Einde Jaar
Het is weer die dag van het jaar, waar je mensen zonder blikken en blozen 'tot volgend jaar' kan naroepen. Het grote uitzwaaien en achteruitkijken is gedaan. Want morgen schijnt alles nieuw en vers te zijn.
Morgen zal ik voornamelijk geradbraakt zijn van vandaag.
Morgen ben ik ook twee nieuwe voornemens rijker.
En morgen zet ik ze misschien ook hier.
Een paar honderd getuigen zorgen voor gezonde druk.

Een vrolijk einde
en een mooi begin
en ja

tot volgend jaar!

Kerstvakantie

Anno 2009:
laat slapen - zeer zeer zeer vroeg opstaan - om 6u45 met drie in bad - lang leve de digirecorder - ook lang leve plop en consorten - veel volk in huis - veel regen - de opberglimieten van ons huis testen - datzelfde huis stilaan in een speelgoedwinkel zien veranderen (danku oma en opa) - plannen maken voor een standje op de rommelmarkt na de vierde openvallende kast - kerstboom - kerstboomnaalden - KleineMeid vind kerstboomnaalden lekker - kerstboomnaalden uit kousenbroeken prutsen - nog vijf dagen - veel te kort

Mooi
De dag strekte zich wat leeg voor me uit. Dat doet Kerstmis sowieso al tien jaar, sinds zij er niet meer is. Daar kan geen kersbuche, gourmet of feestelijk versierde kerstboom tegenop.
Maar 2009 had een offensief gepland. Ik mocht uitslapen. Eén bonuspunt. Pakjesfestijn op het tapijt, verse boterkoeken en dito fruitsap en lieve wensen over de telefoon. Drie bonuspunten. Twee vermoeide ukken die een stuk in de middag sliepen en een kerstfilm voor ons. Door een lege stad wandelen en flarden van kerstmuziek opvangen.
En op de valreep - na bijna veertien maand - eindelijk een eerste tand voor KleineMeid.

Kerst 2009 eindigt bijzonder hoog in de toptien. Ik hoop voor u hetzelfde.

Bijna alleen
Nog één vinger heeft ze nodig.
Eén miezerige pink als een laatste houvast voor ze er alleen vandoor gaat.
Ten huize Kruimel loopt de weddenschap. Doet ze het nog dit jaar?

Gelukkig ligt er een laagje sneeuw over

Prut.

Dat is de uitschuiver die ik maakte en hoe mijn knie nu voelt.
Dat is de poetsvrouw die 8u en 9u20 een beetje dooreen haalde.
Dat is KleineVent die krijsend de klas binnengedragen moest worden omdat hij nog buiten wilde spelen.
Dat was het nieuws in mijn mailbox, maar nog meer het feit dat het via de mail ging.

Maar gelukkig ligt er nu een laagje sneeuw over.

SvhJ - in extremis

Jos Gheysen werd de beste blog. En jij?
Domi | 12.17.09 - 10:23 am | #

Ik werd vierde. Dankjewel daarvoor, iedereen die op mij wilde stemmen.
Maar ga vooral eens bij Houbi kijken. Die heeft een strak plan.

Helemaal en zalig verdwaald

Oh ja, alles komt terug

Slapeloze nacht
Hij is het uitroepteken na een eindeloze Aaahh. Uitgestrekt, rood en boos.
Dan is hij enkel nog geschreeuw. Een bundel decibels om 3u 's nachts. Samen wandelen we kringetjes rond zijn wieg. Hij is de langgerekt NEEEEEEEE onder mijn oor. Mijn tanden klapperen afwisselend B en R tot ik blauw en koud hem meeneem naar ons bed en hem tegen me aan trek. Hij krult zich en sabbelt op zijn duim, een kleine komma in zijn huilbui.
Ik plooi me tegen hem, als een haakje dat alles afsluit.

Vervang gewoon even de hem door haar en de hij door zij

Ik heb een held nodig vandaag

Ik heb een held nodig vandaag om die stapel papier links een stevige opdoffer te verkopen. De to-do-lijst met één welgemikte armzwaai aan de horizon te laten verdwijnen (en dat doet mijn held zonder te verpinken). Ik heb een held nodig die sneller dan het licht mijn foto's sorteert en in mooie albums verpakt. Ik heb een held nodig om de wankele dozentoren te doorspitten op zoek naar dat ene ding uit mijn jeugd dat ik NU moet hebben.
Ik heb een held nodig om de koude mee uit mijn tenen te stampen en de slaap uit mijn ogen te blazen. En maak je vooral geen zorgen over mij. Ik verstop me ondertussen wel onder zijn vuurrode cape.

Kerst-vibes

Dit doet iets raars met mij:



Instant wil ik glitters op mijn bureau rondstrooien, in de kerstpunch staan roeren en cadeautjes in blinkende verpakking onder de kerstboom schikken. Ik krijg visioenen van wit besneeuwde gazons, gluhwein en kerststronken. Ik zie een kerstcaravaan cocacola-gewijs aan ons raam voorbijtrekken en heb wat heimwee naar de dagen dat ik geloofde in de kerstman. Ik wil honderden kaarsjes aansteken en dos mijn kinderen nog net niet uit in rood en groen.

Laat ik het liedje maar een paar dagen niet meer beluisteren.

Ik beloof het je
Allerliefste kleinste van me,
Op een morgen wanneer je pakweg zeventien bent en de avond voordien goed de bloemetjes buitenzette zal ik een onbedwingbare nood voelen om te stofzuigen. Ik zeg het je nu al. Rond een uur of zeven moet en zal het stof vanonder jouw bed gezogen worden. Is je dekbed toe aan een rondje in de wasmachine en moet dat gordijn grondig gelucht worden.
En als je me kreunend vanonder je deken naar minder aangename oorden verwenst, dan zal ik je vertellen over die ene memorabele nacht. Die nacht dat je de longen uit je lijf krijste, boos en rood. En hoe ik de trappen opstormde in de verwachting dat er minstens drie man jou folterde. En hoe je plotsklaps ophield met brullen toen ik me over je bedje boog, met een schalkse glimlach en uitgestrekte handjes. Maar het weer op een brullen zette zodra ik uit zicht verdween. En dat voor twee uur lang.
We zullen herinneringen ophalen, lieve meid, op die morgen binnen een vijftiental jaar. Hoe je ook kreunt, zucht en mort. En dan zal ik heel even denken: zo weet je ook hoe het voelt.

Alle liefs,

Je mama

SintEnPiet

Zijn voeten pletsen koud op de tegelvloer. Met grote ogen speurde hij de woonkamer af. Op het tapijt, de zetel. Niet bij de kachel. Nog sneller roffelden ze naar de keuken. Lichtknopje aanknippen om tegen de muur van verbazing aan te lopen.

Dit was het eerste jaar dat hij kalenderhokjes kleurde. Aftelde en vol verlangen zong. En de opluchting droop van zijn gezichtje bij het zien van een keukentafel met cadeautjes.

SintEnPiet, bedankt voor dit weekend met mijn KleineVent & Meid. Voor die vent die een hele Duplostad bouwde bevolkt met poppetjes die uiterst amusante gesprekken voeren. En voor de kleinste die alle letterkoekjes verzamelde die ze te pakken kon krijgen en stiller dan stil haar wangen volstopte.

Meer had ik niet kunnen vragen toen ik ook stiekem mijn schoen zette.

Uitslaapdagen
Het was mijn uitslaapdag, (Ja, wij hebben uitslaapdagen. Met twee kinderen die houden van het holst van de nacht en het krieken van de morgen is slaap een schaars goed. En dan verdeel je dat netjes en eerlijk. Met de lat ernaast als het moet.), maar het slapen zelf lukte me niet meer. En uit een donker hoekje uit mijn geheugen kwam een herinnering aanvliegen. Eentje met zondagmorgens in de hoofdrol, koffie op het nachttafeltje, nog diep onder de deken verdiept in mijn boek.

Laten we dat doen!

Of niet, vond Lief die verbouwereerd keek naar mijn wakkere ogen, nachtlampje en alertheid: Dat kan je ook beneden doen! Wat hij niet zei: en ondertussen op onze twee letten, terwijl ik terug in bed kruip.

Neen, ik denk dat ik nog wat ga slapen, mompel ik. Boek op de grond, lampje uit, neus onder de deken. Tot ie vier stappen weg is. Want stiekem lezen, is nog net dat beetje leuker