Even '...'

...

tot later!

Aftellen
Ik zit in het plezierige deel van aftellen, ik heb vingers genoeg om de resterende dagen te vertegenwoordigen.
Nog twee vingers: zoveel weken tot mijn 2 een 3 wordt.
Nog één vinger: zoveel keer nog slapen en het is (weeral) feest.
Nog drie vingers: zoveel weken tot 'we gaan er vandoor'
Als een klein kind hou ik mijn vingers af en toe voor mijn ogen. Het komt in zicht. En ik verlang, met lijf en leden.

Waar ben je?

En plots was ze dus weg.
Weg als in: ik leg je even op je speelmat, maar daar lig je niet meer als ik twee minuten later terug kom.
Weg als in: op handen en knieën tussen zetel en salontafel kruipen op zoek naar iemand van 69cm en 8 en nog wat kilo.
Tot er opeens een gorgel opklinkt vanachter KleineVent zeteltje. En er daar een KleineMeid breed glimlachend met zwiepbeentjes ligt te wachten.
Kruipen doet ze nog niet, maar met rollen kom je ook al een heel eind.

Ik ben feeeel jaar
Deze nacht overwoog ik om KleineVent in een bonsaï-potje te planten. En KleineMeid meteen ook, terwijl ik toch bezig was. Want, KleineVent die is nog maar gisteren geboren en KleineMeid drie seconden geleden, wat mij betreft. Dat groeien mocht wat trager gaan.
Deze morgen meet ik KleineVent af op mezelf. Net tot aan mijn heup reikt hij. Hij telt minitieus op zijn vingers af hoe oud hij nu is en stuitert de rest van de morgen rond met zijn hand in een vreemd gewrongen klauwtje. 'Ik ben feeel jaar.' Ik geef mijn hart een schop en lach.
Hij is feeel (Jappers voor drie, nvdr).
Dat is groot genoeg.
Maar ook klein genoeg.
En ik hoop dat ik ooit leer om hem bij te benen in groeien. Want op dat vlak is hij me steeds te snel af.

3 min één dag
‘Mag ik mijn moederlijk veto stellen?’, probeer ik wanneer Lief enthousiast vertelt over het cadeau dat hij op het oog heeft voor KleineVent.
‘Waarom? Een cricketspel is toch leuk?’
Ik denk: houden hamertjes, houten ballen, ijzeren poortjes met scherpe ijzeren punten.
Ik denk: een KleineVent die alle kanten opvliegt, woest met zijn houten hamertje maaiend.
Ik denk ook: een KleineMeid die wat op en neer rolt op haar dekentje in de tuin.
Ik denk…. Neen, dat probeer ik zelfs niet te denken.
‘Mijn broer en ik hadden vroeger ook zo eentje’
‘Zie je wel’, juicht Lief enthousiast.
‘Wat ik me nog herinner zijn drie poging tot doodslag, waarvan eentje bijna zeer effectief.’
Maar Lief, die luistert al niet meer. Ik weet het zeker. In gedachten heeft hij al een parcoursje uitgestippeld doorheen de tuin.
Als u mij deze zomer zoekt. Ik zit in de tuin en ontwijk zwiepende hamertjes en suizende ballen. Met dank aan mijn Lief.

En oenoemdegij manneke?
KleineVent noemt zichzelf Japper. Welke vader en moeder verzinnen het ook om een kleine vent een naam te geven met een 's' en een 'p' knal achter elkaar. Dat is moeilijk. Dus is het Japper. Zelfs nu de 's' en de 'p' al vlot over de tong rollen blijft het Japper.
Nog maar eens opvoeden dus.
'Zeg eens Jas'
'Jas'
'En nu per'
'Per'
'Jas Per'
'Japper'
'Neen, Jasssssper'
'Jappppp perrrrr'
'Neen, Jas. Kijk wat is dit hier'
* educatief ingestelde vader neemt zoons jasje tussen duim en wijsvinger*
'Mijn trui'

Wat ik me afvraag terwijl ik een tractor voorbij zoef die het gras in de berm kortmaait.
Zou die man ook nog steeds genietend de versgemaaid-gras-geur opsnuiven? Of is dat net als die keer dat ik vakantiejobgewijs een maand lang de snoepvakken moest aanvullen. En een jaar lang bijna ging lopen als ik nog maar een kersje of een draculatand zag?

Zand & Water
Het zit in die ene zandkorrel op zijn wang net onder zijn oog. Of neen, in die ene waterdruppel aan zijn oor. Neen, het zit zeker de zon die in zijn ogen glanst. Of wacht, volgens mij ligt het aan zijn witte tanden die ik van ver zie schitteren.
Terwijl de kleinste op mijn buik slaapt kijk ik hoe de grootste en de nog grotere samen een modderkasteel bouwen. Zo van hier nog een schep en daar nog eens goed aanstampen. Om dan als een ware held bovenop het bouwsel te staan. Handen hoog, glimlach breed. Een 'Kijk mama, Kijk!' en plons. En even is er geen grootste meer. Alleen een nog grotere die een proestend ventje uit het zoute water opvist.
Het zit in die ene zandkorrel, zeg ik je. Of neen, toch nog meer in de waterdruppels die glinsteren op hun joelende lijven.

F**** de computer
'Nog heel even en je maakt een duikeling het raam uit', dreig ik met uitgestoken wijsvinger.
Het scherm blijft bevroren.
'ZON-DER PAR-ACH-UTE!!!!', grom ik met mijn tanden opeengeklemd terwijl ik ritmisch op de toetsen beuk.
Er stijgt wat gepiep en gebrom op. Het scherm komt tot leven en tientallen waarschuwingsmeldingen bliepen op. Nog wat langer gepiep en het scherm gaat zwart. Dat was meteen het einde van een werkdag waar Word me tientallen alinea's te laat achterna kan. Van 8 uur starten en heropstarten. Van maniakaal elk geschreven woord opslaan uit vrees voor een computer die opeens de handdoek in de ring kan gooien.
Weet je wat, misschien moet ik het weer ganzeveer- en postduifgewijs aanpakken. Me ouderwets boven papier buigen en met laten leiden door het gekras van een pennepunt. En als jullie toch nog willen meelezen, dan mailen jullie me simpelweg jullie adres.

Doop
Ook de diaken weet nu over welke set longen onze dochter beschikt. Samen met alle opa's, oma's, nonkels, tantes, peters en meter. Gelukkig was er een boekje met de teksten voorhanden, zo kon iedereen zelf voor de ondertitels zorgen bij de dappere pogingen van de diverse voorlezers.

Maar het was mooi. Mooi met de hoofdletter M. Het weer, familie en vrienden, de bijzondere cadeau's en KleineMeid. Vooral KleineMeid.

Feest
De tent in de tuin heeft KleineVent al geadopteerd als zijn 'speelhuisje'. Zijn hele kleuter hebben&houden sleepte hij al het partyding in. Het gras is gemaaid, de planten zo goed en kwaad mogelijk gesnoeid, houtschors opnieuw op hun plek geveegd en er kwamen bloemen bij. Al zeg ik het zelf: onze tuin zag er nooit eerder zo fleurig uit.
Nu is het wachten. Wachten en hopen. Dat de zon morgen even vrolijk schijnt, dat oprecht uitgesproken woorden hun weg vinden naar het hart van iedereen die er zal zijn. Wachten op lekker eten en hopelijk een warme lenteavond. Maar vooral afwachten of KleineMeid nog steeds in haar kleedje past.

Ik heb vele liefdes

Het is erin gegroeid. Erin gesleten, zeg maar. Van noodzaak tot rustmoment waar ik elke dag opnieuw naar uitkijk.
Toen het rondwandelen en wiegen overbodig gemaakt werd door het simpelweg ‘er zijn’. Op dat moment nam ik ‘Schaduw van de Wind’ erbij. Want ik kan in twee werelden zijn: daar in Barcelona met één oor gereserveerd voor mijn dochter die de slaap naar haar bedje lokt.
Een stapel houdt samen met mij de wacht. ‘Lelieblank en scharlakenrood’ soest geduldig bovenop ‘Jonathan Strange & Mr. Norrel’ die op zijn beurt de laatste pagina van ‘Boetekleed’ afwacht. Op dagen die starten met een knal en doorrazen tot ik de tijd vind om stil te vallen is dit mijn schuilplek. Een moment dat niets meer behelst dan een makkelijke zetel, voorzichtig licht dat mijn dochter niet wekt en een wereld tussen de regels.

Ik heb vele liefdes. Heel wat daarvan hebben een naam, anderen zijn een gevoel en één van die liefdes gaat uit naar het alfabet en wondermooie woorden.

Moleskine - 18 maand
Ik blader terug in mijn agenda, zoekend naar oude namen die bij oude afspraken hoorden. Ik zoek door haastige aantekeningen, pijltjes die wijzen naar niets. Doorschrapte afspraken daar waar ik mezelf en eilandbewoner verplicht op de bank moest parkeren. Nog meer afspraken daar waar ik tegen alle verwachtingen weer vrij verklaard werd.
Ik grinnik bij vier november: gyn en een puntje.
Dat had ik zonder het toen al te weten juist.
Ik grijns bij vijf november: rondleiding verloskwartier.
Dat was niet meer nodig.
Ik verzucht bij de dagen daarna. Babybezoek, babyafspraken en vooral babyritme. Daarna wordt het stil in mijn agenda. Dagen, weken en maanden zijn leeg. De datumvakjes blinken me blanco toe. En ik zucht wanneer na pagina’s en pagina’s zwijgen de afspraken en to do lijstjes de pagina’s weer afrollen.
Ze zijn echt voorbij: mijn volle, lege dagen.

En hoe gaat het met de boekenplank?

Bad, bubbels en veel van dit kaliber....

Opkikker
Net op het moment dat ik dreig te verdwalen in een net van punten en komma's, pingt mijn computer me weer bij de les. Ik hijs mijn oogleden op en poets de luttele drie uur slaap zo goed en zo kwaad mogelijk van mijn gezicht.
Twintig goed gekozen woorden vullen mijn scherm. Een simpel en klein compliment over niets, maar o zo raak.
Beter dan de zwartste koffie.
Beter dan blote tenen in met ochtenddauw bedekt gras.
Bijna even goed dan de glimlach van mijn KleineMeid die door KleineVent met zoenen overladen wordt. Bijna....

Zes plus een dag
Zes kaarsjes of een half, zo u wilt. At ze taart, ik zette er gisteren eentje op. Maar haar echte halfjaardag is voor mij pas vandaag. Om 10 uur 's morgens om exact te zijn.
Toen reed de vroedvrouw - twaalf uur nadat ze met haar in allerijl de verloskamer uitholden - een doorzichtig wiegje met lieve lading terug mijn kamer binnen. Sindsdien weet ik wat het is iemand vast te houden om nooit meer los te laten. Om te voelen hoe een hart barst van geluk en te lachen tot je mondhoeken scheuren.

Taaltenen vs mamahart

Woutje heeft mij geslaat. Ik heb Woutje geschoppelt. En ik heeft getekent en gestempelet. Een heel konijntje, maar niet op de oogjes. Ik mag niet in de oogjes plikken.

Mijn taaltenen krullen zich bij zoveel creatieve vervoegingen, mijn mamahart merkt trots op hoe hij de woordenschat opzuigt als een spons.