Nee

Lieve dochter,

Grassprietje staan soms wel eens teveel naar links. Dat is nu eenmaal zo in een grastapijt vol groene steeltjes.
Blaasbellen spatten wel eens voor je neus uiteen. Die dingen kunnen niet wachten tot jij zin hebt om ze te doorprikken.
Een fietsje weet niet dat het *sjo* moet staan en niet *sjo*. Zelfs ik weet niet wat *sjo* is.
Wegwerpluiers moeten regelmatig verschoond worden. Het heeft geen nut om je aan die dingen te hechten.


Maar in elk geval, dankje voor de preview op jouw pubertijd. Nu heb ik een decennium om me voor te bereiden op het echte werk. Al hoop ik dat je het theatraal neerzijgen en stampen met armen en benen middenin de winkelstraat tegen die tijd verleerd bent. Voor je eigen goed.

Net een beetje anders...

'Wel, eerst de ruwbouw, dan afbraakwerken binnen, dan vloer, keuken, ...', ratel ik mijn vaders oren van zijn hoofd.
Hij lacht en zucht medelevend. 'Het zal mooi worden, maar toch veel succes. Ik zou de energie er niet meer voor hebben. Verbouwen terwijl je er met twee kleine kinderen blijft wonen. '
Terwijl hij dat zegt denk ik terug aan vroeger. Aan de verbouwing toen ik zeven of acht was. Een periode die in mijn geheugen staat gebrandmerkt als Den Grooten Verbouwing. Een jaar of twee duurde het, zo herinner ik me nog goed. We woonden boven, terwijl mijn vader het gelijkvloers eigenhandig aanpakte. GroteKleineBroer en ik deelden een kamer. We aten veel frietjes en in de winter was het goed koud, zo met enkel wat plastiek in de raamkozijnen. Aah, sweet memories.
'Maar wij gaan het niet zelf doen hoor, papa. Zo lang als toen wij klein waren zal het niet duren. Hooguit een maand of zes.'
'Hoe lang denk je dat de verbouwingen wel geduurd hebben?'
'Twee jaar toch?'
'Vier maand'

Ik voel een "O boy" opborrelen...

Beet

Ze heeft me beet, de lente. Een paar dagen een beetje wapperen met zonneschijn, hemelsblauwe lucht en wat fluitende vogels en ik ga voor de bijl.
Ik verband sokken, lange broeken en truien naar de vergeethoek van de kleerkasten en tover alles wat 'zomer' schreeuwt uit de kast.
Het is weer tijd voor blote benen en korte mouwen. Voor laat-die-jas-maar-liggen en af en toe mijn paar sandalen.
Maar wie is er de dupe van? Mijn arme kinderen. Die eveneens in shorts en rokjes gehesen worden. Voetjes in nieuwe sandalen en korte mouwen.
Gelukkig zijn er behulpzame omstaanders die altijd een extra trui voorhanden hebben. Om het blauw en bibberen wat te temperen.

controle
In een rij die niet lijkt te eindigen marcheren ze voorbij. Duizenden woorden achter elkaar. En ik daarnaast op een stoeltje (gelukkig) om ze één voor één op te pakken, te controleren, te herschikken of uit de rij te plukken.
Ik denk dat ik maar een muziekje opzet om het ongeduldige gestamp van wachtende lettervoeten te overstemmen

Buiten

Later zal ik ze vertellen hoe blij het me maakte. Dat ze in pyjama en op blote voeten naar buiten ontsnapten. Voor nog een laatste springsessie, nog een allerlaaste keer glijden op de glijbaan. Om nog heel even de grassprieten te voelen kriebelen. En alle lieveheersbeestjes die er te vinden zijn goedenacht te wensen. En dan nog snel de bloemen willen water geven en een verdwaalde slak in veiligheid brengen.
Later zal ik ze vertellen hoe blij ik ben met twee kinderen die met hun handen tegen het raam geplakt om 'buiten' zeuren.

Maar voor de goede orde in huize Kruimel en co, doe ik het nu nog even niet.

Op mijn nachttafel...

en badrand,
schoudertas,
salontafel,
jaszak,
maar meestal in mijn handen: De Boekendief van Marcus Zusak

En wel hierom:

Ze kon niet precies bepalen waar de woorden vandaan kwamen. Het enige wat telde was dat ze haar bereikten. Ze kwamen aan en knielden naast haar bed.

Wanneer hun lichamen waren opgehouden met het zoeken naar openingen in de deur, stegen hun zielen op. Hun vingernagels hadden aan het hout gekrabd en waren er in sommige gevallen zelfs in vast komen te zitten door de brute kracht der wanhoop, en hun geesten kwamen naar mij toe, regelrecht in mijn armen. We klommen uit die douchefaciliteiten, naar het dak en hoger, de zekere uitgestrektheid van de eeuwigheid tegemoet. Ze bleven maar nieuw werk voor me aanvoeren. Minuut na Minuut. Douche na Douche.

Ik heb de woorden gehaat en
ik heb van ze gehouden, en ik
hoop dat ik ze recht heb gedaan.

En? Wat ligt er op jouw nachttafel?