Ochtendmuziek

 

 

In plaats van mijn kinderen op de slee neer te poten, kroop ik extra vroeg achter het stuur en kroop ik samen met een lange sliert auto's richting de oprit. Ik hield mijn tanden netjes weg van mijn stuur. Ik hield mijn vocabulaire scheldwoorden dicht en sloot alle frustraties op in mijn kleine teen. Het sneeuwlandschap rondom me werd omgevormd tot bruine drab. Ik richte mijn blik op de takken vol ongerepte sneeuw en dacht niet aan de klok.
Ik reed en zou wel zien wanneer ik er zou raken.

Met dank aan Siska voor de fantastische soundtrack bij het fileschuiven.

Donderstenen

Ik denk dat ik op maandag 7 januari wat onderuitgezakt aan mijn computer zat. Mijn mailbox liep alarmerend snel vol met mails. Er lag een aanzienlijke stapel te openen post, maar in plaats van mijn mouwen op te stropen en te kijken wat voor nieuws er zat tussen de 386 ongelezen berichten vouwde ik mijn handen om mijn warme koffiemok en keek naar buiten.

'Luister', zei ik tegen mezelf. 'Hoor je dat? Niets, absoluut niets. Geen ge-MAMAAAAAA! Geen gehuil, gejen, geduw en gesar.' Ik sloot mijn ogen en ademde diep in en uit.
Het was een volle veertiendaagse, die vakantie die rond Kerst en Nieuw plakt.
Ik ben niet uitgerust.
Ik ben niet uitgeslapen.
Ik ben zo mogelijk nog vermoeider dan voor de vakantie.
Twee donderstenen zitten daar voor een groot stuk tussen. Alle vakantieplannen en activiteiten ten spijt waren mijn kinderen twee magneten die in een mum van tijd aan elkaar plakken om dan stevig te knetteren. Kampen werden aangevallen en verwoest. Tekeningen verscheurd, knikkerbanen gesloopt en treinbanen verbouwd. Was de één vertrokken in zijn spel, marcheerde de ander er ostentatief door. Broers en zussen werden meermaals levende zitkussens, stootkussens en stormrammen. Op de tiende dag gingen mijn nekharen al bij de eerste gebrulde 'aanvalleuh'  (6.10 u.) rechtstaan.

Het deed dus deugd, dat eerste uur voor mijn beeldscherm en 's avonds kon ik eerste (en volgende) gebrulde 'aanvalleuh' opnieuw de baas. Een lichtgewicht van 1m14 vang ik zo op in mijn armen en keer ik moeiteloos enkele keren om. Die puf en zin krijg ik dan ook weer van een computer vol onbeantwoorde mails en iets teveel koffie.


.

Dienstmededeling #2

Wie hier op zit te wachten. Ik ben je niet vergeten. Mijn pen is niet zonder inkt gevallen en er was ook nog wat briefpapier te vinden.
Het komt.
Beloofd!

2012 in letters

Via Goodreads daagde ik mezelf uit om in 2012 34 boeken te lezen. En dat lukte, op de valreep.
34 boeken, dat is 12803 pagina's.

Ik dank de trein, de vele voetbalmatchen en actiethrillers die mijn Lief  (en ik niet) wou zien en ziplockzakjes die ervoor zorgden dat ik samen met mijn Kobo zorgeloos te water gelaten kon worden in een schuimoverdekt bad. Ik dank de vriendjes op de camping die mijn kinderen entertainden en een beetje teveel uren in de wachtzaal van de dokter. Ik dank de speeltuin, de dochter die eindelijk zelf kan schommelen en de zandbak in eigen tuin. Ik dank de zwemlessen van KleineVent met het harde bankje waarop ik kon zweten en de uitslaapochtenden.

Voor dit jaar leg ik de meet één boek verder en ik beet de spits alvast af met een fantastisch boek. Eentje op de plank met vijf sterren terecht kwam: Gone Girl.
Lezen, als je ook het jaar in wil zetten met een spannend boek dat je om het hoofdstuk op het verkeerde been zet.