Abcdefghijklmnopqrstuvwxyz

Ik geef de c een duwtje tot ie hobbelend op zijn rug kiepert. Vlug gris ik de s uit het alfabet en wapper die open. De m,h, k, x en d gebruik ik om de deur te blokkeren. Met de o als hoofdkussen en de zachte s als deken nestel ik me in de holte van c. Ik laat me wiegen en hang de z in een tekstballon boven mijn hoofd.

Stem op mij, met één voorwaarde

Hé, kijk! Ik ben er weer bij. De Kruimel die op het toetsenbord woont, vind het fantastisch. De Kruimel die ergens in december in levende lijve tussen andere bloggers mag gaan rondwandelen, denkt er het hare van.

Maar sinds 2007 zijn we al wat meer 'pur sang'. Dus stem op mij. Maar omdat je mij echt geen moppeke wilt horen vertellen ergens daar vooraan op het podium, stem je beter ook op kerygma, door een roze bril of blog.zog. Drie weblogs naar mijn hart die wel een moppeke kunnen vertellen. En dan sta ik in rijtje net daarna te grijnzen.

Hier mag je stemmen. Doe dat goed!

We doen van Villa Kakelbont tegenwoordig
We staan aan de creche wanneer die overduidelijk gesloten is, alleen wisten we dat niet. We hossen 's nachts rond met flessen en pijnstillers en willen 's ochtends (en bij uitbreiding vaak ook over de middag)alleen maar slapen. We openen deuren in pyjama met haren alle kanten op voor vriendelijke meelezers, de schaamte voorbij en in volle gelatenheid.
We staan een dag te laat aan de ingang van het theater. En de film die we dan als troostprijs willen bekijken, ja, daar ware we ook te laat voor.
We doen van Villa Kakelbont tegenwoordig. Met evenveel chaos als Pippi herself, maar wat minder charme.

Klassiekers
Op zijn tenen loert hij over de balie naar het roodharige meisje dat zijn boeken inscant.
'Mevrouw?'
'Ja, manneke?'
'Ben jij Pippi Langkous?'

Bobijntje
We vlogen door de dagen. Vierden de 'één' bij vissen en pinguïns. Stortten onszelf in het ballenbad en zoefden van grote glijbanen. We bewonderden de KleinsteMeid en waagden het om twee nieuwe kasten te kopen in het gezelschap van een peuter en een kleuter. We plensden door de regen op weg naar de bibliotheek en wonden de bibliothecaresse zodanig rond onze vinger dat we nog tien minuutjes extra mochten zoeken naar een mooi voorleesboek. We dwaalden rond in de mooiste speelgoedwinkel en wisten onder vier kleine oogjes ongezien pakjes mee te smokkelen.
Maar er moesten ook veel snotneuzen geveegd worden, tranen gewist en verdrietjes getroost. Er waren veel pamperwissels onder oorverdovend protest, natte hoeslakens door 'oeps' en speelgoedtornades die in een oogwenk de woonkamer overspoelden. En er zijn die nachten die nog steeds veel te kort lijken.
Zodoende beweeg ik me trager door deze zondagmorgen dan normaal, tot ik struikel over het cadeautje dat Lief voor me meebracht. Een stukje Boekenbeurs in huize Kruimel. En ik overweeg met hart en ziel om me te verstoppen tussen pagina 1 en 389.

Ze is er!
Misschien was dat het mooiste.
Hoe ze elkaar aankeken.
Het geluk van hun 'eindelijk' zonder woorden samengevat in hoe ze hun meisje knuffelden. De trots die van de woorden 'onze dochter' afspatte.
GroteKleineBroer en SchoneZus zijn mama en papa. En terwijl ik kleine Cato een voorzichtige knuffel gaf fluisterde ik haar toe: 'je had geen betere mama en papa kunnen kiezen.'

1

Lang leve dit weblog: want ik was bijna vergeten hoe het was daar op 31/10/2008.

En alhoewel mijn buik al weer bijna een jaar van mij is, heb ik vandaag toch lopen puffen (meubels verhuizen anders passen de verjaardagsgangers niet in ons huis)
zelf geïnteresseerd gebeld hoe het is (GroteKleineBroers baby zit nog gezellig verstopt).

En tussen dat alles door kruipt er een KleineMeid die er al weer zoveel langer lijkt dan bijna één jaar en tegelijk helemaal nog geen peuter kan zijn.

Ziek x3
Vuurrode keel #1 ligt boven. Na niet willen eten, niet willen drinken, wou ze gelukkig wel slapen.
Vurrrode keel #2 ligt eindelijk ook in zijn bed. Na niet willen slapen, niet willen slapen in mama's bed, uiteindelijk overhaald om zijn eigen dekens over zijn oren te trekken.
Oh-wat-ben-ik-moe-van-de-afgelopen-nacht #1 hangt in de zetel. Het is niet de moeite om in slaap te vallen, een blik op oneindig doet ook deugd.

Heb ik al verteld over MijnMakker?
Een kleine stoere kerel die nog net niet tot aan mijn knie komt. De wereld inkijkt met hemelsblauwe ogen en ondanks zijn bijzonder geringe woordenschat over een onvoorstelbare aaibaarheidsfactor beschikt.
Heb ik al verteld over hoe hij mijn hart veroverde. Nog voor hij er was. Nog voor ik wist wie hij was. Simpelweg omdat ik zijn meter mag zijn.
En heb ik al verteld hoe hij zijn eigen kamertje heeft in mijn hart. Compleet met knuffels die even aaibaar zijn als hijzelf, vol met avonturen om in rond te kruipen en koekjes om in alle stilte te eten.
En dat hij zal groeien, MijnMakker. Groter dan ik.
En dat ik benieuwd ben welke kerel er zal opbloeien uit het bolletje Makker dat ik zo graag knuffel. Heb ik al verteld over zijn glimlach die zijn gezichtje in twee deelt.
En hoe hij vaak van mijn schoot richting zijn mama kruipt.
En dat dat niet erg is. Want hij is klein genoeg om hem tijdens zijn ontsnappingspoging op te vissen en een zoen op zijn pluizenbol te planten.
Had ik al verteld over MijnMakker, die niet van mij is en toch weer wel?

In tijden van eindredactie
Ik heb een hekel aan gecentreerde teksten. Aan een allegaartje van vet, onderlijnd cursief én in een kleurtje. Ik heb een hekel aan WordArt, aan uitgelijnde teksten en lettergroote punt 14.
Maar vooral en bovenal heb ik een hartgrondige en gloeiende hekel aan Comic Sans MS.

Zo, dat lucht op

Juffrouw op het gemak, maar altijd rechtdoor

Ze heeft besloten dat het nu toch wel tijd is om te kruipen. Na enkele maanden van stof happen dicht tegen de grond, heeft ze de handleiding van haar handen en knieën doorgrond.
En net zoals met alles in haar leventje (jaja, geboorte inbegrepen) kan het ook nu niet snel genoeg gaan.
Kruipen, rechttrekken en schuifelen, ze doet het in één adem.
En ik, ik hou mijn adem in.

Ik wil graag de juf bedanken die mij leerde schrijven...

Ik zag em al verschillende keren voorbijkomen op sites waar ik rondneus om inspiratie (en vooral durf) op te doen voor een zeer basis naaiprojectje. De 'Honest Scrap Award. Oorspronkelijk een 'scrap'-award die zijn weg vond naar bloggers die handig zijn met naald en draad is uiteindelijk hier beland. Bij iemand die nog net letters op een rij kan zetten. Dank je Prutsen, Jessie en Luna...

Nu nog 10 dingen over mezelf vertellen. 10 dingen die jullie geacht zijn nog niet te weten.

1. Ik ben zelf een winterjas aan het naaien. En ben zelfs van plan om die te dragen.
2. Ik ben beginnen bloggen door Webkim.
3. Vroeger at ik bij wijze van knabbel een potje augurken in één keer leeg.
4. Als ik een liedje graag hoor, draai ik het zodanig vaak dat iedereen in mijn omgeving het beu is. Behalve ik. Ik draai het nog eens.
5. Ik was 8 toen ik voor de klas vertelde dat ik iets met schrijven wou doen. En kijk, dat doe ik nu ook - min of meer.
6. Als het helemaal aan mij gelegen had, heette Jasper Nils. Ja, naar die jongen met zijn hamster Kruimel.
7. Belangrijke periodes uit mijn leven, herinner ik me aan de hand van geuren.
8. Ik carpool en dat is super. Maar de dagen dat er niet wordt samen gereden geniet ik er driedubbel van om de radio onverantwoord luid te zetten.
9. Mijn auto is een rijdende vuilnisbak, althans volgens mijn Lief.
10. Ik word heel erg binnenkort tante.

En nu nog doorgeven aan mensen die elk op hun eigen manier handig zijn met letters:

Tijdtussendoor
KleineClarisse&Co
Kerygma

Lade
'Mag ik even een balpen lenen?' vraagt hij en voor ik iets kan zeggen trekt hij de lade open.
Niet zomaar een lade van mijn bureau. Maar DE lade. Die lade waar ik alles bewaar dat niet echt met het werk te maken heeft, maar des te meer met 'wat ik naast mijn computer en bureaugerei nodig heb om te functioneren'.
U weet wel. Een aangebroken rol koekjes, een halfvolle zak snoep. Oude foto's die plaats moesten ruimen voor de nieuwkomer in het fotolijstje. Grappige briefjes die een ex-collega voor me achterliet. Om vooral nog maar te zwijgen over die items die je alleen in het toiletkastje van een vrouw zal aantreffen. Kortom alles waar je jouw coördinator liever niet met zijn neus ziet boven hangen.
'Ik kijk wel even bij je collega', mompelt hij en beent het bureau uit. Voor ik de lade sluit, prop dan maar zachtjes vloekend een snoepje in mijn mond.

Nacht-terrorist

Zij slaapt 46 trappen hoger en zelfs zonder babyfoon is ze te horen. Ik loop voor de zevende maal die avond naar boven. Boos, rood en woest maaiend schreeuwt ze de avond in stukken, maar mijn trukendoos is leeg.
‘Ik weet het niet meer, meisje en jij kan het nog niet zeggen. Maar ik heb een voorstel.’
Voorzichtig vis ik een brullend lijfje uit het bedje. Samen nestelen we ons in de zetel die zich ondertussen naadloos naar mijn lijf vormt.
‘Wat denk je van wiegen?’Het feit dat ze stil is vat ik op als instemming. Dus we wiegen, wiegen, wiegen.

Ze is moe. Ze is op en bij mijn hart komt ze tot rust.
Ik ben moe. Ik ben op. Ik ben op het einde. Ik laad me op aan haar rustige ademhaling. Want het wordt een lange nacht.

Wakker worden
Doe ik tegenwoordig met de vraag; 'wie was dat?'.
Was het een 'Mama! Ik ben wakker'?
Waarom roept ie trouwens nooit papa?
Of was het een 'Vrrrrrr'
Vrij vertaald: 'Ik ben wakker, ben rechtgesparteld en probeer nu of ik mezelf kan vastzuigen aan de rand van mijn bedje.'

Dat zetten ze ook niet op de doos.