Plannen

Het ligt op tafel. De tekening van hoe ons huis er binnen een jaar kan uitzien. Voor het gemak denken we even weg wat er daarvoor moet gedaan worden. Dingen die veel stof, gruis, stenen en lawaai impliceren. En dat we eventjes ergens anders zullen moeten wonen, daar denken we ook nog niet aan. Wat we wel al voor ons zien is KleineMeid's derde verjaardag - volgend jaar. Hoe het dan misschien al af is (niet op een lik verf meer of minder gekeken). Waar we het mooi servies zullen zetten en waar de besteklade komt. Voor wie dat gezellige hoekje zal zijn. En het licht. Al het licht dat er zal zijn.

We willen er nu al wonen. Allebei.

donderdag-vraagdag

'Mama? Toen ik in jouw buik zat, waar was Ilke dan?'
En dat om tien na zes met - laat ons eens optimistisch zijn - twee uur ononderbroken slaap.

Over welke waarom-vraag moest jij eens diep nadenken?

De keerzijde van groeien

Blijf zo! Verander niet!
In hemelsnaam, groei niet zo!
Je bent perfect zo, met je meter minus 15 centimeter.
Met je woordenschat die enkele medeklinkers mist.
En je hartverscheurend enthousiasme voor iets kleins zoals een vallend blaadje.
Als je groeit raak ik jouw kleine ik kwijt. Zal je nooit meer zijn wie je was.
Want soms, als ik mijn neus in je pluishaartjesnek druk, zal het me een worst wezen tot welk prachtig mens je zal uitgroeien. Soms wil ik je voor altijd zoals vandaag.

wel & niet voor kruimels, en nog iets

Er zijn veel zaken die het nooit tot op deze pagina halen. Simpelweg omdat ik mijn leven bloggewijs opdeel in 'wel voor kruimels' en 'niet voor kruimels'. Zo is dit één van die dingen die normaal gezien in het lijstje 'niet voor kruimels' staan. Alleen vandaag springt het even over de lijn. Uw handtekening is meer dan welkom. En daarmee - huppekee - springt het terug naar de 'niet kant' van het verhaal.

Mijn liefde voor stof en naaimachine is ook zo'n onderwerp. Ruim een jaar geleden, geïnspireerd door de vele enthousiaste blogsters die me met woord en beeld verzekerden dat het allemaal niet zo moeilijk is. En inderdaad dat is het niet. Er rolden al kleedjes, tassen en rokjes vanonder mijn naald vandaan. En ik deed het met zo'n glimlach dat mijn Lief nogal verbaasd reageerde toen ik zie 'dat we nog een verjaardagskleedje voor KleineMeid' moesten kopen. 'Hoe? Maak je dat dan niet zelf?'. Ja dus, dit model (dankje Marie) met deze stof. Nu nog wat tijd vinden. En misschien ooitvanzijnleven een foto, als u daar al op zit te wachten.

donderdag-vraagdag

De zon zet de ochtendhemel in brand. Vuurrood, zacht paars en goudgeel wemelen door elkaar.
En elke keer, echt elke keer, denk ik dat zij dat voor mij doet. Dat het haar manier van knuffelen is. In plaats van twee zachte armen, houdt ze de hele horizon voor me open.

En jij, wat zie jij in zo'n ochtendelijke schoonheid?

Nadenken
In het bos zijn we gelukkig, KleineVent en ik. Hij door de overvloed van stokken, blaadjes, kastanjes en eikels om op te rapen, paddenstoelen waar kabouters in kunnen wonen en bomen om op te klauteren.
Ik om de frisse lucht, de stilte en mijn grootste al het bovenstaande te zien doen.
De buit van de dag was een stapel stokken. Een stok om mee in het water te slaan, een om bolsters om te draaien, één om een katapult van te maken en een voor zijn allerbeste vriendje. (Want ja, welk bijna vijfjarig jongetje is nu niet blij met een zelf uitgezochte stok?)
Jammer genoeg bleken zelfs mijn armen te kort om alle stokken mee te nemen.
'Je mag er drie uitkiezen', zei ik terwijl ik één van de vijf katapult-stokken door mijn vingers voelde glippen.
KleineVent snelde naar het bankje, ging zitten en drukte zijn vuisten tegen zijn kin.
'Wat ga je doen?', vroeg ik met mijn armen vol stokken.
'Daar moet ik echt eventjes over nadenken.'

18 oktober 2005

Ik keek op de kalender met een vaag gevoel van herkenning. Er was iets met 18 oktober, maar ik kon mijn vinger er niet opleggen. Geen verjaardagen, belangrijke deadline of vergeten vergadering.
Het was iets groot, iets belangrijks - toen.

Mijn blogarchief gaf de oplossing:

Oktober 2005
Om 3u word ik wakker. Klaarwakker. Het soort wakker dat je 's morgens om 6u wenst, niet om 3u 's nachts. Ik draai op mijn rechterzij, rol door op mijn buik en draai even later weer op mijn linkerzij. Lief snurkt net niet en de wekkerradio lijkt vastgelopen op 03:08.
'Ik doe het gewoon', denk ik, maar blijf liggen waar ik lig.
'Ik ga naar beneden en doe het', fluister ik stil in de donkere kamer. Maar opnieuw blijf ik liggen waar ik lig en snurkt Lief net niet.
'Ga naar beneden en doe het', maan ik mezelf aan. Deze keer zwaaien mijn benen wel over de rand van het bed.
In de badkamer grabbel ik de test uit de kast en weeg het doosje in mijn hand.
'Maar als het niets is? Dan is het zo echt niets. Ik wil nog niet weten dat het niets is.' Toch scheur ik het open en peuter het staafje tevoorschijn.

Zwangerschapstesten afwachten blijken op mij dezelfde uitwerking te hebben als enge taferelen op televisie. Ik kan er niet naar kijken. Even hou ik m'n hand voor mijn ogen en gluur tussen m'n vingers door, dan loop ik de badkamer uit.
Ik drink een glas melk,
Aai een verwarde Wiebe,
Voel hoe mijn voeten langzaam bevriezen op de koude keukenvloer,
Blader door de reclameblaadjes die op de tafel liggen,
Pas na tien minuten durf de badkamer inlopen en de test omdraaien: een bijna purperen bolletje.

Voorzichtig glijd ik naast Lief in bed en plooi mezelf tegen zijn rug. Hij verschuift even en begint te snurken.

5 jaar geleden wist ik dat ik voor het eerst mama zou worden.

Storm
(Een beetje donderdag-vraagdag)

Rondom me is het storm, toch op mijn werk. Besparingen, het woord van het laatste jaar kroop ook tot in ons kantoor. Een klein woord dat veel vraagtekens met zich meebrengt. En hoe hard ik ook mijn best deed, dinsdag brak ik er mijn hoofd op. Moe, trillerig en warrig strandde ik 's avonds in de zetel, trok 'Mr Toppit' naar me toe en kroop tussen de letters. Buiten huilde de storm door, maar ik was al te diep afgedwaald in het verhaal om iets te horen.

Hoe schuil jij voor een storm? Of ga je er middenin staan?

En hij kan zowaar koken...

'... met bearnaisesaus', kraste ik ziek vanonder mijn dekbed toen GroteKleineBroer vroeg wat we graag wilden eten als we op bezoek kwamen. Steak, daar draait de grote vleeseter in hem zijn hand niet voor om. Voor de rest vermoed ik dat hij niet wist waar hij aan begon.
Terecht, want hij week geen centimeter van zijn kookboek. Hij klopte de armen uit zijn lijf en keek wat angstig toen hij ons vroeg om te proeven. En toen ik de saus proefde die hem minstens heel wat zweet gekost had, smaakte ik niet alleen een perfecte bearnaise. Heel even zag ik weer het kleine ukkie van drie dat steevast de potten en pannen uit de kast trok om kokenetenke te spelen.

Donderdag-vraagdag

Een kersenpitje, een boek dat ongelezen blijft, een Flow die ongelezen blijft, koffie die koud wordt en cake die op een bordje ligt te liggen. Een dag die voorbijschuift tussen het slapen door.

Wat zijn jouw ingrediënten van een dag ziek in bed?

What goes around, comes around

Op 21 november 2006 schreef ik dit:

Winkelen
'Lotte, kom hier', klonk het door de gangen van de supermarkt.
Een grote man keek zoekend rond tussen de stapels groenten en fruit.
Met zijn knie duwde hij halfslachtig een kinderwinkelkarretje voort. Er lagen enkel een zak mandarijntjes en een doosje kiwis in, maar het ding was zo goed als gevuld.
'Lotte! Kom je winkelkarretje duwen!'
Een klein blond meisje - ongetwijfeld Lotte - verscheen van achter een speculoos-display.
'Neen!'
'Lotte, als je een karretje neemt moet je het ook duwen.'
'Neen!' De blonde uk wapperde met een knuffellap en sprong dartelend weg.
De man liep achter haar aan, ongemakkelijk voorovergebogen om het belachelijk kleine karretje vooruit te duwen.
'Lotte!'
Ik keek grijnzend naar Jasper.
'Blijf jij nog maar even in je maxicosi zitten.'

Op 1 oktober 2010 mocht ik twee karretjes voortduwen. En nam ik me heilig voor nooit meer alleen te gaan winkelen met KleineVent en KleineMeid. En ook om nooit meer te denken: 'Dat overkomt mij niet.'

En omdat ik maar beter weer wat oude gewoonten oprakel:
donderdag-vraagdag, nog maar eens op vrijdag #2

Er woont een Moleskine in mijn tas. Nu al drie jaar en dat is eraan te zien. De rug is gebroken, de randen gerafeld en het elastiek geknapt. Ik zou een nieuwe moeten kopen en dit exemplaar een verdiend pensioen geven in mijn boekenkast. Maar ik krijg het niet over mijn hart. Ik draag er mijn half heden in mee. Boeken die ik nog wil lezen. De bladeren scheuren hier en daar nog niet onder het gewicht van de met zorg bijeen gevonden schatten van KleineVent. Honderden verlanglijstjes, wil-naar-toe lijstjes, wil-nog-doen-lijstjes. Tientallen pagina's vol mooie herinneringen. Half afgewerkte verhalen. Dus blijf ik deze tegen beter weten in mishandelen. Begrijpe wie begrijpen kan, volgens mijn lief.

En jij, over welke zaken kan jij een beetje vreemd emotioneel zijn?