Storm
(Een beetje donderdag-vraagdag)

Rondom me is het storm, toch op mijn werk. Besparingen, het woord van het laatste jaar kroop ook tot in ons kantoor. Een klein woord dat veel vraagtekens met zich meebrengt. En hoe hard ik ook mijn best deed, dinsdag brak ik er mijn hoofd op. Moe, trillerig en warrig strandde ik 's avonds in de zetel, trok 'Mr Toppit' naar me toe en kroop tussen de letters. Buiten huilde de storm door, maar ik was al te diep afgedwaald in het verhaal om iets te horen.

Hoe schuil jij voor een storm? Of ga je er middenin staan?

En hij kan zowaar koken...

'... met bearnaisesaus', kraste ik ziek vanonder mijn dekbed toen GroteKleineBroer vroeg wat we graag wilden eten als we op bezoek kwamen. Steak, daar draait de grote vleeseter in hem zijn hand niet voor om. Voor de rest vermoed ik dat hij niet wist waar hij aan begon.
Terecht, want hij week geen centimeter van zijn kookboek. Hij klopte de armen uit zijn lijf en keek wat angstig toen hij ons vroeg om te proeven. En toen ik de saus proefde die hem minstens heel wat zweet gekost had, smaakte ik niet alleen een perfecte bearnaise. Heel even zag ik weer het kleine ukkie van drie dat steevast de potten en pannen uit de kast trok om kokenetenke te spelen.

Donderdag-vraagdag

Een kersenpitje, een boek dat ongelezen blijft, een Flow die ongelezen blijft, koffie die koud wordt en cake die op een bordje ligt te liggen. Een dag die voorbijschuift tussen het slapen door.

Wat zijn jouw ingrediënten van een dag ziek in bed?

What goes around, comes around

Op 21 november 2006 schreef ik dit:

Winkelen
'Lotte, kom hier', klonk het door de gangen van de supermarkt.
Een grote man keek zoekend rond tussen de stapels groenten en fruit.
Met zijn knie duwde hij halfslachtig een kinderwinkelkarretje voort. Er lagen enkel een zak mandarijntjes en een doosje kiwis in, maar het ding was zo goed als gevuld.
'Lotte! Kom je winkelkarretje duwen!'
Een klein blond meisje - ongetwijfeld Lotte - verscheen van achter een speculoos-display.
'Neen!'
'Lotte, als je een karretje neemt moet je het ook duwen.'
'Neen!' De blonde uk wapperde met een knuffellap en sprong dartelend weg.
De man liep achter haar aan, ongemakkelijk voorovergebogen om het belachelijk kleine karretje vooruit te duwen.
'Lotte!'
Ik keek grijnzend naar Jasper.
'Blijf jij nog maar even in je maxicosi zitten.'

Op 1 oktober 2010 mocht ik twee karretjes voortduwen. En nam ik me heilig voor nooit meer alleen te gaan winkelen met KleineVent en KleineMeid. En ook om nooit meer te denken: 'Dat overkomt mij niet.'

En omdat ik maar beter weer wat oude gewoonten oprakel:
donderdag-vraagdag, nog maar eens op vrijdag #2

Er woont een Moleskine in mijn tas. Nu al drie jaar en dat is eraan te zien. De rug is gebroken, de randen gerafeld en het elastiek geknapt. Ik zou een nieuwe moeten kopen en dit exemplaar een verdiend pensioen geven in mijn boekenkast. Maar ik krijg het niet over mijn hart. Ik draag er mijn half heden in mee. Boeken die ik nog wil lezen. De bladeren scheuren hier en daar nog niet onder het gewicht van de met zorg bijeen gevonden schatten van KleineVent. Honderden verlanglijstjes, wil-naar-toe lijstjes, wil-nog-doen-lijstjes. Tientallen pagina's vol mooie herinneringen. Half afgewerkte verhalen. Dus blijf ik deze tegen beter weten in mishandelen. Begrijpe wie begrijpen kan, volgens mijn lief.

En jij, over welke zaken kan jij een beetje vreemd emotioneel zijn?