Z'n kamer

'Morgen komt de poetsvrouw. Ruim jij even je kamer op, zodat ze effectief ook kan poetsen'.
KleineVent zucht, maar sloft naar zijn kamer.
Even later kan je weer binnen zonder je voet te bezeren aan ronddwalende legoblokjes, zonder te struikelen over een racebaan en kan je zowaar weer aan het bureau zitten.

De volgende dag komt en gaat de poetsvrouw. Met een mand vol gestreken was kom ik zijn kamer binnen. Er is vloer vrij waar ik de wasmand kan neerzetten. Zijn potloden staan in een kleurrijke bos in een potje op zijn bureau. Zijn leesboekjes in zijn eigen wijnkisten-boekenkastje en zijn knuffels vrolijk aan het voeteinde van zijn bed.
*bliss*

's Avonds is hij even spoorloos. Ik hoor hem rommelen en rammelen op zijn kamer.
Na de vierde bonk besluit ik toch even te gaan kijken.
Hij ligt languit op zijn bed. De potloden liggen voor hem uitgespreid, tussen vier notablokken en een waaier kleurplaten. De vloer wordt ingepalmd door een racebaan en zijn bureau is onvindbaar onder een legoconstructie.
Op zijn nachtkastje wankelen tientallen boekjes bovenop elkaar.

'Wat heb jij gedaan?'
'Gewoon, alles weer op zijn plaats gelegd'

Soms moet er een nieuwe pot verf tegenaan...

Zo nu en dan overvalt het me. In de zetel zitten, rondkijken en opeens de drang voelen dat alles anders moet. 'Moesten we de zetel nu hier... en de tafel naar daar... en misschien moeten we het behang vervangen en die muur daar in een andere kleur steken.'
Het Lief rolt dan eens met zijn ogen maar ondertussen heb ik in mijn hoofd al de zetel en de kast buiten gegooid en vervangen door een nieuw exemplaar. Op de goede dagen krijg ik hem zover om met een kastje te gaan schuiven en stel ik mezelf verbazend snel tevreden met nieuwe kussens in de zetel en een ander kader aan de muur.

Ook hier kan dat gevoel me overvallen. Het grote voordeel is dat ik me geen hernia moet heffen aan zetels, kasten en tafels. En een nieuwe kleur is slechts kwestie van een klik op de knop in plaats van verfspetters in mijn haar en eindeloos borstels uitspoelen.

Zoals je ziet heb ik dus zitten prutsen. Bloggewijs zijn de kasten, bank en tafels zijn blijven staan waar ze stonden. Spelen met lettertypes en kleuren leek uiteindelijk voldoende. Al hing ik wel een nieuw kader op in de rechterhoek. Een schattenzoeker die mee vist naar klein geluk.

Kikker leest nog eens

Op Goodreads zie ik tegenwoordig dit:

Mijn eigenste online variant voor het nachttafeltje dat bijna wankelt onder een stapel half uitgelezen boeken. Ik zeil van het ene naar het andere. Probeer me vast te bijten in een triller, probeer mijn hoofd bij mooie Engelse zinnen te houden en lees brief na brief in een na-oorlogse brievenroman. En wanneer dat niet werkt stort ik me maar op een makkelijke chicklit. Het is dat of een overdosis chocolade, als ik niets zinnigs te lezen heb. Ja, mijn hoofd zit soms raar in elkaar.

Gelukkig hebben Twee Meisjes In De Stad en .tonbouton opnieuw een leuk plannetje met boeken.
Iets met mooie woorden, lezen, post krijgen én bovenal boekentips krijgen.

Ik doe mee!

(En als je ondertussen geweldige boekentips hebt, hou ze niet voor jezelf, maar deel ze hieronder. Dan beloof ik plechtig mijn nachtkastje leeg te lezen.)

De volgende keer meet ik haar voeten op en ga ik alleen

'Wat denk je van deze?', probeer ik.
Mijn jongste staat voor de schoenenspiegel en weigert zelfs op te kijken.
In haar handen klemt ze een paar sneakers. Knalroze compleet met glitters en lovertjesbloemen en zwarte veters waar zilverdraad door geweven is.
Gemaakt om een vierjarig hartje sneller te doen kloppen.
Gemaakt om een moeder een kleine hartverzakking te geven.
Ik zwaai met een paar guitige campers. Roze, kijk, zo ver ben ik bereid te gaan om die glitterschoenen terug op het rek te krijgen.
Mijn jongste streelt de bloemetjes en wurmt zich uit haar sandalen.
Ik lijn een heel arsenaal aan laarsjes op. Van groen over paars tot geel. Ergens staat zelf een klein K3-logo op. Zo ver ben ik bereid te gaan.
Mijn jongste houdt de zilveren veter voor haar ogen en ooh en aaht.
Ik zwaai met een rood laarsje. Zelfs deze niet? Zelfs niet in jouw lievelingskleur?
Verveeld kijkt ze op en plots worden haar ogen zo groot als schoteltjes. De knalroze schoen bonkt op de grond en ze grijpt naar het laarsje.
'Oh, met klakjes. Net zoals jouw mama-schoenen.'
Ik kijk nog eens goed naar het schoentje. Onderaan de zool plakt iets wat in de ogen van een vierjarige voor een hakje kan doorgaan. In mijn hoofd dank ik op mijn blote knieën deze schoenenfabrikant en sleur mijn grut mee naar de kassa. Voor haar oog valt op een ander schoeisel dat glitter in de veters heeft of -godbetert- lichtjes in de schoenzolen.

Overal schoonheid #6

De zonnige zondag eindigde met een wolkbreuk.
Gaf ik mezelf rond één uur nog op mijn kop gaf omdat ik mijn sneakers en jeans aanhad in plaats van sandalen en rok. Om vijf uur deed ik het nogmaals. Ditmaal omdat mijn paraplu bivakeerde onder de trap en ik enkel een lichte pull aanhad en niet gedacht had aan een stevige regenjas.
We stonden in het midden van een provinciaal domein. Ver van de parking en haar auto's. Een kwartier stappen om precies te zijn. Tien seconden in de regen was al voldoende om waterdruppels tot op het vel te voelen, een kwartier daar gingen we ons niet aan wagen.
Gelukkig was het opendeurdag in het provinciaal domein. En bij opendeurdagen horen kraampjes waar je allerlei dingen kan doen. En bij die kraampjes komen partytenten. Waar we dus met zijn allen onder scholen. Dichtbijeen getroept tussen de tafels, stoelen en verzopen ballonnen.
Na een half uur begaven de naden van de partytent het, druppelde het water langs alle kanten naar binnen en was iedereen verkleumd maar leek het er niet op dat de regen snel zou stoppen.
Plots wees één vrouw naar de palen van de partytent.
'Als iedereen helpt, raken we nog relatief droog op de parking.'
Samen met nog twee anderen greep ik een paal, hieven we de partytent in de lucht en creëerden zo een gigantische paraplu. Met zijn allen marcheerden we over de brede boswegels tot aan de parking.
En eigenlijk had er nog iemand 'onder moeders paraplu' moeten inzetten.
Al was het maar omdat dat echt een mooi einde van dit stukje zou zijn.

Als je goed kijkt is er altijd iets moois te zien. In 'Overal schoonheid' probeer ik elke week iets moois dat ik zag te vangen in woorden.