Source: imgfave.com via lillian on Pinterest
dinsdag 10 januari 2012
Het betere werk
Na twee weken vakantie zit ons huis weer nokkensvol mannetjes. En in tegenstelling tot al de mannetjes die al door de deur kwamen, zie ik deze tot nu toe het liefste komen. Deze mannetjes komen zonder hoge kranen, kleine kraantjes en drilboren. Deze mannetjes brengen geen container mee in hun kielzog waarin zowat alles behalve de muren van ons huis verdween.
Ze laten de tuin niet verdwijnen in twee grote kraters of veranderen ramen in blinkende hoopjes scherven.
De mannetjes van deze fase brengen plankjes mee, die ze timmergewijs transformeren tot een heuse achtergevel. Ze brengen deuren mee. Ze schieten de laatste nagel in een afgewerkt plafond op het moment dat je met boodschappen en kinderen de gang binnenvalt. Ze tekenen plannetjes op de muren die me doen dromen. Hier een stopcontact en daar een lamp.
Ze brengen materialen binnen die hier ook zullen blijven. Ze boetseren met tegels, hout, plaaster en maken van het lege gat weer een huis. Het lege gat wordt weer huis.
Jammer genoeg maken ze wel net zoveel stof als hun voorgangers. Stof waar ze grote stappen maat 45 in achterlaten. En waar ik 's avonds, bij het kale licht van één peertje (het lichtmannetje moet nog komen), een patroon in probeer te zoeken.
Het stof laat ik vrolijk liggen. Morgen komt er nog meer bij en binnen enkele weken poets ik het allemaal in één moeite weg.
Want daar, ergens onder het stof, ligt hij.
De eindmeet.
Na twee weken vakantie zit ons huis weer nokkensvol mannetjes. En in tegenstelling tot al de mannetjes die al door de deur kwamen, zie ik deze tot nu toe het liefste komen. Deze mannetjes komen zonder hoge kranen, kleine kraantjes en drilboren. Deze mannetjes brengen geen container mee in hun kielzog waarin zowat alles behalve de muren van ons huis verdween.
Ze laten de tuin niet verdwijnen in twee grote kraters of veranderen ramen in blinkende hoopjes scherven.
De mannetjes van deze fase brengen plankjes mee, die ze timmergewijs transformeren tot een heuse achtergevel. Ze brengen deuren mee. Ze schieten de laatste nagel in een afgewerkt plafond op het moment dat je met boodschappen en kinderen de gang binnenvalt. Ze tekenen plannetjes op de muren die me doen dromen. Hier een stopcontact en daar een lamp.
Ze brengen materialen binnen die hier ook zullen blijven. Ze boetseren met tegels, hout, plaaster en maken van het lege gat weer een huis. Het lege gat wordt weer huis.
Jammer genoeg maken ze wel net zoveel stof als hun voorgangers. Stof waar ze grote stappen maat 45 in achterlaten. En waar ik 's avonds, bij het kale licht van één peertje (het lichtmannetje moet nog komen), een patroon in probeer te zoeken.
Het stof laat ik vrolijk liggen. Morgen komt er nog meer bij en binnen enkele weken poets ik het allemaal in één moeite weg.
Want daar, ergens onder het stof, ligt hij.
De eindmeet.
dinsdag 3 januari 2012
(Digitale) leeshonger
Onder de kerstboom lag dit jaar mijn nieuwe beste vriend: een e-reader.
(Misschien niet helemaal het model dat ik in eerste instantie in gedachten had dankzij Lilith. Blijkbaar viel de kerstman meer voor een model waar hij als non-lezer ook iets aan had. Maar goed, een gegeven paard en zo... een e-reader desalniettemin)
In ons huishouden ben ik niet diegene die week wordt van nieuwe snufjes. Ik zie het nut niet in van digitale tv, surround systemen, noch van mp3-spelers waar je alles mee kan doen. Maar ik moet bekennen, dit kleine apparaat heeft mijn hart gestolen.
Want sinds de lintjes van het pakje gleden, verslind ik weer boeken als als vanouds. En dat komt niet door alle extra snufjes die samen met de e-reader komen. (Boeken lezen en muziek beluisteren met één en hetzelfde apparaat, altijd fijn - automatische bladwijzers, handig - proefhoofdstukken kunnen downloaden voor je beslist een boek te kopen - ideaal)
Deze e-reader maakt boeken weer beschikbaar zoals vroeger. Vroeger, dat zijn de tijden dat ik na het lezen van een goede boekrecensie prompt op mijn fiets sprong om het boek in kwestie te gaan kopen. De tijden dat ik halve lunchpauzes rondhing in mijn favoriete boekhandel of in de bib. De tijd waar ik altijd minstens vier boeken klaarliggen had als 'next read'.
Tot voor kort waren die tijden voorbij. In de bib raak ik alleen nog met een peuter en een kleuter en die enkele keer dat ik voorbij de prentenboeken tot bij de romans raak zijn op één hand te temmen. Mijn favoriete boekhandel is nog gesloten als ik naar mijn werk vertrek en alweer gesloten als ik thuis kom. Ook daar raak ik meestal enkel met peuter en kleuter, die mij op goede dagen een kwartier geneus toestaan.
Dus bestond mijn leesvoer meestal uit iets snel meegegrist vanop de 'net binnen leestafel' in de bib. En werd mijn lijstje 'wil ik absoluut lezen' steeds langer en langer. Want aan de beschikbaarheid in de bib te merken wilden nog wel meer mensen de boeken vanop mijn lijstje lezen. En die boekhandel, tja, daar kwam ik niet zo vaak meer. Online bestellen was regelmatig een optie, als verzendkosten en geduld (of tekort eraan) geen roet in het eten wierpen.
En daar komt de e-reader op de proppen. Met enkele muisklikken is mijn 'wil ik absoluut lezen'-lijstje weer binnen handbereik. En ik lees weer als vanouds. Gretig en hongerig. Omdat ik weet dat er na dit boek, zeker al vier klaarstaan op mijn digitale boekenplank.
Nog wat tips? Deze hebben mij alvast gesmaakt
Toen God een konijn was
Deja-vu
Familieportret
Onder de kerstboom lag dit jaar mijn nieuwe beste vriend: een e-reader.
(Misschien niet helemaal het model dat ik in eerste instantie in gedachten had dankzij Lilith. Blijkbaar viel de kerstman meer voor een model waar hij als non-lezer ook iets aan had. Maar goed, een gegeven paard en zo... een e-reader desalniettemin)
In ons huishouden ben ik niet diegene die week wordt van nieuwe snufjes. Ik zie het nut niet in van digitale tv, surround systemen, noch van mp3-spelers waar je alles mee kan doen. Maar ik moet bekennen, dit kleine apparaat heeft mijn hart gestolen.
Want sinds de lintjes van het pakje gleden, verslind ik weer boeken als als vanouds. En dat komt niet door alle extra snufjes die samen met de e-reader komen. (Boeken lezen en muziek beluisteren met één en hetzelfde apparaat, altijd fijn - automatische bladwijzers, handig - proefhoofdstukken kunnen downloaden voor je beslist een boek te kopen - ideaal)
Deze e-reader maakt boeken weer beschikbaar zoals vroeger. Vroeger, dat zijn de tijden dat ik na het lezen van een goede boekrecensie prompt op mijn fiets sprong om het boek in kwestie te gaan kopen. De tijden dat ik halve lunchpauzes rondhing in mijn favoriete boekhandel of in de bib. De tijd waar ik altijd minstens vier boeken klaarliggen had als 'next read'.
Tot voor kort waren die tijden voorbij. In de bib raak ik alleen nog met een peuter en een kleuter en die enkele keer dat ik voorbij de prentenboeken tot bij de romans raak zijn op één hand te temmen. Mijn favoriete boekhandel is nog gesloten als ik naar mijn werk vertrek en alweer gesloten als ik thuis kom. Ook daar raak ik meestal enkel met peuter en kleuter, die mij op goede dagen een kwartier geneus toestaan.
Dus bestond mijn leesvoer meestal uit iets snel meegegrist vanop de 'net binnen leestafel' in de bib. En werd mijn lijstje 'wil ik absoluut lezen' steeds langer en langer. Want aan de beschikbaarheid in de bib te merken wilden nog wel meer mensen de boeken vanop mijn lijstje lezen. En die boekhandel, tja, daar kwam ik niet zo vaak meer. Online bestellen was regelmatig een optie, als verzendkosten en geduld (of tekort eraan) geen roet in het eten wierpen.
En daar komt de e-reader op de proppen. Met enkele muisklikken is mijn 'wil ik absoluut lezen'-lijstje weer binnen handbereik. En ik lees weer als vanouds. Gretig en hongerig. Omdat ik weet dat er na dit boek, zeker al vier klaarstaan op mijn digitale boekenplank.
Nog wat tips? Deze hebben mij alvast gesmaakt
Toen God een konijn was
Deja-vu
Familieportret
zaterdag 31 december 2011
Morgen is gewoon een nieuwe dag,
Zoals er elke ochtend eentje klaarstaat. Zoals er elkeavond eentje eindigt .
En toch is die 31ste van de laatste maand een vreemde dag. Dankzij alle jaaroverzichten, eindejaarsvraagjes en -lijstjes bekruipt mij de neiging om een jaar in woorden te vatten. Om samen te vatten in hoofdstukken en citaten.
Ik doe het niet.
In plaats daarvan pak dit jaar in vloeipapier. Peuter al wat ik niet wil bewaren er van tussen. En geef alles wat ik nooit wil vergeten een plek in mijn hart. Het jaar gaat op de stapel, een stapel die hoog begint te worden, voor wanneer ik nog iets wil zoeken.
En ik begin met een fris hoofd aan een nieuw jaar, dat begint met gewoon een nieuwe dag.
Zoals er elke ochtend eentje klaarstaat. Zoals er elkeavond eentje eindigt .
En toch is die 31ste van de laatste maand een vreemde dag. Dankzij alle jaaroverzichten, eindejaarsvraagjes en -lijstjes bekruipt mij de neiging om een jaar in woorden te vatten. Om samen te vatten in hoofdstukken en citaten.
Ik doe het niet.
In plaats daarvan pak dit jaar in vloeipapier. Peuter al wat ik niet wil bewaren er van tussen. En geef alles wat ik nooit wil vergeten een plek in mijn hart. Het jaar gaat op de stapel, een stapel die hoog begint te worden, voor wanneer ik nog iets wil zoeken.
En ik begin met een fris hoofd aan een nieuw jaar, dat begint met gewoon een nieuwe dag.
donderdag 29 december 2011
Lolbroek
ik: waar zijn je schoenen, KleineMeid?
zij: *peutert wat ongeïnteresseerd in haar neus*
ik: Meis, waar zijn je schoenen. Daarnet stonden ze nog hier, bij de stoel.
zij: *kijkt even vragend rond en peutert verder*
ik: We moeten door en het regent, dus je kan niet zonder schoenen weg. Waar heb je ze gezet?
zij: weet niet.
ik: *begin de hele kamer door te zoeken*
10 minuten later
KleineVent: Wat doe je?
ik: Ik zoek zus haar schoenen, weet jij waar ze die verstopt heeft? (kan lichtelijk grommend geklonken hebben)
hij: Ja!
ik: *veer recht* Waar?
hij: als je iets zoekt, staat het altijd daar waar je nog niet gezocht hebt. *insert grote glimlach*
Les 1: Alles wat je zegt komt ooit terug.
Les 2: Laat je kinderen nooit alleen met schoenen, als je echt echt op tijd de deur uit moet. Geldt ook voor jassen, mutsen, handtassen en zeer zeker autosleutels.
Les 3: de bak vol Playmobile is een ideale schoenenschuilplaats.
ik: waar zijn je schoenen, KleineMeid?
zij: *peutert wat ongeïnteresseerd in haar neus*
ik: Meis, waar zijn je schoenen. Daarnet stonden ze nog hier, bij de stoel.
zij: *kijkt even vragend rond en peutert verder*
ik: We moeten door en het regent, dus je kan niet zonder schoenen weg. Waar heb je ze gezet?
zij: weet niet.
ik: *begin de hele kamer door te zoeken*
10 minuten later
KleineVent: Wat doe je?
ik: Ik zoek zus haar schoenen, weet jij waar ze die verstopt heeft? (kan lichtelijk grommend geklonken hebben)
hij: Ja!
ik: *veer recht* Waar?
hij: als je iets zoekt, staat het altijd daar waar je nog niet gezocht hebt. *insert grote glimlach*
Les 1: Alles wat je zegt komt ooit terug.
Les 2: Laat je kinderen nooit alleen met schoenen, als je echt echt op tijd de deur uit moet. Geldt ook voor jassen, mutsen, handtassen en zeer zeker autosleutels.
Les 3: de bak vol Playmobile is een ideale schoenenschuilplaats.
Abonneren op:
Posts (Atom)