Zon zon zomerzon

Ik was totaal onvoorbereid. Nog met laarzen aan, pull en een jas voor de zekerheid. Met een sjaaltje om mijn hals. Toen ik om 9 u het gebouw binnenging waar ik die morgen moest zijn was het nog een grauwe lentedag, toen ik om 12 u buitenstapte liet de zomer zich op mijn hoofd vallen.

Ze kieperde een emmer aan beloftes over mij uit. De belofte van grassprieten onder blote voeten, waterdruppels op spelende lijfjes. Zand dat halve dagen langer dan gewild overal met je meegaat. De geur van een frisse morgen die een warme dag belooft. Het geluid van een camping die wakker wordt, waar kinderstemmen gestaag het geluid van vogels en krekels overstemmen. Het geluid van de branding, de smaak van zout. Gesis en geknetter van bbq's. Klepperende slippers, krakend stokbrood.  

Dat allemaal op de parking aan mijn auto, terwijl ik me uit mijn jas en trui pelde en overwoog of ik de dag blootsvoets kon verder zetten.

Om te onthouden, zo mooi

Op een avond zaten de eekhoorn en de mier naast elkaar op de bovenste tak van de beuk. Het was warm en stil en zij keken naar de toppen van de bomen en naar de sterren. Zij hadden honing gegeten en gepraat over de zon, de oever van de
rivier, brieven en vermoedens.
'Ik ga deze avond bewaren,' zei de mier. 'Vind je dat goed?' De eekhoorn keek hem verbaasd aan.
De mier haalde een klein zwart doosje te voorschijn. 'Hier zit ook al de verjaardag van de lijster in,' zei hij. 'De verjaardag van de lijster?' vroeg de eekhoorn.
'Ja,' zei de mier en hij pakte die verjaardag uit het doosje. En zij aten weer zoete kastanjetaart met vlierbessenroom, en ze dansten weer terwijl de nachtegaal zong en het vuurvliegje aan- en uitging, en ze zagen de snavel van de lijster weer glimmen van plezier. Het was de mooiste verjaardag die zij zich konden herinneren. De mier stopte hem weer in het doosje.
'Daar stop ik deze avond bij,' zei hij. 'Er zit al heel veel in.' Hij deed het doosje dicht, groette de eekhoorn en ging naar huis.

(Toon Tellegem)

Botsen

Overdag kunnen we nogal eens botsen KleineVent en ik.
Dat de trampoline buiten staat, bijvoorbeeld. Terwijl hij - wanneer er niet buiten gespeeld wordt - in onze zetel een perfecte dubbelganger voor het springtuig gevonden heeft. Of over tekenen. Dat dat op een blad kan of karton of stof. Terwijl hij zijn kunsten liever botviert op de witgepleisterde muren.

Als we botsen dan botsen we hard. Dan moet ik me uitrekken om boven hem uit te torenen. Dan moet ik mijn olifantenvel aantrekken en me wapenen tegen woorden die hij nooit of te nimmer van mij kan geleerd hebben. Dan hoor ik hoe ver onze beider volumeknop wel reikt. Soms blijft het bij één botsing per dag. Andere dagen gooi ik onszelf de tuin in of de fiets op om wat frisse lucht tussen ons alletwee te laten waaien.
Maar 's avonds lassen we een pauze in. Dan is hij te klein om zelf de trap op te stappen. Dan klautert hij in mijn armen en blijkt zijn hoofd nog wonderwel in de holte tussen mijn hals en schouder te passen. Dan klemmen kleine armen me vast zodat hij nog 100 zoenen kan planten voor de nacht.
En altijd, na een dag waar ik de blauwe plekken van de dag nog voel schrijnen op mijn hart, kan ik het niet laten. Dan sluip ik zijn kamer binnen en fluister zacht in zijn oor: Slaapwel, mijn kleine dondersteen.
Iets met toch het laatste woord te willen hebben, denk ik.

Flesje

Gisteren was een dag om in een flesje te steken. Uitslapen en wakker gemaakt worden door twee paar aaiende kleuterhandjes. Ietwat slaapdronken de trap afwankelen en plaatsnemen aan een uitbundige versierde moederdagtafel. Versjes en zelfgemaakte bloemen die nooit verwelken. Nog meer knuffels dan anders, waar naar 't schijnt ben ik de liefste...
Voeten onder tafel steken bij de (schoon)mama en twee paar kleuterogen zien dichtvallen tijdens de rit naar huis.Lezen in de auto en zo de wacht houden bij twee slapende kleuters om ten slotte te landen in een tuin vol feestgedruis. Kinderen werden monsters en prinsessen. Mijn zoon verdween in de zandbak en startte daar een bakkerij met zandtaarten als specialiteit. En als ik voor mijn dochter ooit geen babysit vind, poot ik haar gewoon met haar beste vriendje op de schommel in die tuin en ik weet dat ze me de eerste uren niet zal missen.

Het was een dag op zijn best. Een dag om in een flesje te steken. En dankzij mijn Lief die gewillige boodschapper speelde voor onze kroost kan ik dat ook doen. Dit flesje. Dat voor altijd zal ruiken naar vrienden, zon en iets teveel bubbels.

Mirror Monday

51 weken lang neemt Roos al een foto van zichzelf voor de spiegel. Voor de 52ste editie zocht ze bloggers die ook even met de camera voor de spiegel wilden staan:

Zo, dit ben ik.