wel & niet voor kruimels, en nog iets

Er zijn veel zaken die het nooit tot op deze pagina halen. Simpelweg omdat ik mijn leven bloggewijs opdeel in 'wel voor kruimels' en 'niet voor kruimels'. Zo is dit één van die dingen die normaal gezien in het lijstje 'niet voor kruimels' staan. Alleen vandaag springt het even over de lijn. Uw handtekening is meer dan welkom. En daarmee - huppekee - springt het terug naar de 'niet kant' van het verhaal.

Mijn liefde voor stof en naaimachine is ook zo'n onderwerp. Ruim een jaar geleden, geïnspireerd door de vele enthousiaste blogsters die me met woord en beeld verzekerden dat het allemaal niet zo moeilijk is. En inderdaad dat is het niet. Er rolden al kleedjes, tassen en rokjes vanonder mijn naald vandaan. En ik deed het met zo'n glimlach dat mijn Lief nogal verbaasd reageerde toen ik zie 'dat we nog een verjaardagskleedje voor KleineMeid' moesten kopen. 'Hoe? Maak je dat dan niet zelf?'. Ja dus, dit model (dankje Marie) met deze stof. Nu nog wat tijd vinden. En misschien ooitvanzijnleven een foto, als u daar al op zit te wachten.

donderdag-vraagdag

De zon zet de ochtendhemel in brand. Vuurrood, zacht paars en goudgeel wemelen door elkaar.
En elke keer, echt elke keer, denk ik dat zij dat voor mij doet. Dat het haar manier van knuffelen is. In plaats van twee zachte armen, houdt ze de hele horizon voor me open.

En jij, wat zie jij in zo'n ochtendelijke schoonheid?

Nadenken
In het bos zijn we gelukkig, KleineVent en ik. Hij door de overvloed van stokken, blaadjes, kastanjes en eikels om op te rapen, paddenstoelen waar kabouters in kunnen wonen en bomen om op te klauteren.
Ik om de frisse lucht, de stilte en mijn grootste al het bovenstaande te zien doen.
De buit van de dag was een stapel stokken. Een stok om mee in het water te slaan, een om bolsters om te draaien, één om een katapult van te maken en een voor zijn allerbeste vriendje. (Want ja, welk bijna vijfjarig jongetje is nu niet blij met een zelf uitgezochte stok?)
Jammer genoeg bleken zelfs mijn armen te kort om alle stokken mee te nemen.
'Je mag er drie uitkiezen', zei ik terwijl ik één van de vijf katapult-stokken door mijn vingers voelde glippen.
KleineVent snelde naar het bankje, ging zitten en drukte zijn vuisten tegen zijn kin.
'Wat ga je doen?', vroeg ik met mijn armen vol stokken.
'Daar moet ik echt eventjes over nadenken.'