Zeven!

Er moest een kaarsje op zijn boterham. De kroon doet hij niet meer af en zijn verjaardagskaartje gaat mee in zijn agenda (zo kan ik het nog een paar keer lezen vandaag).
Gezwind vertrok hij naar school voor een dag vol verjaardagsrituelen. Ik kon nog net een zoen lospingelen voor hij met zijn traktaties in zijn schooltas de straat uitsjeesde.

In de auto denk ik aan zeven jaar terug. Hoe ik hem - net geboren - voor het eerst vasthield. En dacht 'niemand, echt niemand, is op dit exacte moment gelukkiger dan ik'.
Ik denk dat voor hem vandaag hetzelfde opgaat.

De perfecte spagaat

Mijn hart blijft vaak hangen in het 'toen'.  Bij de twee kinderbenen die op het aanrecht zaten en voeten die hoog boven de vloer wiebelden. Bij de talloze kampen met de jeugdbeweging, de jaren met een eigen stek in de kelderverdieping van een studentenhuis.
Ik kan uren ronddolen in mijn hoofd. Herinnering na herinnering opdiepen en herbeleven.
Denken aan wie ik toen was,  wie er ondertussen verdwenen is, hoe anders het was.

Wanneer ik uit mijn dagdromen gewekt wordt, snelt mijn hoofd vooruit naar morgen.
Naar wat-zullen-we-eten? Kan-de-babysit-komen? Speel-ik-het-klaar-om-deze-deadline-ook-te-halen? En zo hang ik een perfecte spagaat tussen nostalgie en plannen. Soms ietwat doelloos in het nu, met kramp in mijn benen.

Maar nooit is er meer nodig dan mee op het tapijt te hurken en mee te bouwen aan een knikkerbaan. Of me mee naar buiten laten lokken en de lieveheersbeestjes bekijken. Om samen kampen te bouwen in het bos.
Niets ankert me meer in het nu, dan zij.

Enkele kleine dingen teveel

Er spoken enkele kleine dingen teveel rond in mijn hoofd. En het voelt als een honderdtal wegrollende knikkers samenhouden. Op zich wegen ze samen niets, maar toch heb ik beide armen, handen en benen nodig om de boel bijeen te houden.
Zo voelt mijn hoofd nu. Het ene klein dingetje na het andere rolt in mijn schoot en het lukt niet om alles bijeen te houden. Een detail met de deadline op het werk, verjaardag traktaties voor de oudste die nog ineen gebokst moeten worden, wat vragen rond A op het werk en meteen ook over C en vergeet ik niet terug te mailen rond X? Ondertussen wat vragen van de ouderraad en het to-do-lijstje voor ons 'we gaan kamperen'-plan deze zomer.

Gelukkig weet ik waar er een lief oor is waar ik eens kan foeteren. Zo'n oor dat mij na het luisteren ook toont hoe je een knikkerzakje maakt en de hele hoop wegrollende knikkers met één pink bijeen kan houden.

Halfweg een pak boeken

Ik begon met een klein hartje aan de 'legende van een zelfmoord'. Alom bejubeld en aldus belandde het in mijn stapeltje.
Op Moederdag werd ik te water gelaten in een bad vol bubbels, vergezeld met een glas verse fruitsap en wat aardbeien. En hoe gek ik ook ben op mijn kobo, een gewoon papieren boek leest nog altijd het makkelijkst zo twintig centimeter boven het wateroppervlak.
Na een groot uur sloeg ik het boek echter met afgrijzen dicht, helemaal koud vanbinnen. Hoe mooi ook geschreven, rauw kan soms te rauw zijn. Dus belandde mijn exemplaar in mijn boekenkast en blijf ik steken op halfweg, niet wetend of ik het ooit helemaal zal uitlezen.

En dan is er ook nog Stoner. Een vergeten parel die afgestoft en opnieuw uitgegeven werd. Zo mogelijk nog meer bejubeld. Her en der uitgelezen in een dag of twee dagen.
Met grote verwachtingen begon ik eraan, struikelde over de - ongelofelijk saaie inleiding - en klapte het ding dicht. Stoner zit nog niet in mijn boekenkast - hier thuis ook wel eens de vergeetput voor halfgelezen boeken genoemd. Ik wacht op lange, lome vakantiedagen en een goede portie zon. En misschien geef ik mezelf nog op mijn kop om al op te geven na de eerste struikelpartij.

Misschien...

Overal schoonheid #2

Het is één van die zeldzame keren dat ik hoor hoe onze tuin echt klinkt. Ik zit op het terras met mijn ogen gesloten. Op het eind van de tuin ruist de wind door zeven hoge boomtoppen
Vogels vliegen af en aan. In één van de boomtoppen barst een gevecht los tussen een hoop eksters. En ik vraag me af of ze anders ook zoveel lawaai produceren.
De ballen op de trampoline wiebelen zacht in de wind. Een loopfiets ligt languit op zijn zij, één wiel wat hoger in de lucht dan de andere. Op het terras liggen drie stoepkrijtjes samen op een hoopje aan de voet van een onafgewerkte tekening. Een lege schommel piept zachtjes als een windvlaag zijn touwen te pakken krijgt.
Dit is een tuin minus de kinderen die er normaal in rond suizen. Een tuin die aan het wachten is tot de voordeur piept en er twee boekentassen in de hoek geknald worden. Het is een tuin die zich lui uitstrekt in afwachting van gejoel, gespring op de trampoline en een onvermoeibaar aantal potjes voetbal.
De wind gaat liggen, de zon breekt door en ik wentel me even in de voor mij onnatuurlijke stilte van onze tuin.

Als je goed kijkt is er altijd iets moois te zien. In 'Overal schoonheid' probeer ik elke week iets moois dat ik zag te vangen in woorden.