MijnMakker
Hij is niet van mij. Ik - daarentegen - ben wel van hem. Al drie jaar lang.
En niet alleen mij heeft hij met zijn grote blauwe ogen in de ban. Ook mijn dochter is helemaal verslingerd aan de liefste driejarige krullenbol die er is.
Het grootste bewijs? De KleineMeid die nu al tien dagen al bij de ochtendstond aan het zingen is van 'angzalzeeven', veranderde haar tekst prompt toen ik vertelde dat niet zij maar MijnMakker vandaag de kroon mag opzetten.
De nieuwe soundtrack in de ochtend was gezet, zo hartstochtelijk dat het nog naklinkt in mijn oren. 'ang sjal enne even. ang sjal enne even. ang sjal enne even in de lorija. In de ooooo-riiiii-jaaa. Iiiiiiiiiin de oooooo-riiiii-JA!'
Lang zal je leven. MijnMakker. Met nog heel veel mooie jaren.
maandag 14 november 2011
Suiker
Ik bestelde een koffie in het mooiste sprookjespark van Nederland terwijl ik keek hoe KleineMeid rondjes draaide op één van de pleintjes en luidkeels zong van 'Ej was eens een pjookjeboom'. Samen met de koffie kreeg ik wat melk en een suikerzakje in mijn hand. En bij het zien van dat suikerzakje verstomde het pjookjeboomgezang ietwat in mijn oren.
Kijk het zit zo. Op een dag besliste mijn mama dat ze iets wou verzamelen. Want zowel GroteKleineBroer, mijn vader en ik hielden er een soortement van verzameldrang op na en ze wou niet achterblijven. Later die dag besliste dat ze suikerklontjes zou verzamelen.
Ze heeft het lang uitgehouden. Lang nadat mijn pinverzameling stof lag te happen en mijn broers matchboxcollectie onvindbaar bleek in één van de vele zolderkasten verzamelde mijn mama nog steeds suikerklontjes.
Al die jaren, koffie na koffie kon je er zeker van zijn dat het risico bestond dat je deze suikerloos mocht drinken. Heel zeker als het een klontje was dat ze nog niet in haar verzameling had. Een twijfelgeval als ze het klontje in kwestie wel al had, maar graag nog een dubbele wou. Mede-koffiedrinkers zuchtten soms opgelucht als het suikertje kwam in een banaal wit papiertje. Of helemaal als de suiker gewoon op tafel stond. In één of ander strooiflesje.
En zo stond ik vorige week in het mooie sprookjespark. Met één van de mooiste suikerzakjes in mijn handen die ik de laatste jaren gezien had. En ik weet dat - had ze naast me gestaan - ik de opdracht zou gekregen hebben om de serveuse even af te leiden zodat ze een stuk of vijf suikertjes kon meegrissen. Of misschien zou ze het gewoon op de vrouw af gevraagd hebben.
's Avonds plakte ik het lege suikerzakje in mijn notaboek. Want ik spaar geen suikerzakjes of suikerklontjes. Maar ik weet dat, moest ze er nog zijn, ik er zeker een stuk of vijf weggegrist had of misschien netjes gevraagd had, om later aan haar te geven.
Ik bestelde een koffie in het mooiste sprookjespark van Nederland terwijl ik keek hoe KleineMeid rondjes draaide op één van de pleintjes en luidkeels zong van 'Ej was eens een pjookjeboom'. Samen met de koffie kreeg ik wat melk en een suikerzakje in mijn hand. En bij het zien van dat suikerzakje verstomde het pjookjeboomgezang ietwat in mijn oren.
Kijk het zit zo. Op een dag besliste mijn mama dat ze iets wou verzamelen. Want zowel GroteKleineBroer, mijn vader en ik hielden er een soortement van verzameldrang op na en ze wou niet achterblijven. Later die dag besliste dat ze suikerklontjes zou verzamelen.
Ze heeft het lang uitgehouden. Lang nadat mijn pinverzameling stof lag te happen en mijn broers matchboxcollectie onvindbaar bleek in één van de vele zolderkasten verzamelde mijn mama nog steeds suikerklontjes.
Al die jaren, koffie na koffie kon je er zeker van zijn dat het risico bestond dat je deze suikerloos mocht drinken. Heel zeker als het een klontje was dat ze nog niet in haar verzameling had. Een twijfelgeval als ze het klontje in kwestie wel al had, maar graag nog een dubbele wou. Mede-koffiedrinkers zuchtten soms opgelucht als het suikertje kwam in een banaal wit papiertje. Of helemaal als de suiker gewoon op tafel stond. In één of ander strooiflesje.
En zo stond ik vorige week in het mooie sprookjespark. Met één van de mooiste suikerzakjes in mijn handen die ik de laatste jaren gezien had. En ik weet dat - had ze naast me gestaan - ik de opdracht zou gekregen hebben om de serveuse even af te leiden zodat ze een stuk of vijf suikertjes kon meegrissen. Of misschien zou ze het gewoon op de vrouw af gevraagd hebben.
's Avonds plakte ik het lege suikerzakje in mijn notaboek. Want ik spaar geen suikerzakjes of suikerklontjes. Maar ik weet dat, moest ze er nog zijn, ik er zeker een stuk of vijf weggegrist had of misschien netjes gevraagd had, om later aan haar te geven.
vrijdag 4 november 2011
3
Een kinderhand is snel gevuld. Die van mijn dochter helemaal. Het ovenverse driejarig kleutergeweld straalde deze morgen zowat uit haar pyjama bij onze driestemmige versie van lang zal ze leven. (Ietwat toononvast, hier en daar wat mompelende klanken omdat één van de drie zangers eigenlijk nog maar één oog half open gekregen had. Maar goed, om half zeven zijn we vergevingsgezind op dat vlak.)
Eenmaal beneden danst de nieuwbakken driejarige een rondje bij het zien van een trosje balonnen, klapt ze enthousiast in haar handen wanneer ze de vlaggenslingers in het vizier krijgt en gilt onze trommelvliezen aan flarden als ze haar kroon opmerkt.
Het feit dat er nog een cadeau stond terwijl er niemand anders een cadeautje kreeg sloeg haar met verstomming. Voor heel even. Toen trok ze het pak naar zich toe, grijnsde 'ikke jarig' en versnipperde de verpakking als een echte pro.
Haar kinderhand zal het nog zwaar te verduren krijgen de komende twee dagen propvol verjaardagsfeest.
Een kinderhand is snel gevuld. Die van mijn dochter helemaal. Het ovenverse driejarig kleutergeweld straalde deze morgen zowat uit haar pyjama bij onze driestemmige versie van lang zal ze leven. (Ietwat toononvast, hier en daar wat mompelende klanken omdat één van de drie zangers eigenlijk nog maar één oog half open gekregen had. Maar goed, om half zeven zijn we vergevingsgezind op dat vlak.)
Eenmaal beneden danst de nieuwbakken driejarige een rondje bij het zien van een trosje balonnen, klapt ze enthousiast in haar handen wanneer ze de vlaggenslingers in het vizier krijgt en gilt onze trommelvliezen aan flarden als ze haar kroon opmerkt.
Het feit dat er nog een cadeau stond terwijl er niemand anders een cadeautje kreeg sloeg haar met verstomming. Voor heel even. Toen trok ze het pak naar zich toe, grijnsde 'ikke jarig' en versnipperde de verpakking als een echte pro.
Haar kinderhand zal het nog zwaar te verduren krijgen de komende twee dagen propvol verjaardagsfeest.
donderdag 3 november 2011
Hiep hiep
Drie jaar geleden was ik het zat. Meer dan een week voor de datum dat ik het een beetje zat mocht beginnen worden. En opnieuw is de 'drie jaar later versie' van 3 november leuker dan die van 3 november 2008. Toen zat ik naar die gigantische buik te staren en me af te vragen hoe ik het pijnlijke gedeelte zou kunnen overslaan. Vanavond heb ik enkel op tafels en stoelen staan balanceren om slingers op te hangen. Hielden Lief en ik een klein balonnengevecht waardoor er een viertal balonnen minder aan hun touwtje hangen.
Het cadeau staat ingepakt.
De stoel is versierd.
De kroon staat klaar.
En boven is een klein meisje in haar slaap vast en zeker aan het oefenen hoe ze met één hand kan tonen hoe oud is ze.
Drie jaar geleden was ik het zat. Meer dan een week voor de datum dat ik het een beetje zat mocht beginnen worden. En opnieuw is de 'drie jaar later versie' van 3 november leuker dan die van 3 november 2008. Toen zat ik naar die gigantische buik te staren en me af te vragen hoe ik het pijnlijke gedeelte zou kunnen overslaan. Vanavond heb ik enkel op tafels en stoelen staan balanceren om slingers op te hangen. Hielden Lief en ik een klein balonnengevecht waardoor er een viertal balonnen minder aan hun touwtje hangen.
Het cadeau staat ingepakt.
De stoel is versierd.
De kroon staat klaar.
En boven is een klein meisje in haar slaap vast en zeker aan het oefenen hoe ze met één hand kan tonen hoe oud is ze.
donderdag 27 oktober 2011
Toon je kast
Mijn boekenkast en ik. Dat is iets speciaal. Daar kom je niet zomaar aan.
En eigenlijk vraag ik me af of ik de enige ben? Daarom in navolging van het 'mogen we in uw sjakosj kijken - postje'. Een 'kijk-dit-is-mijn-kast-postje'.
Eigenlijk is het niet meer dan een dertigtal wijnkisten op elkaar gestapeld. Op de overloop, tussen trap en slaapkamers. Maar ik kan me geen betere plaats inbeelden voor mijn collectie boeken. Het is één van de eerste dingen die ik 's morgens zie. Dat helpt al een beetje tegen het ochtendhumeur-monster. Vanuit bed (mijn favoriete leesplek) kan ik mezelf in twee stappen voorzien van nieuw leesvoer.
Na een mislukt experiment om boeken te sorteren op kleur, toch maar weer noodgedwongen volgens alfabet. Een wijnkist per letter. En dan zijn er nog wat kistjes over voor oude notaboekjes, mijn collectie Flows en poëziebundels.
citaat links:
Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
(Ida Gerhart)
Mijn boekenkast en ik. Dat is iets speciaal. Daar kom je niet zomaar aan.
En eigenlijk vraag ik me af of ik de enige ben? Daarom in navolging van het 'mogen we in uw sjakosj kijken - postje'. Een 'kijk-dit-is-mijn-kast-postje'.
Eigenlijk is het niet meer dan een dertigtal wijnkisten op elkaar gestapeld. Op de overloop, tussen trap en slaapkamers. Maar ik kan me geen betere plaats inbeelden voor mijn collectie boeken. Het is één van de eerste dingen die ik 's morgens zie. Dat helpt al een beetje tegen het ochtendhumeur-monster. Vanuit bed (mijn favoriete leesplek) kan ik mezelf in twee stappen voorzien van nieuw leesvoer.
Na een mislukt experiment om boeken te sorteren op kleur, toch maar weer noodgedwongen volgens alfabet. Een wijnkist per letter. En dan zijn er nog wat kistjes over voor oude notaboekjes, mijn collectie Flows en poëziebundels.
citaat links: Dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
Die lezen mogen eenzaam wezen.
(Ida Gerhart)
En jij? Mogen we ook even in jouw boekenkast loeren?
Abonneren op:
Posts (Atom)