hebben we een architect die zijn job kent.
Dus prikken we de plaats van het lichtpunt en stort ik mijn in de zetel, terwijl Lief zich verdiept in de wondere wereld van de waterbuizen.

't mag beginnen
"Ik heb genoeg gewacht en beslist. Wat mij betreft mag het beginnen", mopperde ik gisterenavond tegen mijn Lief.
Anderhalf jaren geleden hakten we tijdens de pauze van Avatar de knoop door. We gingen niet alleen de keuken vervangen, maar meteen de hele benedenverdieping onder handen nemen en - waarom ook niet - een stuk aanbouwen. Een half jaar liepen we met die doorgehakte knoop in onze zak. Een jaar geleden kwam er een architect bij en binnen een maand of wat staat er een kraantje in onze tuin om funderingen te graven.

Op de één of andere manier voelt het een beetje zoals dit. Of een stilte voor de storm. Er is geen achteruit meer. Er staan verdomd ambetante maanden in ons verschiet, met hopelijk een mooi resultaat op het eind. En hoezeer ik nog probeer te genieten van een rustige avond op een intact terras aan een huis zonder boorgaten en slijpstof, ik ben het wachten beu.
Laat maar komen dat stof, gruis, vuil. Dan zal ik tenminste weten waar ik nu nog verondersteld ben van te genieten.

Luister naar de mensen als ze iets zeggen, Kruimel. Soms hebben ze gelijk.

Ik had beter Oontjes advies ter harte genomen toen ik haar post las. Maar neen, ik ging het eens uitproberen. Want ik ben niet zo vatbaar voor verslavingen. (tijd voor gegrinnik en gelach van vrienden en bekenden)

Goed, ik pinterest dus.
En ik vind veel te veel schone dingen, briljante ideeën en geweldige wil-ik-ook's.
Waar ik veel te veel mee wil doen. Wat mijn geldbeugel niet trekt, maar evengoed niet te proppen is in de 24 uur die ik net als iedereen per dag krijg.

En dan denk ik aan een ander gesprek van deze week. Over een lat en dat die niet altijd op de juiste hoogte ligt. Over het feit dat iedereen zijn sterkte heeft. En dat het onmogelijk is om je alle sterktes ter wereld eigen te maken.

Maar ik pinterest door. Want ik vind er evengoed bijzonder mooie dingen die gewoon bijzonder mooi zijn. Zonder meer.

Source: vi.sualize.us via Kruimel on Pinterest

Source: vi.sualize.us via Kruimel on Pinterest

Source: vi.sualize.us via Kruimel on Pinterest

Source: theweightofperfection.tumblr.com via Kruimel on Pinterest

Hart

Ik verdiep me niet in muziek. Ik heb geen idee wat hip of in is. Wie goed bezig is of wie op zijn retour. Ik weet alleen wat mij raakt. Muziek zoek ik niet op, maar bij tijd en wijlen komt het gewoon op mijn pad op. Zo rolde deze meneer vandaag mijn dag en wereld binnen.
Ik sluit hem in mijn armen. Blij dat de dag hem brengt. In het uitgestorven kantoorgebouw vult zijn stem de gangen.

En mijn lief weet bij deze weer wat hij de komende maanden op eindeloze repeat zal mogen horen.

Voer

Drie, bijna vier, las ik van kaft tot kaft. In mijn wereld een kenmerk van een geslaagde vakantie. Te verdwijnen tussen woorden op het strand, in het zachte maar krappe veldbed, voor de tent terwijl de kroost over het camping wegeltje raast, in de auto met een plensbui op het dak en slapende kroost op de achterbank, in de duinen en uiteindelijk weer thuis in bed.

Drie aanraders: Voor ik ga slapen - brandbaar - Negentien minuten - maar daar kon mijn vakantiestemming ook voor iets tussen zitten.