What goes around, comes around

Op 21 november 2006 schreef ik dit:

Winkelen
'Lotte, kom hier', klonk het door de gangen van de supermarkt.
Een grote man keek zoekend rond tussen de stapels groenten en fruit.
Met zijn knie duwde hij halfslachtig een kinderwinkelkarretje voort. Er lagen enkel een zak mandarijntjes en een doosje kiwis in, maar het ding was zo goed als gevuld.
'Lotte! Kom je winkelkarretje duwen!'
Een klein blond meisje - ongetwijfeld Lotte - verscheen van achter een speculoos-display.
'Neen!'
'Lotte, als je een karretje neemt moet je het ook duwen.'
'Neen!' De blonde uk wapperde met een knuffellap en sprong dartelend weg.
De man liep achter haar aan, ongemakkelijk voorovergebogen om het belachelijk kleine karretje vooruit te duwen.
'Lotte!'
Ik keek grijnzend naar Jasper.
'Blijf jij nog maar even in je maxicosi zitten.'

Op 1 oktober 2010 mocht ik twee karretjes voortduwen. En nam ik me heilig voor nooit meer alleen te gaan winkelen met KleineVent en KleineMeid. En ook om nooit meer te denken: 'Dat overkomt mij niet.'

En omdat ik maar beter weer wat oude gewoonten oprakel:
donderdag-vraagdag, nog maar eens op vrijdag #2

Er woont een Moleskine in mijn tas. Nu al drie jaar en dat is eraan te zien. De rug is gebroken, de randen gerafeld en het elastiek geknapt. Ik zou een nieuwe moeten kopen en dit exemplaar een verdiend pensioen geven in mijn boekenkast. Maar ik krijg het niet over mijn hart. Ik draag er mijn half heden in mee. Boeken die ik nog wil lezen. De bladeren scheuren hier en daar nog niet onder het gewicht van de met zorg bijeen gevonden schatten van KleineVent. Honderden verlanglijstjes, wil-naar-toe lijstjes, wil-nog-doen-lijstjes. Tientallen pagina's vol mooie herinneringen. Half afgewerkte verhalen. Dus blijf ik deze tegen beter weten in mishandelen. Begrijpe wie begrijpen kan, volgens mijn lief.

En jij, over welke zaken kan jij een beetje vreemd emotioneel zijn?

Iets anders

Een nieuwe "couche" zou mijn opa gezegd hebben.
Met pijn in het hart, voeg ik eraan toe.
Maar de oude layout haperde, kon niet meer mee met zijn tijd.

Gelukkig is er zoiets als kladblok, voor je weet maar nooit.

Nog een beetje vroeg voor Kerstmis...


maar ik denk alvast na wat ik ineen kan knutselen voor Tess haar Secret Santa

Nachttafelschatten

Er ligt een notaboek in mijn nachttafel. In een vlaag van opruimwoede zag ik haar tussen eenzame sokken en enkele verkreukte verpakkingen paracetamol uitpiepen.
Een archeologische vondst in mijn slaapkamer. Eentje die dateert uit het tijdperk dat ik minstens twee dagen per week maar moest opstaan als ik dat wou. En hoe ik dan vaak even zat te schrijven.
De laatste schrijfsels dateerden van een week voor KleineVent's geboorte. Sindsdien sta ik op wanneer mijn kinderen genoeg hebben van hun bed. En dat is altijd veel te vroeg voor geschrijf.
Sindsdien zitten dagen zo propvol dat er weinig tijd is voor gemijmer met blad en pen.
Toch liet ik het notaboek nog zitten, daar in een opgeruimde lade. Want ik weet dat die tijd er weer aankomt. Dat ze mij niet voor alles nodig zullen hebben. Dat ik ze met een gerust hart zelf het ontbijt kan laten maken.

En als ik eerlijk ben? Nu mis mijn tijd met mijn notaboek.
En later? Zal ik mijmerend terugdenken aan nu. Hopelijk met blad en pen.