Iets anders
Een nieuwe "couche" zou mijn opa gezegd hebben.
Met pijn in het hart, voeg ik eraan toe.
Maar de oude layout haperde, kon niet meer mee met zijn tijd.
Gelukkig is er zoiets als kladblok, voor je weet maar nooit.
dinsdag 28 september 2010
Nog een beetje vroeg voor Kerstmis...
maar ik denk alvast na wat ik ineen kan knutselen voor Tess haar Secret Santa
maar ik denk alvast na wat ik ineen kan knutselen voor Tess haar Secret Santa
maandag 27 september 2010
Nachttafelschatten
Er ligt een notaboek in mijn nachttafel. In een vlaag van opruimwoede zag ik haar tussen eenzame sokken en enkele verkreukte verpakkingen paracetamol uitpiepen.
Een archeologische vondst in mijn slaapkamer. Eentje die dateert uit het tijdperk dat ik minstens twee dagen per week maar moest opstaan als ik dat wou. En hoe ik dan vaak even zat te schrijven.
De laatste schrijfsels dateerden van een week voor KleineVent's geboorte. Sindsdien sta ik op wanneer mijn kinderen genoeg hebben van hun bed. En dat is altijd veel te vroeg voor geschrijf.
Sindsdien zitten dagen zo propvol dat er weinig tijd is voor gemijmer met blad en pen.
Toch liet ik het notaboek nog zitten, daar in een opgeruimde lade. Want ik weet dat die tijd er weer aankomt. Dat ze mij niet voor alles nodig zullen hebben. Dat ik ze met een gerust hart zelf het ontbijt kan laten maken.
En als ik eerlijk ben? Nu mis mijn tijd met mijn notaboek.
En later? Zal ik mijmerend terugdenken aan nu. Hopelijk met blad en pen.
Er ligt een notaboek in mijn nachttafel. In een vlaag van opruimwoede zag ik haar tussen eenzame sokken en enkele verkreukte verpakkingen paracetamol uitpiepen.
Een archeologische vondst in mijn slaapkamer. Eentje die dateert uit het tijdperk dat ik minstens twee dagen per week maar moest opstaan als ik dat wou. En hoe ik dan vaak even zat te schrijven.
De laatste schrijfsels dateerden van een week voor KleineVent's geboorte. Sindsdien sta ik op wanneer mijn kinderen genoeg hebben van hun bed. En dat is altijd veel te vroeg voor geschrijf.
Sindsdien zitten dagen zo propvol dat er weinig tijd is voor gemijmer met blad en pen.
Toch liet ik het notaboek nog zitten, daar in een opgeruimde lade. Want ik weet dat die tijd er weer aankomt. Dat ze mij niet voor alles nodig zullen hebben. Dat ik ze met een gerust hart zelf het ontbijt kan laten maken.
En als ik eerlijk ben? Nu mis mijn tijd met mijn notaboek.
En later? Zal ik mijmerend terugdenken aan nu. Hopelijk met blad en pen.
maandag 20 september 2010
Nazomer, my *****
De 'ik ben o zo moe' helft van mezelf is boos. Hou die nazomer maar. Na een natte augustus en een kwakkel halve september, moet er niemand nu nog met de zon en zomerse temperaturen aan komen zetten. Ik verwarm me wel met dekentjes, hoge laarzen en warme truien. Dus hou maar op met '25° en meer'. Laat de temperaturen nu maar echt dalen. Dan mag hier aan mijn bureau eindelijk de verwarming aan. Want als het kon, kroop ik in mijn mok met hete koffie. Zo koud is het hier.
De 'ik ben o zo moe' helft van mezelf is boos. Hou die nazomer maar. Na een natte augustus en een kwakkel halve september, moet er niemand nu nog met de zon en zomerse temperaturen aan komen zetten. Ik verwarm me wel met dekentjes, hoge laarzen en warme truien. Dus hou maar op met '25° en meer'. Laat de temperaturen nu maar echt dalen. Dan mag hier aan mijn bureau eindelijk de verwarming aan. Want als het kon, kroop ik in mijn mok met hete koffie. Zo koud is het hier.
donderdag 16 september 2010
Muntje
De dag wankelde als een muntje op zijn kant. Een meewarige wolk boven mijn hoofd duelleerde met de tomeloze energie van twee blije kinderen die de kamer door stuiterden. Ik wou terug in bed, droomloos slapen. Maar ik wilde evengoed naar buiten. Lopen, energie naar binnen zuigen.
Toen hoorde ik dit:
(Ozark Henry - This one's for you)
De dag viel.
Net daar waar hij hoorde
en liep als tranen over mijn wangen.
De dag wankelde als een muntje op zijn kant. Een meewarige wolk boven mijn hoofd duelleerde met de tomeloze energie van twee blije kinderen die de kamer door stuiterden. Ik wou terug in bed, droomloos slapen. Maar ik wilde evengoed naar buiten. Lopen, energie naar binnen zuigen.
Toen hoorde ik dit:
(Ozark Henry - This one's for you)
De dag viel.
Net daar waar hij hoorde
en liep als tranen over mijn wangen.
Abonneren op:
Posts (Atom)