Weg
Met:
Lief & KleineMan
Maar ook met:
Meisje met de negen pruiken
De verborgen tombe
Schijnbewegingen
Een tot de nok gevulde auto
en een leeg notitieboekje.

Je hoeft hier de komende twee weken niet te komen, dat doe ik ook niet.

29

Op een zucht van de dertig word ik deze morgen wakker. Met een gefluisterde 'iep-iep-oera' van KleineMan en Kruimelpassende cadeautjes van Lief. Met gelukkig enkele nog steeds wilde en haalbare dromen in mijn hoofd. En een stamp tegen mijn navel toe van Puk.

Hotel Rwanda

Ik keek met dichtgekepen keel en denk 'Tijd vliegt'.
Toen was het al negen jaar geleden. Nu al veertien.
Maar mijn keel zit nog steeds even dicht.

Afwijking #3 – eenzaam zonder vers papier
Ik lees hoe Sarah elke morgen zou willen vullen met een uurtje tekenen. Ik lees hoe Louise P. op reis gaat in haar geheugen. En in mijn hoofd groeit een bescheiden ideetje. Een zomerlange opdracht voor schrijven.
Want, kijk, ik wil mij best neervlijen op een terras in de zon met een kop koffie en geconcentreerd opgaan in het schrijven. Even vaak als dat lukt, zit ik doelloos op de dop van mijn pen te kauwen (ja zelfs met de Zoepertips). Maar de zomerlange opdracht die ik mezelf cadeau doe reduceert het kauwen tot een minimum, wat zeg ik … die bant het volledig uit de komende twee maanden. En - leuker nog - samen met de opdracht schiet ook het verlanglijstje aan mogelijke notitieboekjes die mijn pennenvruchten met hun papier, kaft en elastiek moeten beschermen voorbij aan mijn geestesoog. Dat er een half vol geschreven zwart boekje dag in, dag uit met mij meereist, vergeet ik voor het gemak even. Want… ik heb weer een reden om een nieuw notaboekje te kopen.

Pukke-streken
Als je mij ziet is het zonneklaar dat ik 20 weken zwanger ben, zou je denken. Want … het is slechts optisch bedrog. In mijn gezwollen buik zwemt geen bijna 5 maand grote Puk. Neen, die bult ter hoogte van mijn navel is niet meer en niet minder dan een uit de kluiten gewassen muggenbeet.
Hoe kan het anders dat ik van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat verga van de jeuk. Dat ik ’s nachts zelfs wakker word van het gekriebel. Dat ik nog geen enkele striem bespeur, maar niettemin een rooswitte zebra kan evenaren door alle krassen van het uitgebreide krabben.
Ik zeg het u, die Puk in mijn buik is een smiecht: De jeuk linksboven mijn navel kan ik namelijk te lijf gaan met mijn linkerhand. Die rechtsonder met mijn rechterhand, maar wat doe ik met die derde kriebel die uit het niets opduikt helemaal in mijn rechterzij?

Een, twee, drie, …
Nog één finale uit te zitten.
Dat is nog één avond in bad dobberen tot ik net zo verschrompeld ben als een zongedroogd tomaatje.
Dat zijn nog vijf halfslachtige sorry’s wanneer ik mijn te dicht bevond bij arm die verwijtend opzij vliegt bij een verkeerd manoeuvre op het scherm.
Dat is nog één avond dat ik me – bij gebrek aan beter – tegen mijn slangekussen nestel om weg te dommelen.

De DVD-box van Sex and The City staat al klaar, al is het maar omdat hij het geweten zou hebben…

Stil
Shht….
Hoor je dat?
Het is een speld die valt, twee verdiepingen lager.
Collega’s die alles klaarstomen om eind deze week op vakantie te gaan zijn muisstil.
Collega’s die thuiswerken die hoor je per definitie niet.
Teksten die scheefgeplaatste komma’s en dt-fouten huisvesten zijn altijd verdacht rustig en onopvallend.
Dus zwier ik Last-Fm aan en oogst er enkele opgetrokken wenkbrauwen mee.
Geen nood, frons ik terug. Het is jazz en staat op volume 2. Trouwens ik heb het sowieso niet voor spelden en wil ze zeker niet langer horen vallen vandaag.

Afwijking #2: Planten zijn kamelen of diepzeeduikers
Er staan na vijf jaar ‘we moeten eens…’ twee bloembakken met vrolijk wuivende lavendel op onze vensterbank. En het ziet er goed uit. Het ruikt heerlijk als ik ons raam voorbij wandel en het geeft onze gevel wat kleur. Nu alleen er nog voor zorgen dat de lavendelplantjes in kwestie volgende week halen. Twee scenario’s die dat doel onderuit kunnen halen.

Ik denk eraan om de planten water te geven als ik
a. op mijn bureau 50km verder zit
b. in bad lig
c. in de auto van of naar huis rijd
d. ’s nachts om drie uur

Of ik denk er wel aan en ik ben zo trots op mezelf dat ik eraan denk dat ik ze op maandag, dinsdag, woensdag, donderdag, vrijdag en zaterdag telkens water geef, telkens een goede drie liter water per bak.

U begrijpt dus dat ik vooral reken op onze attente buurvrouw (met gietertje) en hoop dat de lavendel een koppigheid bezit die kan tippen aan die van de vier vetplantjes, de ficus en een varen die ondanks mijn wispelturig water-geven-gedrag volharden in huize Kruimel.

Afwijking
Ik begin het voor het gemak één van mijn afwijkingen(*) te noemen. Dat schept wat duidelijkheid naar de buitenwereld rond de intensiteit van het geheel. En heel soms kom ik iemand tegen die dezelfde honger deelt wat mij dan weer blij maakt tot in de toppen van mijn tenen, ja dat is ook onderdeel van mijn afwijking.

Ik heb namelijk geen boekenplank. Ik heb een stapel wijnkistjes die zich wankelend maar vastberaden rechthoudt aan de deur van mijn slaapkamer. En naast die kistjes staat nog eens een stapel die tot aan mijn knieën komt. (En daarnaast nog tientallen stapeltjes her en der in huis.) Ik ga echt wel veel naar de bibliotheek, maar nog meer naar Boekenfestijnen en boekhandels. Ik hou er van om de tiende boekenbon op rij te krijgen, ook al vinden vrienden dat een cadeautje dat nu wel eens mag veranderen. Ik kan voor mijn boekenkast staan en in gedachten door alle verhalen dwalen die ik al las. Ik kan met het ene boek in mijn hand al verlangend uitkijken naar het andere dat al ligt te wachten. Ik kan twee boeken tegelijk lezen. En als ik een periode niet lees dan is er iets aan de hand. Ik voel me niet op mijn gemak als ik geen boek bij me heb als ik ergens naartoe ga, zelfs al weet ik dat ik geen tijd zal hebben om te lezen.

Ik ben Kruimel. Ik lees niet graag. Ik heb een afwijking.


(*) Die andere afwijkingen komen een andere keer aan bod

2
Hij houdt twee shtt-stil-vingers op wanneer we het hem vragen. Eentje onder zijn linkeroog en eentje onder zijn rechter.
Goed geoefend begint hij aan zijn nieuwe jaar. Want tonen hoe oud hij is, lukt na vandaag zonder problemen.

Hij doet van bootje varen met een halve boterham pindakaas. Hij doet van dansen met een (bijna)kapot gesabbeld knuffelkonijn. Hij tiert en krijst tot hij purper ziet wanneer er hem iets niet zint. Hij strooit spaghettisliertjes voor de poezen en laat andere knuffelbeesten kopje onder gaan in onze tonnetjesvijver.
Hij toont netjes twee vingers als we vragen hoeveel jaar hij wordt, maar knuffelt zich met evenveel gemak op je schouder (troostduim in zijn mond).
Hij liet mijn hart al tientallen keren smelten, breken of razend worden. En terwijl hij zienderogen groter wordt stampt Puk onverstoord hele rondjes samba in mijn buik.

En dan denk ik: ‘Het komt er nog een keer aan…’ tot nu toe al in tientallen verschillende gedachte-intonaties.

Wat ik eindelijk eens moet leren

Foto’s inplakken zodra ze afgedrukt zijn
Verjaardagskaartjes versturen
Bloembollen planten wanneer het bloembollen-plant-tijd is (en dat is niet begin mei…)
Telefoonummers in één telefoonklapper schrijven (ipv post-its, mijn gsm en zijn gsm)
Back-ups maken

Eigen wereld

Tussen al het peuter- en kleutergeweld staat hij onverstoorbaar te wezen. Trapauto’s beladen met leeftijdsgenoten zoeven voorbij, ballen kaatsen voor zijn voeten en kleine mensjes zoeven met de regelmaat van de klok de glijbaan af.
Hij staat daar simpelweg te staan, zo lijkt het. Zijn hoofd knikt wat op en neer, hij wappert met zijn handen en woelt in zijn haar.
En nog eens
En nog eens

Tot ik het herken:
klappen in je handjes, blij blij blij, …

Top Drie
Gekregen van Babettesfeest, met enige vertraging eindelijk ook hier

Top drie van mijn neus (+ eentje om te zeuren)

- perziken, aardbeien, … zomerfruit in het kort.
- een pasgewassen, knuffelzachte nietmeerzoKleineMan
- water (denk: de zee, meer of zelfs een zwembad als het te warm is)

+ Be Delicious van DKNY

Top drie van mijn mond

- perziken, aardbeien, bessen, kiwi’s, …
- een ik-heb-je-gemist-kus
- chocolade-espresso cake

Top drie van mijn oren

- mijn muziek in een rustige kamer
(denk: een opgeruimde woonkamer, dampende koffie, een kraakverse Humo en daarbovenuit Norah Jones)
- lachbuien die uren lang lijken te duren
- iemand die zich onbekeken waant en vrolijk met de muziek meeneuriët

Top drie van mijn ogen

- mijn overvolle boekenkast
- de zon die in de bladeren van onze krulwilg speelt rond valavond
- een lach in de ogen van Lief en nietmeerzoKleineMan

Top drie van mijn huid

- warm water, afgetopt met bergen knisperend badschuim
- twee handen die zacht mijn nek kneden
- gras aan mijn voetzolen

Vrolijke noot

Soms hoor ik iets en ga ik bijna onmiddellijk op zoek naar de repeatknop.
Want vrolijk en blij en springerig en nog meer van dat. Zonder verpinken zou ik het het de hele rit lang van thuis tot werk op repeat zetten.
Jammer doet de radio daar niet aan mee...
Gelukkig is er Internet en deel ik het bureau met een bijzonder geduldige (of hardhoorse) collega.

Even voorstellen
Puk houdt van olijven, melk en kilo's zomerfruit tegelijk.
Hij gruwt van vis, aardappelen en de geur van die zwiepende denneboompjes in de auto's.
Tot half november woont hij nog in mijn buik.

Mijn hoofd is een raar geval #2
Ik ben geen regeltype. Ik kan niet even snel bellen - reserveren - vastleggen - afspreken. In mijn hoofd woedt altijd eerst een felle rukwind voor ik beslis om - altijd morgen - dat ik nu echt moet bellen. Uiteindelijk raakt alles altijd geregeld, wees gerust, maar het kost mij tijd.

Vandaag rondde ik de afspraken voor een verwendag af.
Reserveerde ik hier en daar voor een verjaardagsfeestje.
Legde alles vast voor nog een ander verjaardagsfeestje
én maakte een afspraak voor het onderhoud van mijn auto.

Ik denk dat ik nu een beetje high ben van de kick die zoveel initiatief mij geeft.