Tolk

Wanneer KleineMeid gefrustreerd tegen de grenzen van haar beperkte woordenschat aanbotst, vertaalt de KleineVent des huizes gewillig.
En dat gaat dan ongeveer zo:
'Uhuhu. Da!'
'Zus wil haar flesje en dan haar tut.'
Maar evengoed zo:
'NanananaNA!
'Zus wil dat ik nog een koekje krijg'

Ik weet nu al wie het deksel op zijn neus zal krijgen wanneer KleineMeid de wondere wereld van uitgebreide woordenschat ontdekt.

PIF

Of Pay It Forward. Cadeautjes dan. Binnenkort valt er een pakje van VeryVixi in mijn bus.
En ik maak op mijn beurt drie pakjes die ik de deur uitstuur. Eentje daarvan kan voor jou zijn.
Als je je naam opgeeft en zelf ook drie cadeautjes geeft aan opnieuw drie PIF'ers.

Zin om mee te doen? Laat het weten hieronder.

Donderdag-Vraagdag #8

Een steen met mijn naam en geboortedatum in. Een tot de draad versleten knuffelbeer en een steen waar mijn vader een vlinder op schilderde. Waar ik ook ging, ze gingen mee. Op kot, in ons eerste appartement, in ons huis. Herinneringen aan vroeger die ik nooit kwijt wil, staan nu nog steeds op mijn nachtkastje.

Wat nam jij mee uit jouw kindertijd?

Florence N.

Vier zonovergoten dagen. Net die dagen koos mijn gezin uit om eens goed ouderwets ziek te zijn. U weet wel: koorts, geen honger, moe - maar niet kunnen slapen. Her en der werden barbecues aangevuurd, communies gevierd, fietstochten ondernomen, de eerste waterdoop van het jaar.
Ik zag het met lede ogen aan terwijl ik jongleerde met perdolan, dafalgan, antibiotica en nog een doos tissues aansleepte. De gordijnen dicht en de zon buiten, was het devies.
Op het eind van de dag gooide dus maar een kippenboutje in de pan, goot wat wijn in een glas en proostte naar de net ontluikende iris in onze tuin. Zo was het toch wat lentezomer voor heel heel even.

Vakantie-in-een-flesje

Al drie dagen klinkt het door onze gangen: Een echte zeeman ruikt naar zee. En zotte vis. En zotte vis. Want KleineVent en ik, hadden een date. Samen met Kapitein Winokio. Meer is er voor mij niet nodig om in dat flesje te kruipen. U weet wel, dat vakantie-in-een-flesje-gevoel-flesje. Blote tenen in het gras. Lekker zonnetje. Dàt flesje.
Dus doken we samen de spiegeltent in. KleineVent en ik. Samen met Kapitein Winokio. We zaten op de kussens en wachtten. Hij op Kapitein Winokio. Ik op het moment. Dat moment dat zijn ogen groot werden, zijn mond een beetje openviel en hij alles en iedereen rond zich vergeten zich liet meenemen door de Kapitein.
Op dat moment leunde ik achteruit en bekeek die kleine zingende, roeiende en genietende meter kleuter en dook helemaal in het flesje.

Donderdag-Vraagdag op vrijdag

Welk liedje doet het op deze zomerse dag helemaal voor jou?

Er was eens 24 jaar geleden...

Lilith is benieuwd is naar mijn eerste communiekleedje compleet met strikjes, kant en het gipskruid in mijn haar. Kijk en wees teleurgesteld



Ik was een jongenmeisje. Kleedjes en rokjes waren niet aan mij besteed, of eerder aan mijn mama waardoor ze dus niet in mijn kleerkast terechtkwamen. En als 6-jarige sloeg ik zelf nog niet aan het winkelen. 6 jaar was ook de leeftijd dat ik om 'lang haar' begon te zeuren. Daarvoor werd het goed kort gehouden. Makkelijk en niet nodig om te kammen. Op mijn eerste communie had ik voor het eerst in mijn leven haar dat over mijn oren hing.

Geen kleedje dus met kant en strikjes. Een degelijke witte broekrok, een wit T-shirt waarvan ik me nog steeds herinner dat het bijna onmogelijk was om mijn hoofd door te wringen en een witte pull. Dat wollen vestje was enkel maar omdat het koud was die dag. Het boeketje hoorde bij een dansje dat we op het einde van de mis moesten doen.

Dit is trouwens ook de enige foto die ik zelf heb. De stapels en stapels foto's die er zijn liggen veilig opgeborgen in mijn vaders bureau...

Kan dit stokje nog verder vliegen? Marie, Maaike en Annelysewaren jullie overladen met strikjes en lintjes?

KleineMeid,

Voor het eerst sinds lang brulde jij mij niet wakker, maar was je nog een hoopje zachte slapende baby toen ik je kamer binnenkwam. Er zullen dagen komen dat ik op dat moment zacht over je hoofd wrijf. Of een zoen op je neus druk. Misschien zal ik ooit de deken van je aftrekken, luidruchtig gordijnen openschuiven zodat je ineen krimpt van de zonnestralen. Maar niet vandaag. Deze morgen hurkte ik naast je spijlenbedje en keek naar het vuistje dat één spijl vastklemde. Ik keek naar je lange wimpers, neergestreken op je wang. Naar je gezichtje dat nog voor even helemaal ontspannen was. Ik slorpte op hoe klein je bent in je slaap. Het enige wat ik miste waren je grote, donkere ogen.

Toen werd je wakker. Eén en al lach, energie en beweging. Van klein naar groot in een vingerknip.

Ik zal het nooit meer allebei kunnen hebben met jou.

Inspiratie

Er ligt een Flow op tafel. Ik merk nog net zijn 'ik-vond-dit-wel-iets-voor-jou'-glimlach en laat me in de pagina's zuigen. Soms is er niets beter dan letters en papier. Mooie dingen ontdekken. Ruimte om zelf te schrijven.
Ergens in de pagina's lees ik 'Je kan zoveel mooie dingen doen met papier.' Op dat moment klapt de wereld toe rond mijn hoofd. Ik trek mijn Moleskine voor me en ik schrijf. Ik doe niet mijn best om mooi te schrijven, ook niet goed of interessant. Ik schrijf net zoals een kleuter danst. Blij en de wereld om zich heen vergeten.

DonderdagVraagdag #7

Nu begrijp ik waarom mama's niet altijd kunnen rennen.
Waarom er 's avonds naar het nieuws gekeken moet worden.
Waarom heel veel koekjes voor het avondeten niet kunnen.
Waarom je niet met je rolschaatsen van de brievenbus mag springen.
Waarom je je studententijd moet koesteren.

Tijd en opgroeien leert je stilzwijgend veel.
Wat heb jij geleerd?

Eng

Tijdens een rondje 'jeugdsentimentyoutuben' kwamen ze voorbij. Je kent het wel.
Vrouwtje Theelepel! MikMak&Mon! Het Liegebeest! tot onvermijdelijk .... De Freggels.
Als die naam valt, zwijg ik.
Dan is het jeugdsentiment voorbij.
Want, zeg nu zelf, de Freggels die waren toch gewoon eng. Die knipperden nooit met hun ogen. Hun mimiek vastgeroest. Die armpjes en beentjes zwaaiden als los van lijf rond als ze liepen. En zwijg me over die pratende vuilnishoop en de reuzen. En wat deden die kleine mannetjes daar ook weer in de grot?
Ik keek, zoals ik nu kijk naar een horrorfilm. Met mijn handen voor mijn ogen, tussen mijn vingers door.

Nu de dertig voorbij, durf ik al met één oog open en één oog toe kijken. Maar ze blijven vreemd, die freggels.

Lieve KleineVent,

Die brocolli of dat boontje dat je niet lust. Je kunt daar veel mee doen. Geloof me. Ik was (en ben soms nog wat ouders met een zucht een slechte eter noemen. Wat dat betreft is je appeltje nooit ver van de boom gevallen. Maar je hoeft datgene wat je niet lust echt niet elke keer met ware doodsverachting door de kamer te gooien.
Er zijn heel wat manieren. Creatiever, niet zo doorzichtig, grappiger.
Moffel ze op het bord van je zus (die eet toch alles).
Smokkel ze terug in de potten op tafel.
Plooi ze in je serviet. Een vuilnisbak is nooit ver weg.
Snij en schuif totdat het niet zo meer opvalt dat je niets gegeten hebt.
Want eerlijk waar, KleineVent, ik ben het doodmoe om boontjes uit de gordijnen te plukken.