Iets anders

Een nieuwe "couche" zou mijn opa gezegd hebben.
Met pijn in het hart, voeg ik eraan toe.
Maar de oude layout haperde, kon niet meer mee met zijn tijd.

Gelukkig is er zoiets als kladblok, voor je weet maar nooit.

Nog een beetje vroeg voor Kerstmis...


maar ik denk alvast na wat ik ineen kan knutselen voor Tess haar Secret Santa

Nachttafelschatten

Er ligt een notaboek in mijn nachttafel. In een vlaag van opruimwoede zag ik haar tussen eenzame sokken en enkele verkreukte verpakkingen paracetamol uitpiepen.
Een archeologische vondst in mijn slaapkamer. Eentje die dateert uit het tijdperk dat ik minstens twee dagen per week maar moest opstaan als ik dat wou. En hoe ik dan vaak even zat te schrijven.
De laatste schrijfsels dateerden van een week voor KleineVent's geboorte. Sindsdien sta ik op wanneer mijn kinderen genoeg hebben van hun bed. En dat is altijd veel te vroeg voor geschrijf.
Sindsdien zitten dagen zo propvol dat er weinig tijd is voor gemijmer met blad en pen.
Toch liet ik het notaboek nog zitten, daar in een opgeruimde lade. Want ik weet dat die tijd er weer aankomt. Dat ze mij niet voor alles nodig zullen hebben. Dat ik ze met een gerust hart zelf het ontbijt kan laten maken.

En als ik eerlijk ben? Nu mis mijn tijd met mijn notaboek.
En later? Zal ik mijmerend terugdenken aan nu. Hopelijk met blad en pen.

Nazomer, my *****

De 'ik ben o zo moe' helft van mezelf is boos. Hou die nazomer maar. Na een natte augustus en een kwakkel halve september, moet er niemand nu nog met de zon en zomerse temperaturen aan komen zetten. Ik verwarm me wel met dekentjes, hoge laarzen en warme truien. Dus hou maar op met '25° en meer'. Laat de temperaturen nu maar echt dalen. Dan mag hier aan mijn bureau eindelijk de verwarming aan. Want als het kon, kroop ik in mijn mok met hete koffie. Zo koud is het hier.

Muntje

De dag wankelde als een muntje op zijn kant. Een meewarige wolk boven mijn hoofd duelleerde met de tomeloze energie van twee blije kinderen die de kamer door stuiterden. Ik wou terug in bed, droomloos slapen. Maar ik wilde evengoed naar buiten. Lopen, energie naar binnen zuigen.
Toen hoorde ik dit:


(Ozark Henry - This one's for you)


De dag viel.
Net daar waar hij hoorde
en liep als tranen over mijn wangen.

Ooh, was het een wedstrijd?

Een eerste loopwedstrijd is net zo onwennig als een eerste schooldag of een eerste werkdag. Zo stond ik er ook, zo tussen honderden lopers: onwennig.
Een eerste loopwedstrijd is niet meer dan bewijzen: dit kan ik! Mijn voeten maalden de woorden: niet opgeven, doorlopen, niet opgeven, doorlopen. En ik liep. Verbijsterend traag aan de groep voor mij te zien. Toch niet zo traag, als ik door de bocht ging en de achterliggers zag lopen.
Een eerste loopwedstrijd is niet ontspannen. Het is je grenzen tastbaar voor je uit zien lopen. Jezelf in de teugels houden en niet voorbij galopperen.
Een eerste loopwedstrijd is uitkijken naar bekende gezichten die je een huphuphup toejuichen.Mijn eerste loopwedstrijd finishte ik samen met een kwieke zeventiger. Ik fantaseer er graag bij dat dit zijn laatste was en mijn eerste. Maar dat is mijn zwak voor het verhaal achter de dingen.

Nieuwe vrienden

's Avonds vallen we samen stil onder zijn dekenfort. Weliswaar niet voor de veldslagen in pyjama hijsen en de trap op dirigeren al dan niet roemrijk gewonnen werden. Maar wanneer we ons samen onder zijn burcht van dekens nestelen, verandert alles. De mond die nooit stilstaat, zwijgt. De altijd rusteloze handen liggen zacht en zwaar op mijn been. En dat allemaal door een klein ventje uit een boek te toveren. Pluk, heet hij. Bijna ademloos luistert mijn kleine boekenvriend. Met zijn hoofd op mijn navel en altijd één vinger op de tekening. Langzaam luisteren. Dat leert hij. Dat een boek niet altijd op één twee drie uit is om het dan nog eens te lezen. Hij neemt zijn nieuwe lettervrienden mee in zijn slaap. Anders zou hij me niet fluisterend roepen, wanneer ik ook eindelijk mijn bed induik
'Mama? Nog één keer.'
En dan doen we samen: Prrt...ta-lie-loe!

Groeien

First there was the Newborn: an inscrutable lump who eerily resembled Winston Churchill.

Zo begint het feest van herkenning dat ik een tijdje geleden las bij Lies.
En het bleef hangen. De (te) veelvuldige 'Neen, mama. Ik kan dat alleen'-s zitten daar zeker voor een groot stuk tussen.

De dans ontspringen

Of ik ook even mijn boekenkast onder handen wou nemen, vroeg Lief. Ik keek op van de doos vol speelgoed die ik uit alle hoeken van het huis verzameld had. Alles kreeg een prijskaartje voor de rommelmarkt met het motto: 'Daar spelen ze toch niet meer mee'. (En met de pijnlijke knieval na de uitschuiver over een autootje in het achterhoofd, als ik eerlijk ben.)
Die daar, wees Lief. Net op het moment dat er een paperback uit mijn wijnkistjesboekenkast plofte. Onder lichte dwang dirigeerde hij me naar mijn verzameling en liet me daar staan.
Als ik mijn kinderen hun speelgoed kan verkopen, kan ik het ook met boeken, dacht ik en toog aan het sorteren. Een pijnlijk kwartier later had ik een stapel die tot aan mijn knieën kwam en sorteerde ze in een doos om mee te nemen. Ik probeerde ik niet te denken aan de zalige uren in bad, zetel, strand of trein die deze hoop papier met mij gesleten had.
Tevergeefs, want 's avonds smokkelde ik vier boeken terug mee de donkere trap op en schoof ze zachtjes terug in de boekenkast. En ik was niet de enige. Aan het prijskaartje op het autootje te zien dat KleineVent vastklampte in zijn slaap.